บทที่ 8

บทที่ 8

คำของท่านแม่ลอยขึ้นมาในหัว

“พี่ของเจ้ามีโชคชะตาที่จะเป็นคู่กับพี่สะใภ้ เจ้าเองก็เหมือนกัน วันหนึ่งเจ้าก็จะเจอ เหมือนที่แม่เจอพ่อของเจ้า”

“ท่านแม่เล่าตอนที่มาเจอกับท่านพ่อให้ข้าฟังอีกได้ไหมเจ้าคะ” นิทานเรื่องหญิงสาวที่ไม่เชื่อในความรัก ถูกสายน้ำศักดิ์สิทธิ์พัดพามาเจอกับรักแท้ เป็นนิทานกล่อมนอนของไป๋ซีเยว่มาตั้งแต่เด็ก

แม้ว่าตอนเด็กมันจะเป็นเพียงเรื่องเล่า แต่เมื่อโตขึ้นมาหญิงสาวก็เริ่มรู้ว่าทุกอย่างที่ท่านแม่ของตนเคยเล่านั้นหมายถึงอะไร

“ซีเยว่” เสียงของกู้หยวนเฉิงทำให้ซีเยว่หลุดออกจากภวังค์ และคำสุดท้ายที่ยังคงติดอยู่ในหัวคือคำของท่านแม่ “อย่าได้ไว้ใจหรือเชื่อใจใคร เพราะแม้บางครั้งสายน้ำจะพัดพาไปเจอกับคนแห่งโชคชะตา แต่เขาก็อาจจะไม่ใช่คนที่จริงใจ” ซีเยว่ยิ้มให้คนตรงหน้า

“ไม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่เคยพูด” หญิงสาวจงใจโกหก ต่อให้กู้หยวนเฉิงอาจจะเป็นโชคชะตาที่ว่า แต่มันก็ยังคงมีเส้นทางให้เลือกเหมือนที่ท่านแม่เลือก

“ข้าจะไปช่วยทุกคนเก็บของ” ซีเยว่กำลังจะลุกแต่กู้หยวนเฉิงดึงมือหญิงสาวเอาไว้ “ไม่ต้องหรอก เธอไม่อยากเรียนวิธีการพูดของคนยุคนี้เหรอ เผื่อเอาไว้ใช้เวลาไปบ้าน...ไปปักกิ่งน่ะ”

ข้อเสนอนั้นไม่ใช่เรื่องไม่ดี รู้เพิ่มมากขึ้นอีกอย่างไม่ได้ถือว่าเป็นเรื่องหนักหนาอะไรสำหรับไป๋ซีเยว่อยู่แล้ว

ที่จริงเพราะก่อนหน้านี้ทุกคนมัวแต่ยุ่ง ๆ เรื่องนั่นนี่ จึงไม่ได้แสดงอาการเมื่อได้ยินคำพูดที่ออกจากปากหญิงสาว แต่เมื่อลองคิดให้ดี บางทีฝึกเอาไว้อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องเห็นสายตาแปลก ๆ

“ก็ดีเจ้าค่ะ”

หลังจากนั้นเมื่อมีเวลาว่าง กู้หยวนเฉิงก็ใช้เวลาทั้งหมดในการเล่าเรื่องราวความเป็นไปของสถานที่แห่งนี้ บางเรื่องหญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ฟัง บางเรื่องกลับทำหน้าราวกับได้ยินมาแล้วไม่รู้สึกสนใจ หรือแม้แต่บางอย่างก็บอกว่าท่านแม่ของตัวเองบอกว่ามันมีของที่ทันสมัยมากกว่า

และสิ่งหนึ่งที่กู้หยวนเฉิงค่อนข้างจะแปลกใจ

“นี่เธออ่านภาษาอังกฤษได้ด้วยเหรอ” แม้แต่กับคนยุคนี้ยังยาก อย่าว่าแต่ใคร ตัวเขาเองก็ยังได้ไม่มากนัก แม้จะอ่านออกเขียนได้ แต่การใช้ก็ไม่ถนัด แต่เพราะถูกฝึกในหน่วยทหารพิเศษและส่งมาไกลขนาดนี้ก็เพื่อตรวจสอบข่าวกรอง เลยพอพูดได้ และที่นี่ก็เลยยังมีหนังสือที่มีภาษาอังกฤษอยู่บ้าง

“ไม่ใช่แค่อ่านได้นะ พูดได้ด้วย แต่แค่นิดหน่อย อย่างชื่อยาพวกนั้นก็อ่านออก แต่ใช้ไม่เป็น”

“ที่จริงมีคู่มือภาคสนามด้วยเธอจะดูไหม เผื่อว่าจะได้เรียนรู้ยาพวกนั้น” ดวงตาของไป๋ซีเยว่เป็นประกายอีกครั้งหลังจากเบื่อ ๆ เพราะไม่รู้จะทำอะไรต่อ “ก็ดี ข้าเองก็อยากรู้ ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน พูดอย่างนี้ถูกไหมคะ” ท่าทางที่พูดออกมาทำให้หัวใจของกู้หยวนเฉิงเต้นแรง

“เธอทำอะไรกับฉันเนี่ย” เขาพูดบ่นออกมาตรง ๆ แต่ไป๋ซีเยว่กลับทำหน้าสงสัย

“ทำอะไรอย่างนั้นหรือ” ยิ่งชายหนุ่มยกมือขึ้นจับหัวใจยิ่งทำให้ซีเยว่กังวล “เป็นอะไรหรือเปล่า” ซีเยว่ขยับเข้ามาดูคนที่ดูอย่างไรก็เหมือนคนไม่สบาย หญิงสาวเกือบจะหยิบยาที่เก็บไว้

“เปล่าแค่...” เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จึงจับมือของเธอไปวางที่หัวใจของเขา “มันเต้นแรงขนาดนี้เพราะเธอ” หน้าของไป๋ซีเยว่กลายเป็นสีแดงระเรื่อ นี่เป็นครั้งที่สองที่อีกฝ่ายแสดงท่าทางชัดเจนอย่างนี้

และทั้ง ๆ ที่ซีเยว่ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่เสียอาการกับการกระทำของอีกฝ่ายง่าย ๆ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้อยู่ดี

“ฉันว่าฉันไปหาตำรา ไม่ใช่สิหนังสือเกี่ยวกับยาพวกนั้นจะดีกว่า” ไป๋ซีเยว่รีบขอตัวจากชายหนุ่มที่เริ่มมีอิทธิพลต่อหัวใจของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

กู้หยวนเฉิงแม้จะเห็นว่าอีกฝ่าย ตั้งใจหนีเขา แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเขาคิดว่ามันคือสัญญาณที่ดี

“มองตามตาไม่กระพริบเลยนะครับท่านผู้บัญชาการ” ชายหนุ่มที่ถูกเพื่อนเอ่ยแซวหันไปมองอย่างไม่พอใจ

“ทีขอให้ช่วยไม่ช่วย ทีตอนนี้มาพูดมากนะ”

“โธ่จะให้ฉันช่วยอะไร เคยเห็นฉันมีคนรักสักคนไหม จีบใครสักคนล่ะเคยเห็นหรือเปล่า เพราะฉะนั้นฉันช่วยไม่ได้หรอก แต่สิ่งที่ฉันบอกได้อย่างหนึ่ง ไม่ใช่ว่าไม่มีหวัง ถึงจะไม่เคยจีบใคร แต่ก็เคยเห็น ๆ มาบ้าง ถึงดูเหมือนตอนนี้คุณหมอคนสวยจะยังไม่สนใจท่านผู้บัญชาการสุดหล่อ แต่ขยันหน่อยเดี๋ยวก็ขยับสถานะเอง”

แม้จะรู้ว่านั่นเป็นคำปลอบของเพื่อนที่รู้จักกันมานาน แต่กู้หยวนเฉิงขอเชื่อมันจะได้ไหม เขายอมรับตรง ๆ ว่าไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้กับใครมาก่อน และการจีบใครสักคนก็เป็นเรื่องที่เรียกได้ว่ายากยิ่งกว่ายาก เพราะเขาไม่รู้จะเริ่มตรงไหน แต่บางทีสิ่งที่ยากกว่าอาจจะไม่ใช่การได้ใจของไป๋ซีเยว่มาครอบครองก็เป็นได้

กู้หยวนเฉิงคิดถึงครอบครัวของเขาที่อยู่ที่ปักกิ่ง แม้ว่าไป๋ซีเยว่จะมีความรู้และมีความสามารถมากมายในแบบที่คงหายากในปักกิ่ง หรืออาจจะในประเทศตอนนี้ แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่มั่นใจว่าเธอจะทำให้คนในครอบครัวของเขาพอใจได้

“คิดไปไกลถึงไหนกันนะหยวนเฉิง” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะตำหนิตัวเอง จีบเขายังไม่ได้ และยังไม่รู้เลยว่าหญิงสาวจะหนีเขาไปเมื่อไร แต่กลับคิดเรื่องเข้าบ้านซะแล้ว