บทที่ 10

คืนนั้นดวงจันทร์ถูกเมฆหนาบดบัง เหลือเพียงแสงเลือนรางส่องลอดยอดไม้ รุ่ยหลินยังคงแอบออกจากจวนไปยังดงกล้วยด้านหลังเช่นเคย ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ หมัดแต่ละหมัดพุ่งออกไปอย่างมั่นคง เสียงกระทบลำต้นกล้วยดังทึบก้องกลางความเงียบ

ช่วงหลังมานี้นางรู้สึกว่าฝีมือของตนพัฒนาเร็วผิดปกติ ราวกับร่างกายคุ้นเคยกับกระบวนท่าเหล่านี้มานาน เพียงรอเวลาให้ฟื้นคืน

เมื่อฝึกจนเหงื่อชุ่มแผ่นหลัง นางหยุดพักสูดลมหายใจลึกแล้วเดินเลาะเข้าไปด้านในดงกล้วยมากกว่าทุกครั้ง พื้นดินชื้นจากฝนเมื่อคืน ใบไม้แห้งปกคลุมบางจุดอย่างหนาแน่น

“ครืน!”

เสียงดินทรุดดังขึ้นกะทันหัน ใต้เท้าของนางยวบวาบก่อนที่ร่างจะเสียหลัก

“อ๊ะ!”

พื้นดินถล่มลงอย่างรวดเร็ว รุ่ยหลินพยายามคว้ากิ่งไม้ข้างตัวแต่ไม่ทัน ร่างของนางร่วงลงไปในความมืด

ตุบ!

โชคดีที่เบื้องล่างมิใช่หินแข็ง หากเป็นดินร่วนปนทราย นางกลิ้งไปสองสามตลบก่อนหยุดนิ่ง ความเจ็บแล่นผ่านข้อศอกและหัวเข่า แต่ยังขยับตัวได้

รุ่ยหลินสูดลมหายใจแรง ๆ พยายามตั้งสติ ความมืดปกคลุมรอบด้าน มีเพียงช่องแสงวงกลมเล็ก ๆ ด้านบนที่บ่งบอกตำแหน่งหลุมที่นางตกลงมา

หลุมนี้กว้างพอให้คนสองสามคนยืนได้ ความลึกน่าจะสูงกว่าสองช่วงตัว การปีนกลับขึ้นไปคงไม่ง่าย นางปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า สายตาเริ่มปรับเข้ากับความมืด แล้วจึงสังเกตเห็นบางอย่าง ด้านหนึ่งของผนังดินมีช่องว่างคล้ายทางเดินแคบ ๆ ลมเย็นพัดลอดออกมาแผ่วเบา หัวใจของนางเต้นแรงนี่มิใช่เพียงหลุมธรรมดา รุ่ยหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความอยากรู้มีมากกว่าความหวาดกลัว นางจึงก้มตัวมุดเข้าไปในช่องแคบนั้น ทางเดินค่อย ๆ ลาดลงต่ำ ผนังสองข้างเย็นชื้น มีกลิ่นดินเก่าแก่ปะปนกลิ่นหิน

ยิ่งเดินลึกเข้าไปเสียงโลกภายนอกยิ่งเลือนหาย เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของตนสะท้อนเบา ๆ ผ่านไปครู่ใหญ่ทางเดินเริ่มกว้างขึ้น จนในที่สุดเปิดออกสู่โพรงหินขนาดใหญ่ รุ่ยหลินหยุดนิ่งเพราะเบื้องหน้าเป็นห้องลับใต้ดิน กว้างขวางกว่าที่คาด ผนังหินเรียบอย่างผิดธรรมชาติ คล้ายถูกสกัดด้วยฝีมือมนุษย์ บนผนังมีรอยสลักเลือนราง รูปคนกำลังร่ายกระบวนท่ามวยหลายท่า บางท่าเหมือนที่นางฝึกอยู่ บางท่าแปลกตาแต่ดูทรงพลัง

ใจของนางเต้นแรงยิ่งขึ้น ตรงกลางห้องมีแท่นหินเตี้ย ๆ วางกล่องไม้เก่าแก่หนึ่งใบ กล่องนั้นถูกปกคลุมด้วยฝุ่นหนา บ่งบอกว่าไม่มีผู้ใดแตะต้องมานานหลายปี รุ่ยหลินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เมื่อเปิดกล่องออกอย่างช้า ๆ เสียงบานพับเก่าครืดคราดดังสะท้อน ภายในมีม้วนตำราเก่าและจี้หยกสีหม่นหนึ่งชิ้น นางหยิบตำราขึ้นมา แผ่นกระดาษกรอบบางแต่ยังอ่านได้ ตัวอักษรเขียนด้วยหมึกสีเข้ม แม้เลือนบางส่วนแต่ชื่อบนปกยังชัดเจน

“หมัดสี่ทิศคืนราก”

คำว่า“คืนราก”ทำให้นางนึกถึงปริศนาของเจ้าอาวาสโดยไม่รู้ตัว รุ่ยหลินเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว เนื้อหาอธิบายกระบวนท่าที่เน้นการรวบรวมพลังเข้าสู่ศูนย์กลาง ก่อนปล่อยออกในจังหวะเดียว ท่าทางบนผนังรอบห้องคือภาพประกอบของตำรานี้

ราวกับโชคชะตานำพานางมาที่นี่สายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านห้องลับ เสียงหินเสียดสีกันแผ่วเบา ทำให้นางสะดุ้ง หัวใจเต้นแรงด้วยทั้งตื่นเต้นและหวาดระแวง สถานที่นี้ดูเก่าแก่เกินกว่าจะเป็นของใครในยุคปัจจุบัน หรืออาจเป็นมรดกลับของตระกูลหยางที่ถูกลืมเลือน รุ่ยหลินกำจี้หยกในมือ ความเย็นของมันแผ่ซ่านเข้าสู่ฝ่ามืออย่างประหลาด ราวกับมีพลังบางอย่างไหลเวียน

นางเงยหน้ามองรอยสลักบนผนังอีกครั้ง แสงเลือนรางจากช่องด้านบนส่องลงมาแตะลวดลายหิน ทำให้เงาร่างนักสู้บนผนังดูมีชีวิต ในความมืดใต้ดินนี้ นางมิได้รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป หากกลับรู้สึกว่าได้ก้าวเข้าใกล้ “ราก” ของบางสิ่งที่ตามหามานาน บางทีการตกหลุมครั้งนี้อาจมิใช่อุบัติเหตุ แต่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางใหม่ ที่จะเปลี่ยนชะตาของรุ่ยหลินไปตลอดกาล