กรงทองของคนร้อยเล่ห์ ( 2 )

“ท่านอ๋อง! นี่มันไม่เหมาะสม!”  หลินเฟยหรงโพล่งขึ้นมาอย่างลืมตัว “หม่อมฉันเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือน เป็นถึงคู่หมั้นพระราชทานของพระองค์ การย้ายเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องก่อนพิธีสมรสจะทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้นะเพคะ!”

“ชื่อเสียงของเจ้า หรือชีวิตของข้า สิ่งไหนสำคัญกว่ากัน”  จ้าวหยางเจี้ยนย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาของเขาปราศจากร่องรอยของการหยอกเย้าล้อเล่นใดๆ  “อีกอย่าง ข้าได้แจ้งเรื่องนี้ให้เสนาบดีหลินทราบแล้ว และเขาก็ไม่คัดค้าน”

คำพูดสุดท้ายของเขาราวกับน้ำเย็นที่สาดใส่หน้าหญิงสาวจนชาไปหมด บิดาของนาง.... ยอมยกนางให้เขาไปง่ายๆ เช่นนี้เชียวหรือ

ความรู้สึกขมขื่นแล่นปราดขึ้นมาในอก แต่หลินเฟยหรงสะกดมันเอาไว้ได้ทัน นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน

“หม่อมฉันจะไป” นางเอ่ยเสียงหนักแน่น  “แต่มีเงื่อนไข”

มุมปากของจ้าวหยางเจี้ยนยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเย้ยหยัน

“เจ้าคิดว่าตัวเองอยู่ในสถานะที่จะต่อรองได้หรือ”

“เสี่ยวถิงต้องไปกับหม่อมฉัน และท่านอ๋องต้องจัดหาห้องทดลองยาพร้อมด้วยสมุนไพรทุกชนิดที่หม่อมฉันต้องการให้”  นางกล่าวต่อโดยไม่สนใจท่าทีของเขา “หากท่านทำไม่ได้ การรักษาก็คงต้องหยุดลงเพียงเท่านี้”

แววตาของจ้าวหยางเจี้ยนเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากความเย้ยหยันกลายเป็นความประทับใจลึกๆ เขานิ่งมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ตกลง” เขากล่าว  “ให้เวลาเจ้าหนึ่งเค่อในการเก็บของ”

รถม้าของจวนโซ่วอ๋องนั้นใหญ่โตและโอ่อ่ากว่าของจวนแม่ทัพหลายเท่านัก ภายในบุด้วยผ้าไหมเนื้อดีและปูทับด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่ม การเดินทางเป็นไปอย่างเงียบเชียบ หลินเฟยหรงนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ขณะที่เสี่ยวถิงเอาแต่ชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ไม่นานนัก รถม้าก็หยุดลงหน้ากำแพงสูงตระหง่านของจวนโซ่วอ๋อง บรรยากาศของที่นี่แตกต่างจากจวนเสนาบดีอย่างสิ้นเชิง มันให้ความรู้สึกแข็งกระด้าง น่าเกรงขาม และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสนามรบ ทหารยามทุกคนที่ยืนประจำการณ์ล้วนมีท่วงท่าองอาจและสายตาคมปลาบ

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปด้านใน หลินเฟยหรงก็พบว่ามันไม่ได้ตกแต่งอย่างหรูหราฟุ่มเฟือย แต่ทุกอย่างกลับถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แม่บ้านหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินออกมารอต้อนรับพวกนางด้วยท่าทีนอบน้อม

“เชิญคุณหนูหลินทางนี้เจ้าค่ะ ท่านอ๋องมีรับสั่งให้จัดเตรียมเรือนรับรองที่ดีที่สุดไว้ให้แล้ว”

นางพาหลินเฟยหรงและเสี่ยวถิงเดินลึกเข้าไปในบริเวณจวน ผ่านสวนหินที่จัดแต่งอย่างเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยปรัชญาอันลึกล้ำ จนกระทั่งมาถึงเรือนไม้หอมขนาดใหญ่หลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ริมสระบัว

ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน เสี่ยวถิงก็ถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ

“โอ้โห! คุณหนูเจ้าคะ ดูสิเจ้าคะ! ที่นี่....ที่นี่งดงามราวกับวังหลวงไม่มีผิด!”

ห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เฟยหรงนั้นกว้างขวางและตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม โต๊ะเครื่องแป้งทำจากไม้มู่กงสลักเสลาอย่างประณีต เตียงนอนสี่เสาคลุมด้วยม่านปักลายนกยูง บนโต๊ะเล็กข้างหน้าต่างมีชุดถ้วยชาหยกขาวชั้นเลิศวางเตรียมไว้ให้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นของที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้

หลินเฟยหรงเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องด้วยความรู้สึกหวาดระแวงมากกว่าชื่นชม การต้อนรับที่ดูจะดีเกินงามนี้ทำให้หัวใจของนางปั่นป่วน มันเหมือนกับกรงทองที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างสวยงามเพื่อขังนกเอาไว้

สายตาของนางพลันสะดุดเข้ากับผนังไม้ด้านหนึ่งที่อยู่ติดกับหัวเตียง ลวดลายสลักของมันดูแปลกตาและไม่เข้ากับส่วนอื่นๆ ของห้อง นางลองขยับเข้าไปใกล้แล้วใช้ปลายนิ้วลูบไปตามร่องไม้สลักนั้นเบาๆ

คลิก!

เสียงกลไกดังขึ้น ผนังไม้ส่วนนั้นยุบตัวเข้าไปเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินลับที่มืดสนิททอดลึกเข้าไปด้านใน!

“คุณหนู!”

เสี่ยวถิงร้องเสียงหลง รีบวิ่งเข้ามาเกาะแขนนางไว้แน่น

หลินเฟยหรงไม่ได้ตื่นตกใจ นางก้าวเข้าไปในทางเดินนั้นอย่างไม่ลังเล มันเป็นทางเดินสั้นๆ ที่ทอดตรงไปยังประตูอีกบานหนึ่ง เมื่อนางผลักประตูบานนั้นออก แสงสว่างจากภายนอกก็สาดส่องเข้ามา

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้นางต้องหยุดชะงัก

ห้องนี้คือห้องนอนอีกห้องหนึ่ง แต่การตกแต่งนั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันเรียบง่ายและแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของบุรุษเพศอย่างชัดเจน บนชั้นวางของมีกระบี่และยุทธภัณฑ์ต่างๆ วางเรียงรายอยู่ และที่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ ร่างสูงสง่าในชุดลำลองสีเข้มกำลังยืนหันหลังให้อยู่

จ้าวหยางเจี้ยนหันกลับมามองนางช้าๆ ราวกับรับรู้ถึงการมาของนางตั้งแต่แรกแล้ว ในมือของเขาถือถ้วยชาที่ยังมีควันกรุ่นลอยขึ้นมาอยู่

“สำรวจเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“นี่มันหมายความว่าอย่างไรเพคะ”

หลินเฟยหรงถามกลับเสียงเย็น ดวงตาจ้องเขม็งไปยังประตูที่เชื่อมห้องของพวกเขาทั้งสองเข้าไว้ด้วยกัน

เขายกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะแล้วเดินตรงเข้ามาหาคู่หมั้นพระราชทาน ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดใบหน้าของหญิงสาว

“แพทย์สมควรอยู่ใกล้คนเจ็บตลอดเวลา”  โซ่วอ๋องตอบ ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตาของนาง “โดยเฉพาะเมื่อชีวิตของคนเจ็บผู้นั้น.... อยู่ในกำมือของเจ้า”