LOGINShare
บทที่ 126
Latest chapter
หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท บทที่ 142
เหมิงเหมิงพยักหน้า “ของพวกนี้เป็นรางวัลจากมิติที่มอบให้ท่าน ย่อมนำออกไปได้แน่นอนอยู่แล้ว อีกทั้งพวกเขายังมีวรยุทธ์ เพียงแต่ฝีมืออาจมิได้เก่งกาจเท่านายท่าน เพราะพวกเขาไม่มีพลังภายในจึงไม่สามารถเหาะเหินได้ แล้วก็อีกอย่าง หากได้รับความเสียหายขึ้นมา การซ่อมแซมพวกเขาค่อนข้างยุ่งยากทีเดียว อาจถึงขั้นซ่อมไม่ได้เลย ดังนั้นเจ้านายต้องใคร่ครวญพิจารณาอย่างรอบคอบ”มู่หนิงได้ยินดังนั้น ก็พอจะประมาณกำลังรบของหุ่นยนต์ได้คร่าว ๆ“ได้ เช่นนั้นข้าขอนำออกไปก่อนหนึ่งตัว”หลังจากมู่หนิงใคร่ครวญอย่างตั้งใจแล้ว จึงตัดสินใจพาออกไปก่อนหนึ่งตัวเดิมทีนางคิดจะพาออกไปสองตัว แยกกันขับรถม้าตัวละคันทว่าจากสถานการณ์ตอนนี้มองแล้วคงไม่ได้ หากบังเอิญเจอคนไล่ล่า แล้วพวกเขาบาดเจ็บถึงขั้นหมดหนทางซ่อมแซม เช่นนั้นจะแย่เอารถม้าของพวกพี่สะใภ้ยังพอไปต่อไหว พวกนางสามารถผลัดกันเป็นคนขับรถม้าได้ทว่ารถม้าของนางทำแบบนั้นไม่ได้ โม่จิ่นยวนไม่สามารถขับรถม้าได้ตลอดเวลา ส่วนนางก็กำลังตั้งครรภ์ไม่สะดวก ยิ่งเจ๋ออวี่ที่สติปัญญาบกพร่องยิ่งทำไม่ได้ และแม่สามีก็มีโรคประจำตัวอีกทั้งยังมีบาดแผล จำเป็นต้องให้นางสังเกตอาการตลอดเวลา ย่อมไ
หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท บทที่ 141
เพราะเส้นทางบนภูเขาขรุขระอีกทั้งด้านนอกยังเป็นหน้าผาสูงชันนับร้อยจั้ง แม้เดินกันสามคนยังพอผ่านไปได้ ทว่าทุกคนก็ยังคงระมัดระวังกันเต็มที่ “ท่านแม่ กินยาหน่อยเถิด”ผ่านไปครู่หนึ่งมู่หนิงก็หยิบยาแก้ปวดกระดูกออกมาสองเม็ดและยื่นให้ฮูหยินผู้เฒ่าโม่กินเพราะหน้าผาด้านนี้ไม่ได้รับแสงแดด อีกทั้งพวกมู่หนิงเองก็เดินบ้างหยุดพักบ้าง ดังนั้นจึงมิได้รู้สึกร้อนเกินไปนัก จนกระทั่งดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ถึงจะเดินข้าภูเขาลูกใหญ่นี้สำเร็จ เมื่อมองไปยังพื้นที่ราบด้านหน้า โม่จิ่นยวนก็มิได้รีบร้อนพาทุกคนเดินต่อ แต่กลับหยิบโต๊ะและเก้าอี้ออกมาจากมิติ“มืดมากแล้ว ตรงนี้มีหน้าผาและต้นไม้ใหญ่บดบัง อีกทั้งพื้นดินก็ค่อนข้างราบทีเดียว คืนนี้พวกเราพักที่นี่ก่อนเถิด ไว้พรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยเดินทางกันต่อ”โม่จิ่นยวนพูดจบ ก็จัดแจงวางโต๊ะและเก้าอี้ทันที ในตอนที่มู่หนิงกำลังคิดว่าจะหยิบวัตถุดิบออกมาหุงข้าวทำอาหาร เหมิงเหมิงก็ตะโกนเรียกโดยไม่ทันตั้งตัว “เจ้านาย เจ้านาย รีบเข้ามาเร็วเข้า” ได้ยินเสียงของเหมิงเหมิง มู่หนิงก็บอกกล่าวทุกคน แล้วจากนั้นก็เข้าไปในมิติ “เกิดอะไรขึ้นหรือเหมิงเหมิง?”มู่หนิงเข้ามา
หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท บทที่ 140
โม่จิ่นยวนจ้องมองหม้อไหจานชามในอ่างล้างจาน รู้สึกมืดแปดด้านไม่รู้จะเริ่มจัดการจากตรงไหนเปิดน้ำเป็นก็จริง แต่น้ำยาล้างจานคือสิ่งใด?แล้วต้องใช้อะไรล้างชามกันเล่า?“เหมิงเหมิง”โม่จิ่นยวนจนปัญญา จึงได้แต่ร้องเรียกเหมิงเหมิง“นายท่าน มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?”ทันทีที่ถูกเรียก เหมิงเหมิงก็มาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าโม่จิ่นยวนถาม “เจ้าล้างจานเป็นหรือไม่?”“นายท่าน ท่านจะให้ข้าล้างจานไม่ได้นะเจ้าคะ ดูแขนขาเล็กจ้อยของข้าสิ จะไปล้างจานไหวได้อย่างไรจริงไหม?”เหมิงเหมิงตกใจรีบโบกไม้โบกมือ เตรียมท่าจะวิ่งหนีโม่จิ่นยวนรวบตัวนางเข้ามากอดไว้ เอ่ยอย่างเอ็นดูว่า “ข้าจะให้เจ้าล้างได้อย่างไร ข้าแค่จะถามว่าเจ้าทำเป็นหรือไม่ ถ้าเป็นก็ช่วยสอนข้าหน่อย”เหมิงเหมิงถึงได้ทำท่าเหมือนเข้าใจ จากนั้นจึงไปหยิบผ้าล้างจานจากห้องเก็บของมาผืนหนึ่ง พร้อมน้ำยาล้างจานอีกหนึ่งขวด แล้วสอนวิธีใช้ให้เขาอย่างละเอียด“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไปเล่นเถอะ”โม่จิ่นยวนทำท่าทางประมาณว่า ‘ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไม่ต้องสอนแล้ว รีบไปเล่นเถอะ’“รับทราบเจ้าค่ะ”เหมิงเหมิงบินจากไปอย่างเริงร่าตั้งแต่ได้รับหุ่นยนต์อัจฉริยะมาสิบตัวในวั
หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท บทที่ 139
“อื้ม”มู่หนิงพยักหน้ารับคำโม่จิ่นยวนจูงมือนางโดยสัญชาตญาณ เปิดประตูห้องครัวเดินออกไปด้านนอกทันทีที่มาถึงห้องโถง ก็เห็นเจ๋ออวี่นั่งแก้มป่องอยู่บนโซฟาพอเจ๋ออวี่เห็นเขาเดินออกมา ทั้งยังจูงมือมู่หนิงอยู่ ก็โกรธจนแก้มพองลมทั้งสองข้าง ดูราวกับกบพองลม“เจ้าเด็กบ้า ขี้งอนเป็นเด็ก ๆ ไปได้”โม่จิ่นยวนใบหน้าประดับรอยยิ้ม ชำเลืองมองเจ๋ออวี่แวบหนึ่งโดยไม่ใส่ใจเขา แล้วจูงมู่หนิงเดินออกไปข้างนอกต่อทันทีที่ออกมา ก็พบกับความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ของมิติ“เจ้านาย เจ้านาย สุดยอดไปเลย ครั้งนี้ได้ของรางวัลเยอะแยะมากมายเลย มีทั้งไก่ทั้งเป็ด แล้วก็มีรถ ยังมียาอีกเพียบ รวมถึงของใช้ชำระล้าง...”เหมิงเหมิงตั้งใจจะไปตามหาพวกเขา พอมาถึงหน้าประตูก็เห็นทั้งสองจูงมือกันออกมา จึงบินวนรอบกายมู่หนิงด้วยความตื่นเต้นได้ฟังรายการของรางวัลที่นางบอก มู่หนิงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ จนกระทั่งนางลองตรวจสอบของรางวัลดู ก็พบว่าในห้องเก็บของมีของเพิ่มขึ้นมามากมายจริง ๆ“ทำไมกัน? ข้าเป็นเจ้าของมิตินะ เหตุใดตอนข้าจูบเขา มิติถึงให้รางวัลแค่นิดเดียว แต่พอเขาจูบข้า กลับได้ของรางวัลมากมายขนาดนี้?”มู่หนิงพึมพำอย
หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท บทที่ 138
“พี่หญิง! ข้าล้างตัวสะอาดแล้ว”ทว่าในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะประทับกัน เจ๋ออวี่ก็โผล่มาที่หน้าประตูการปรากฏตัวของเขา ขัดจังหวะการอัปเกรดมิติของทั้งคู่เข้าอย่างจังมู่หนิงตกใจจนเผลอผลักโม่จิ่นยวนออกไปโดยสัญชาตญาณ พอหันกลับไปมอง ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของเจ๋ออวี่ก็ปรากฏแก่สายตาเด็กหนุ่มรูปงามดั่งหยก ดวงตากระจ่างใสดุจสายน้ำ เส้นผมสีดำขลับถูกรวบสูง ขับเน้นบุคลิกที่ดูโดดเด่นและทะมัดทะแมงมู่หนิงเดินเข้าไป ยื่นมือไปบีบแก้มเจ๋ออวี่เบา ๆ เอ่ยอย่างดีใจว่า “นึกไม่ถึงว่าเจ๋ออวี่บ้านเราจะหน้าตาดีเพียงนี้ หากโตกว่านี้อีกหน่อย รูปโฉมของเจ้าเกรงว่าจะไม่แพ้พี่ใหญ่โม่แล้วกระมัง”“เจ๋ออวี่หน้าตาดีหรือ?”เจ๋ออวี่กะพริบตาดำขลับปริบ ๆ ยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสามู่หนิงยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน “หากเจ้าหน้าตาไม่ดี ใต้หล้านี้ก็คงไม่มีคนหน้าตาดีแล้ว”โม่จิ่นยวนหน้าทะมึน เดินเข้ามาจ้องเจ๋ออวี่ แล้วเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ห้องครัวไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะเข้ามาได้ รีบออกไปเล่นที่ห้องนั่งเล่นซะ”กล่าวจบ เขาก็ผลักเจ๋ออวี่ออกไป แล้วปิดประตูห้องครัวดังปัง“ท่าน...”มู่หนิงมองเขาด้วยความประหลาดใจ คำพูดยังไม่ท
หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท บทที่ 137
“จริงด้วย ให้ท่านเข้าไปก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”มู่หนิงก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าว พลันนึกถึงภาพวสันต์อันชวนวาบหวิวเมื่อครู่ ก็หัวเราะออกมาอย่างขัดเขินหากต้องเจอกับภาพเปลือยเปล่าเช่นนั้นอีก คงจะกระอักกระอ่วนยิ่งกว่าเดิมนางกับโม่จิ่นยวนยังพอทำเนา อย่างน้อยก็เป็นสามีภรรยากัน แต่เจ๋ออวี่นั้นต่างออกไปแม้สติปัญญาเขาจะเท่ากับเด็กห้าขวบ แต่ชีวภาพอายุสิบหกสิบเจ็ดปีแล้ว นับว่าเป็นชายหนุ่มเต็มตัว จะมองว่าเป็นเด็กน้อยไม่ได้เมื่อโม่จิ่นยวนผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเจ๋ออวี่เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้านแล้ว แต่ใบหน้าและเส้นผมยังคงยุ่งเหยิงสกปรกอยู่ “ทำไมเจ้ายังไม่ล้างหน้าสระผมอีก?”“ข้า... ข้าทำไม่เป็น”เจ๋ออวี่ก้มหน้าตอบเสียงเบาเมื่อครู่เขาก็คิดจะสระผมเหมือนกัน แต่เขาทำไม่เป็น“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่หญิงช่วยเจ้าสระเอง”มู่หนิงเดินเข้ามา พาเขาไปที่อ่างล้างหน้าในห้องน้ำ ก๊อกน้ำที่นี่ค่อนข้างสูง เพียงแค่ก้มเอาศีรษะรองใต้ก๊อกน้ำก็สามารถสระผมได้แล้ว“เจ้าตั้งครรภ์อยู่ อย่าก้ม ๆ เงย ๆ เลย เรื่องสระผมให้เขาปล่อยเป็นหน้าที่ข้า เจ้าลงไปพักผ่อนข้างล่างเถอะ”โม่จิ่นยวนเห็นดังนั้น ก็ก้าวยาว ๆ เข้ามา
You may also like
วังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย160.8K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ป่าดอกท้อ34.7K viewsชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์32.4K viewsข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน
ชาไทยเย็น18.4K viewsทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้คลั้งไคล้เงินทอง
ต้าเหนิง2.5K viewsภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [นางร้าย]
ซูมู่หราน3.0K viewsพระชายาตำหนักร้างรัก
เทียนเหอ7.9K viewsเกิดใหม่ครั้งนี้ไม่ขอทวงรักยุค 80
วริษา1.3K views
