บทที่7

บทที่ 7

กู้หยวนเฉิงที่เห็นหญิงสาวไม่ยอมพูดด้วย เขาก็เริ่มตักน้ำแกงปลากิน ทั้งกลิ่นและหน้าตาอย่างกับอาหารในเหลาที่ปักกิ่ง ส่วนรสชาติก็...

“อือ อร่อย ไม่ใช่แค่ปลาสินะที่ไปหามา ผักพวกนี้ เห็นขึ้นอยู่ใกล้ ๆ ตึก ไม่รู้ว่ากินได้” ไป๋ซีเยว่ยังรู้สึกไม่พอใจอีกฝ่ายอยู่จึงกินไปเงียบ ๆ โดยไม่ได้ตอบอะไรเขา

“โกรธเหรอ” กู้หยวนเฉิงไม่ใช่คนโง่ เขามองออกว่าไป๋ซีเยว่ไม่พอใจ และที่จริงเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจเรื่องอะไร แต่เขาปากไวไป ทุกอย่างก็เพราะความเป็นห่วงทั้งนั้น

“ข้าอุตส่าห์หวังดีตั้งใจทำให้ทุกคนที่บาดเจ็บ เพราะเป็นห่วงกลัวว่าจะฟื้นตัวได้ช้าหากยังกินแต่ผักดองอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจทำถึงขนาดนี้แต่กลับถูกต่อว่า ท่านผู้บัญชาการคิดว่าข้าควรจะดีใจหรือไม่” แทนที่ชายหนุ่มจะสำนึกเขากลับยิ้มขำท่าทางแสนงอนที่น่าเอ็นดูนั่น

“ก็เป็นห่วง ตรงนั้นมันใกล้เชิงเขา หากพวกกบฏเจอเข้าจะทำอย่างไร” ซีเยว่มองหน้าอีกคน “ข้าดูดีแล้วถึงได้ลงไป ไม่ได้โง่นะ”

“เธอห้ามไม่ให้ฉันไม่เป็นห่วงไม่ได้หรอก” ซีเยว่กัดปากน้อย ๆ “แต่อย่างไรพวกเขาก็ควรกินอาหารให้ครบทุกหมวดหมู่นะ ไม่อย่างนั้นอาการอาจจะเรื้อรังก็เป็นได้ ตรงนั้นยังเจ็บอยู่ใช่ไหมล่ะที่ผ่าเอากระสุนออก”

“ยังเจ็บแต่ทนได้”

“มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องทนนะ ร่างกายหากต้องการพัก ก็ต้องพัก”

“การเป็นทหารนั้นพักไม่ได้หรอก ยิ่งเป็นหัวหน้าพวกเขาด้วยแล้ว ที่จริงเรื่องอาหารก็กำลังคิดอยู่ ตอนแรกว่าจะแอบลงไปเอา วันก่อนติดต่ออีกหน่วยที่อยู่ข้างนอกได้ ตอนนี้ยังคงเลี่ยงการปะทะ เลยไม่คิดฝ่าออกไปตรง ๆ” กู้หยวนเฉิงไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเล่าเรื่องทั้งหมดนี่ให้อีกฝ่ายฟัง แม้จะไม่ใช่ความลับ แต่ก็เป็นเรื่องสำคัญในตอนนี้

“ถ้าให้ข้าไปล่ะ คนพวกนั้นไม่สงสัยหรอก บนนี้มีบ้านคนอยู่บ้างไหม บอกว่าเป็นชาวบ้านก็ได้” กู้หยวนเฉิงส่ายหน้า

“ไม่มีบ้านคนเลยหรือ” สีหน้าของไป๋ซีเยว่ดูจะหมดหวัง”

“ถึงมีฉันก็ไม่ให้เธอไปเสี่ยงหรอก ยังเรียกตัวเองว่าผู้ชายได้อีกเหรอ ถ้าให้คนที่ตัวเองชอบไปเสี่ยงน่ะ” มือที่กำลังตักอาหารเข้าปากชะงักทันที

“แล้วเรื่องตำรา”

“ต้องรอลงไปได้ถึงจะเอาให้ดูได้” กู้หยวนเฉิงไม่ได้บอกว่าตอนนี้แค่ในห้องหนังสือของหน่วยก็พอมีให้อ่านหรืออ้างอิงได้อยู่บ้าง แต่เขาไม่อยากบอก เขาแค่อยากให้ไป๋ซีเยว่อยู่ที่นี่นานขึ้นอีกนิด แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนที่เขารู้สึก

"เช่นนั้นเล่าก่อนได้หรือไม่ ข้าอยากรู้ว่าแม่ของข้ามาจากที่แบบใดกัน" กู้หยวนเฉิงรวบเอาจานอาหารที่ว่างเปล่าทั้งของเขาและของไป๋ซีเยว่ไป ก่อนจะลุกเข้าไปด้านในและออกมาพร้อมกับน้ำชาสมุนไพรที่หญิงสาวต้มเอาไว้

“ปักกิ่งเหรอ” ชายหนุ่มพิงกำแพงตรงที่พวกเขาแยกตัวออกมานั่งด้วยกัน “ไม่เหมือนอะไรกับตรงนี้เลยสักนิด คนเยอะไม่มีภูเขา ไม่มีลำธารหรือต้นไม้มากมายแบบนี้ มีแต่บ้านช่องและก็ถนนที่เต็มไปด้วยจักรยานมากมายจนนับไม่ถ้วน แล้วก็มีรถราง”

“จักรยาน รถราง” ไป๋ซีเยว่ไม่ปกปิดความไม่รู้ของตน เพราะไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้มาก่อน เวลาท่านแม่เล่าก็มักจะอธิบายโดยการเปรียบเทียบกับของที่มีอยู่แล้ว

“ไม่รู้จักอย่างนั้นเหรอ” ซีเยว่ส่ายหน้า “ไม่รู้จัก”

“อยากไปไหม” อยู่ ๆ ชายหนุ่มก็เกิดความคิด บางทีการที่ให้อีกฝ่ายห่างจากบ่อน้ำพุออกไป อาจจะทำให้เจ้าตัวอยากกลับบ้านน้อยลง เพราะไป๋ซีเยว่เป็นคนช่างสงสัย ดีไม่ดีอาจจะอยากรู้นั่นนี่ ระหว่างนั้นเขาก็จะได้มีเวลาทำให้เธอมองเขาบ้าง

“ไกลไหม” กู้หยวนเฉิงพยักหน้า “ไกล ต้องนั่งรถไฟไป รถไฟก็ไม่รู้จักด้วยใช่ไหม” เป็นอีกครั้งที่หญิงสาวพยักหน้า ท่าทางก็ดูหงอยลง

“อย่าทำท่าแบบนั้นสิ ไม่เคยเห็นเลยไม่รู้จัก ไม่เห็นจะแปลกสักนิด”

“แล้วมีโทรศัพท์ไหม” กู้หยวนเฉิงแปลกใจ “รู้จักโทรศัพท์ด้วย”

“ท่านแม่บอกว่าเป็นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เอาไว้พกติดตัว ใช้บันทึกภาพได้ พูดคุยทางไกลได้ ท่านแม่เคยบอกว่าอยากจะเก็บภาพทุกคนเอาไว้” คำของหญิงสาวทำให้กู้หยวนเฉิงเป็นฝ่ายแปลกใจบ้าง

“สี่เหลี่ยมเล็ก ๆ พกติดตัวอย่างนั้นเหรอ ที่นี่เป็นเครื่อง ต้องเสียบสายเอาไว้ที่บ้านนะ บันทึกรูปไม่ได้ด้วย ใช้ได้แค่ส่งเสียงหากัน” ไป๋ซีเยว่ขมวดคิ้วและพยายามคิดถึงเรื่องที่คุยกับแม่ของตน

“เป็นไปได้ไหมว่าท่านแม่ของข้าจะไม่ได้อยู่ช่วงนี้ แต่เป็นวันที่ไกลออกไปจากวันนี้ ซึ่งของหลายอย่างพัฒนาไปมากขึ้น” กู้หยวนเฉิงไม่รู้จะตอบอย่างไร หากเขาบอกว่าเป็นไปไม่ได้ แล้วคนที่นั่งอยู่ตรงหน้านี่ล่ะ

ทั้ง ๆ ที่ดูเหมือนคนยุคโบราณแต่กลับมีความรู้หลายอย่างที่เหมือนกับคนยุคเขา ที่สำคัญบางครั้งเรียกหาสิ่งที่มันไม่มีในยุคนี้ด้วยซ้ำ

“แค่เธออยู่ที่นี่ทุกอย่างก็เป็นจริงได้หมดแล้ว ว่าแต่แม่ของเธอเคยบอกไหมว่าเพราะอะไรมันถึงเกิดขึ้น” ไป๋ซีเยว่หันไปมองหน้าชายหนุ่ม