บทที่ 9

สองอาทิตย์หลังจากวันที่รุ่ยหลินไปทำบุญ เสียงระฆังจาก วัดเส้าหลิน ดังก้องไปทั่วเมือง ประกาศสำคัญถูกติดไว้ตามประตูเมือง โรงเตี๊ยม และสำนักต่าง ๆ ข่าวแพร่สะพัดรวดเร็วยิ่งกว่าลมพัดผ่านทุ่งหญ้า วัดเส้าหลินประกาศเป็นเจ้าภาพจัดงาน “ประลองหาเจ้ายุทธภพ” งานใหญ่ที่มิได้จัดขึ้นมาหลายปี

ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไปยุทธภพทั้งแคว้นก็สั่นสะเทือน สำนักน้อยใหญ่ต่างเริ่มเคลื่อนไหว ศิษย์เอกถูกเรียกตัวกลับ สำนักที่เคยเงียบงันเริ่มฝึกซ้อมกันอย่างเข้มงวด บางแห่งถึงกับปิดประตูรับแขกเพื่อเตรียมตัวอย่างจริงจัง

การประลองครั้งนี้มิใช่เพียงวัดฝีมือธรรมดา หากแต่เป็นการคัดเลือกผู้ที่ได้รับการยอมรับจากทุกฝ่ายว่าแข็งแกร่งทั้งกาย ใจ และคุณธรรม ผู้ชนะจะได้รับตำแหน่งเจ้ายุทธภพ พร้อมตราสัญลักษณ์จากวัดเส้าหลิน ซึ่งถือเป็นเกียรติสูงสุดในใต้หล้า

ลานกว้างหน้าวัดเริ่มถูกจัดเตรียม เวทีกลางถูกสร้างจากไม้เนื้อแข็ง เสาแต่ละต้นสลักลายมังกรและเมฆหมอก ธงสำนักต่าง ๆ จะถูกปักเรียงรายโดยรอบ บรรยากาศคึกคักแต่แฝงแรงกดดัน

กฎการประลองถูกประกาศอย่างชัดเจนอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า จะมีการจัดงานประลองเกิดขึ้นและครั้งนี้วัดเส้าหลินเป็นเจ้าภาพ ผู้เข้าแข่งขันต้องผ่านการคัดเลือกเบื้องต้น ทดสอบทั้งวิทยายุทธ์ ปัญญา และจิตใจ การต่อสู้บนเวทีจะยุติเมื่ออีกฝ่ายยอมแพ้หรือถูกผลักออกนอกวง มิอนุญาตให้ใช้พิษหรืออาวุธลับถึงชีวิต ผู้ฝ่าฝืนจะถูกตัดสิทธิ์ทันที

ยามค่ำเสียงพูดคุยในโรงเตี๊ยมดังไม่ขาดสาย ผู้คนถกเถียงกันว่าใครจะเป็นตัวเต็ง บ้างเอ่ยถึงศิษย์เอกจากสำนักดาบเหนือ บ้างพูดถึงยอดฝีมือหญิงจากแดนใต้ ชื่อเสียงของแต่ละคนถูกหยิบยกขึ้นมาวิเคราะห์ราวกับศึกครั้งนี้จะตัดสินชะตายุทธภพไปอีกสิบปี

ในจวนหยางข่าวนี้ย่อมไปถึงหูฮูหยินหยางรุ่ยหนิงโดยเร็ว นางวางถ้วยชาอย่างช้า ๆ สีหน้าเคร่งครุ่น 

“วัดเส้าหลินมิใช่จะจัดงานเช่นนี้ง่าย ๆ ต้องมีเหตุผลเบื้องหลัง”

รุ่ยหลินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด คำพูดของเจ้าอาวาสยังดังก้องในใจ รากของตนคืออะไรและหากเวทีนี้คือพายุลูกใหญ่ นางพร้อมหรือยังที่จะยืนหยัด

สองสัปดาห์ที่ผ่านมานางยังคงแอบฝึกมวยในดงกล้วยทุกคืน หมัดหนักแน่นขึ้น ลมหายใจมั่นคงขึ้น แต่การประลองระดับยุทธภพย่อมไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

เสียงกลองซ้อมจากลานฝึกในเมืองดังแว่วมาแต่ไกล ราวกับทั้งแคว้นกำลังเตรียมตัวเข้าสู่มหาศึกที่มิอาจหลีกเลี่ยง บนยอดเขาวัดเส้าหลินตั้งตระหง่านท่ามกลางสายหมอก ราวผู้เฝ้ามองชะตาของเหล่ายุทธชน

และศึกครั้งนี้อาจมิได้เป็นเพียงการหาเจ้ายุทธภพ หากเป็นเวทีที่เปิดโปงความลับ ความแค้น และรากลึกที่แต่ละคนพยายามซ่อนเอาไว้พายุในยุทธภพกำลังก่อตัวแล้วอย่างเงียบงัน

ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนหยาง บรรยากาศเคร่งขรึมผิดจากทุกวัน ธูปหอมลอยบางเบาเหนือโต๊ะไม้แกะสลักลายมังกร หยางฟานไฉ เจ้าสำนักและประมุขตระกูลหยาง นั่งอยู่หัวโต๊ะใบหน้าคมคายสงบนิ่ง ทว่าสายตาเฉียบขาดดั่งคมดาบ

ข่าวการประลองหาเจ้ายุทธภพจาก วัดเส้าหลินมิใช่เรื่องเล็ก สำหรับตระกูลใหญ่เช่นตระกูลหยางและสำนักสราญรมย์ นี่คือเวทีประกาศศักดา หากส่งคนเข้าร่วมแล้วพ่ายแพ้อย่างน่าอับอาย ย่อมกระทบชื่อเสียงทั้งสำนัก

เบื้องหน้าของท่านเจ้าสำนักหยางฟานไฉท่านพ่อของรุ่ยหลิน ตอนนี้มีชายสีคนนั่งคุกเข้าอยู่คือบุตรชายทั้งสี่ของเจ้าสำนักสราญรมย์พี่ชายของรุ่ยหลินนั้นเอง

คนโตหยางห่าวตง รูปร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างท่วงท่ามั่นคงดุจภูผา เขาเป็นเสาหลักของศิษย์รุ่นใหม่ ฝึกกระบี่สายหลักของสำนักจนชำนาญ

คนที่สองหยางห่าวฟาง สีหน้าสุขุมสายตาลึกซึ้ง เชี่ยวชาญเพลงดาบที่เน้นความว่องไวและการอ่านจังหวะคู่ต่อสู้

คนที่สามหยางห่าวอัน รูปร่างเพรียวคล่องแคล่ว ฝีมือเด่นด้านหมัดและการเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินคาด

คนที่สี่หยางห่าวหมิง อายุน้อยสุดในหมู่พี่ชาย แต่พรสวรรค์โดดเด่น ใช้ทวนยาวได้แม่นยำราวพญาอินทรีโฉบเหยื่อ

“การประลองครั้งนี้สำคัญ” 

หยางฟานไฉเอ่ยเสียงต่ำหนักแน่น 

“ข้าตัดสินใจแล้ว พวกเจ้าทั้งสี่จะเข้าร่วมการทดสอบรอบคัดเลือก”

คำประกาศนั้นทำให้ห้องโถงเงียบสนิท หยางห่าวตงคุกเข่าคารวะ 

“ข้าจะไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวัง”

อีกสามคนทำตามพร้อมกัน เสียงตอบรับหนักแน่นสะท้อนในห้อง สายตาของประมุขตระกูลเลื่อนผ่านบุตรชายทีละคน 

“จำไว้ ชัยชนะมิใช่เพียงเอาชนะคู่ต่อสู้ แต่ต้องรักษาศักดิ์ศรีของตระกูล”

มุมหนึ่งของห้อง รุ่ยหลินยืนเงียบ ๆ นางมิได้ถูกเรียกเข้าร่วมการสนทนาโดยตรง แต่สายตาของบิดาหันมาหานางในที่สุด

“รุ่ยหลิน”

หัวใจนางสะดุ้งเล็กน้อย 

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ”

“เจ้าปรารถนาไปชมงานหรือไม่”

คำถามนั้นทำให้พี่ชายทั้งสี่เหลียวมามอง นางรู้ดีว่านี่เป็นโอกาสสำคัญหากได้ไป นางจะได้เห็นยุทธภพของจริง มิใช่เพียงฝึกในดงกล้วยยามค่ำ

“ข้า…อยากไปเจ้าค่ะ” 

นางตอบอย่างมั่นคง หยางฟานไฉจ้องนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายชั่งน้ำหนักบางอย่าง 

“ดี ข้าอนุญาต แต่เจ้าต้องอยู่ภายใต้การดูแลของพี่ชาย ห้ามก่อเรื่อง”

หัวใจรุ่ยหลินพองโต นางคุกเข่าคารวะ 

“ขอบคุณเจ้าค่ะ...ท่านพ่อ”

หลังการประชุมสิ้นสุดบรรยากาศในจวนเปลี่ยนไปทันที ลานฝึกเต็มไปด้วยเสียงดาบกระทบกัน หยางห่าวตงฝึกกระบี่จนเหงื่อท่วมแผ่นหลัง หยางห่าวฟางซ้อมเพลงดาบท่าซับซ้อน หยางห่าวอันฝึกหมัดกับเสาไม้ไม่หยุด ส่วนหยางห่าวหมิงหมุนทวนยาวจนเกิดเสียงหวีดในอากาศ

รุ่ยหลินยืนมองจากระเบียงใจเต้นแรงอย่างคาดหวัง นางรู้ดีว่าตนมิได้ถูกส่งลงประลอง แต่การได้ไปเห็นด้วยตาตนเอง ย่อมเป็นบทเรียนล้ำค่า

คืนนั้นนางกลับไปฝึกในดงกล้วยเช่นเคย หมัดของนางหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม ในใจไม่ใช่เพียงความแค้นในอดีตอีกต่อไป หากเป็นแรงปรารถนาที่จะยืนเคียงข้างพี่ชายอย่างภาคภูมิ

อีกหนึ่งเดือนวันก่อนออกเดินทาง จวนหยางเต็มไปด้วยการเตรียมการ รถม้าถูกจัดเตรียม ชุดสำนักถูกตรวจสอบอย่างละเอียด ฮูหยินหยางรุ่ยหนิงกำชับบุตรชายแต่ละคนด้วยสายตาห่วงใย

“อย่าประมาท” 

นางกล่าวเบา ๆ 

“ยุทธภพมิใช่เวทีเด็กเล่น”

ฮูหยินหยางจะคอยเตือนลูกชายทั้งสี่เสมอเพื่อไม่ให้ใครประมาท เพราะถ้าผิดพลาดนั้นหมายถึงชีวิต ในการประลองเจ้ายุทธภพมีคนตายทุกปี เพราะฮูหยินหยางสมัยที่ยังเป็นศิษย์ของสำนักเกาะดอกท้อก็เคยเข้าร่วมประลอง แต่โชคดีที่รอดชีวิตมาได้ทุกครั้งบวกกับมีพลังยุทธที่แข็งแกร่ง สามารถเข้าไปถึงรอบชิงเจ้ายุทธภพได้ แต่ก็ไปพ่ายแพ้ให้กับหยางฟานไฉ