กรงทองของคนร้อยเล่ห์

กลิ่นไหม้เกรียมของโลหะที่ถูกกัดกร่อนยังคงติดอยู่ในความทรงจำของหลินเฟยหรง แม้จะผ่านมาแล้วเจ็ดวันเจ็ดคืนเต็ม กลิ่นฉุนของสมุนไพรที่นางกำลังบดอย่างพิถีพิถันในโกร่งหยกขาวก็ไม่อาจกลบมันได้หมดจด

ปลายนิ้วเรียวเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและมั่นคง หยิบรากหญ้าจันทราเงินและเกล็ดพญาอสรพิษสาดแสงมาผสมกันในอัตราส่วนที่แม่นยำ ของเหลวสีดำข้นในชามข้างๆ คือโลหิตพิษที่นางรีดออกมาจากบาดแผลของจ้าวหยางเจี้ยนเมื่อเจ็ดวันก่อน นางใช้มันทีละหยดเพื่อทดสอบกับสมุนไพรนับร้อยชนิด นี่คือวิธีเดียวที่จะหาตัวยาถอนพิษกลืนโลหะที่ไม่มีบันทึกไว้ในตำราใดๆ ได้

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านควรจะพักผ่อนบ้างนะเจ้าคะ”  เสี่ยวถิงยกถ้วยชาน้ำขิงร้อนเข้ามาวางบนโต๊ะเล็กด้านข้าง นางมองวงตาดำคล้ำใต้ตาของคุณหนูด้วยความเป็นห่วง  “นับตั้งแต่รักษาโรคพิษประหลาดให้โซ่วอ๋องวันนั้น คุณหนูก็ขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือ หมกมุ่นกับการทดลองยานี่ทั้งวันทั้งคืน”

หลินเฟยหรงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากงานในมือ นางใช้เข็มเงินจุ่มตัวยาที่เพิ่งผสมเสร็จลงไปในชามโลหิตพิษอย่างระมัดระวัง

ฟู่....

เกิดฟองอากาศเล็กๆ ผุดขึ้นบนผิวของเหลวสีดำ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง ไม่ได้ผล นางถอนหายใจพลางวางเข็มเงินลง

“ข้าไม่เป็นไร”  นางตอบพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ ความอุ่นร้อนไล่ความเหนื่อยล้าไปได้บ้าง “การรักษาของท่านอ๋องรอช้าไม่ได้ ทุกวันที่ผ่านไป พิษก็ยิ่งกัดกินลึกลงไปในร่างกายของเขา”

“แต่....แต่นี่มันอันตรายเกินไปนะเจ้าคะ” เสี่ยวถิงขยับเข้ามาใกล้ เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย  “บ่าวได้ยินพวกทหารยามคุยกัน โลหิตนั่นมันละลายได้แม้กระทั่งดินแข็งๆ หากพลาดพลั้งถูกตัวคุณหนูเข้า....”

“ข้าระวังตัวอยู่” 

หลินเฟยหรงตัดบท ดวงตาของนางจับจ้องอยู่ที่ชามกระเบื้องเคลือบใบเล็กซึ่งบรรจุผงสีขาวละเอียดราวหิมะ มันคือสิ่งเดียวที่ทำปฏิกิริยากับพิษได้ นั่นคือ ‘ผงกระดูกหยกเย็น’ สมุนไพรล้ำค่าที่จ้าวหยางเจี้ยนส่งคนนำมาให้เมื่อสามวันก่อน แม้มันจะช่วยชะลอการลุกลามของพิษได้ แต่ก็ยังไม่ใช่ยาถอนพิษที่แท้จริง

ขณะที่สองนายบ่าวกำลังสนทนากันอยู่นั้น พลันบังเกิดเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นจากด้านนอกจวน เสียงฝีเท้าม้าและเกราะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับกองทัพกำลังเคลื่อนพล ไม่นานนัก พ่อบ้านใหญ่ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องหนังสือ ท่าทางลนลานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณหนูใหญ่! แย่แล้วขอรับ! แย่แล้ว!”

“เกิดอะไรขึ้น”

หลินเฟยหรงขมวดคิ้ว วางถ้วยชาลงอย่างไม่สบอารมณ์

“โซ่วอ๋อง.... ท่านอ๋องเสด็จมาที่หน้าจวน พร้อมด้วยทหารองครักษ์เกราะเงินขอรับ!”

คำพูดของพ่อบ้านทำให้ทั้งหลินเฟยหรงและเสี่ยวถิงตกใจจนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ยังไม่ทันที่พวกนางจะได้เอ่ยคำใด ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทองลายเมฆาก็สาวเท้าเข้ามาในห้องหนังสือโดยไม่รอให้ใครเชิญ

จ้าวหยางเจี้ยน แม้ใบหน้าจะยังคงซีดเซียวอยู่บ้าง แต่รัศมีความน่าเกรงขามและอำนาจกดดันกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยตำราและสมุนไพร ก่อนจะหยุดลงที่ร่างบางของสตรีผู้เป็นเจ้าของห้อง แววตาคมกริบของเขาสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินค่าอะไรบางอย่าง

“ท่านอ๋องเสด็จมาถึงที่นี่ มีธุระอันใดหรือเพคะ”

หลินเฟยหรงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบลงก่อน นางลุกขึ้นยืน ยอบกายคารวะอย่างเสียไม่ได้ แม้ในใจจะรู้สึกไม่พอใจที่เขาบุกรุกเข้ามาโดยพลการ

จ้าวหยางเจี้ยนไม่ตอบคำถามในทันที เขาเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะทำงานของนาง ปลายนิ้วแตะลงบนโกร่งหยกขาวเบาๆ ก่อนจะหยิบเข็มเงินที่นางเพิ่งใช้ทดลองยาขึ้นมาพิจารณา

“พิษกลืนโลหะ”  เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท  “มันกัดกร่อนแม้กระทั่งปราณภายในของข้า ทำให้การฟื้นตัวเชื่องช้ากว่าที่ควรจะเป็นหลายเท่า”

“หม่อมฉันกำลังเร่งคิดค้นยาถอนพิษอยู่เพคะ”

“ข้ารู้”  เขาวางเข็มเงินลง แล้วหันมาเผชิญหน้ากับนางตรงๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนหลินเฟยหรงได้กลิ่นไม้จันทน์หอมจากตัวเขา  “แต่การเดินทางไปกลับระหว่างจวนเสนาบดีหลินกับจวนแม่ทัพของข้าทุกสองวันมันเสียเวลา และยังเสี่ยงอันตรายเกินไป”

หัวใจของเฟยหรงเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งส่วน นางเริ่มมองเห็นเจตนาที่แท้จริงของเขาแล้ว

“ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรเพคะ”

“เก็บข้าวของของเจ้าซะ”  เขาออกคำสั่งราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา “เจ้าจะย้ายไปพำนักที่จวนของข้าในฐานะแพทย์ประจำตัว จนกว่าข้าจะหายดี”

คำประกาศิตนั้นทำให้ทุกคนในห้องนิ่งเงียบไป แม้แต่เสี่ยวถิงก็ยังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง นี่ไม่ใช่การร้องขอ แต่เป็นการบังคับ!