บทที่ 8

รุ่งเช้าหลังคืนที่สายลมเย็นพัดผ่านจวนหยาง ฮูหยินหยางรุ่ยหนิงพาบุตรสาวขึ้นรถม้าออกจากจวนแต่เช้าตรู่ มุ่งหน้าไปยัง วัดเส้าหลิน อันเลื่องชื่อเรื่องพระธรรมและวิทยายุทธ์ เสียงล้อรถบดผ่านถนนหินดังเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ท่ามกลางหมอกบางที่ยังไม่ทันจางหาย

รุ่ยหลินนั่งข้างมารดาอย่างสำรวม วันนี้นางสวมชุดสีฟ้าอ่อน เรียบร้อยสมฐานะคุณหนูใหญ่ ทว่าภายในใจกลับไม่สงบนัก ตั้งแต่ไปสำนักสราญรมย์ ความทรงจำที่คลุมเครือยังคงตามหลอกหลอน

เมื่อมาถึงหน้าวัดบันไดหินทอดยาวขึ้นสู่ประตูใหญ่ กลิ่นธูปลอยอวลในอากาศ เสียงระฆังดังเป็นจังหวะช้า ๆ คล้ายเตือนสติผู้มาเยือนให้วางความฟุ้งซ่านไว้เบื้องหลัง

ฮูหยินหยางรุ่ยหนิงนำบุตรสาวเข้าไปถวายสังฆทาน จุดธูปคำนับพระประธานอย่างสงบ รุ่ยหลินพนมมือหลับตา แต่ในความมืดนั้นกลับมีภาพเงาคนในอดีตแวบผ่าน หัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล

หลังเสร็จพิธีพระภิกษุรูปหนึ่งเดินเข้ามาหา ท่านมีวัยชราแต่สายตาคมกริบ เปี่ยมด้วยความเมตตาและหยั่งรู้

“อาตมาขอสนทนากับคุณหนูสักครู่ได้หรือไม่” 

“หากเป็นประโยชน์ต่อนาง ข้าย่อมยินดี”

รุ่ยหลินจึงตามท่านเจ้าอาวาสไปยังศาลาไม้ด้านหลัง ลมพัดใบไผ่เสียดสีกันเกิดเสียงซู่ซ่า เจ้าอาวาสมองนางเนิ่นนาน ราวกับมองทะลุผ่านรูปลักษณ์ภายนอก 

“คุณหนูเคยมาที่นี่มาก่อน”

ประโยคนั้นทำให้นางสะดุ้ง 

“ข้าเพิ่งมาครั้งแรกเจ้าค่ะ”

“ร่างนี้อาจเป็นครั้งแรก แต่จิตวิญญาณมิใช่”

“ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“บางครั้ง ความทรงจำมิได้หายไป เพียงถูกผนึกไว้ด้วยความกลัว หากไม่เผชิญหน้า มันจักกลายเป็นเงาตามหลอกหลอนตลอดไป”

คำพูดนั้นราวกับแทงตรงกลางใจ นางนึกถึงสำนักสราญรมย์ นึกถึงสายตาแปลกประหลาดของศิษย์บางคน และฝันร้ายที่ยังติดค้าง ก่อนที่นางจะถามต่อท่านเจ้าอาวาสกล่าวขึ้นช้า ๆ

“อาตมามีปริศนาหนึ่งให้คุณหนู หากไขได้ จิตใจจักปลดพันธนาการ ต้นไม้หนึ่งต้น รากฝังลึกในดิน ถูกพายุซัดจนกิ่งหัก ใบปลิว ผู้คนกล่าวว่ามันอ่อนแอ แต่หลายปีผ่านไป มันกลับเติบโตสูงกว่าเดิม เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น”

“เพราะมันแข็งแรงพอจะทนพายุหรือเจ้าคะ” 

“มิใช่เพียงนั้น เพราะมันได้รับการดูแลหลังพายุ คำตอบมิได้อยู่ที่พายุ หรือผู้คน แต่อยู่ที่ราก หากรากไม่ยอมเน่า แม้ลำต้นหักก็สามารถแตกกิ่งใหม่ได้ แต่หากรากยอมแพ้ แม้ไร้พายุ ต้นไม้ก็ยืนอยู่มิได้ คุณหนูคิดว่า รากของตนคือสิ่งใด”

คำถามนั้นทำให้นางพูดไม่ออก รากของนางคืออะไร ฐานะตระกูลหยางหรือ? วิชามวยที่กำลังรื้อฟื้น? หรือจิตใจที่พยายามลืมอดีต เจ้าอาวาสกล่าวต่อเบา ๆ 

“ผู้ที่เคยถูกเหยียบย่ำ มิได้แปลว่าไร้ค่า บางครั้ง ความเจ็บปวดคือปุ๋ยชั้นดี หากกล้ายอมรับมัน จงกลับไปคิดให้ถี่ถ้วน เมื่อใดที่คุณหนูเข้าใจรากของตน เมื่อนั้นเงาในอดีตจักไร้อำนาจ”

“ท่านเจ้าอาวาสว่าอย่างไรบ้าง” 

“ท่านให้ข้าแก้ปริศนาเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้าเข้าใจหรือไม่”

“ยังไม่ทั้งหมด แต่ข้าจะพยายาม”

ลึนางเริ่มตระหนักว่าสิ่งที่หลอกหลอนไม่ใช่อดีต แต่คือการที่นางยังไม่ยอมรับมัน หากรากของนางคือความมุ่งมั่นและศักดิ์ศรี ไม่ว่าพายุใดก็ไม่อาจโค่นล้มได้ 

ระหว่างทางกลับจวน รถม้าตระกูลหยางได้แวะพักที่ตลาดหลวงประจำเมืองเพื่อจัดซื้อของจำเป็น ตลาดยามสายครึกครื้น เสียงพ่อค้าแม่ค้าเร่ขายสินค้าดังระงม กลิ่นอาหารร้อนลอยปะปนกับกลิ่นเครื่องเทศและดอกไม้สด ผู้คนหลั่งไหลไปมาจนแทบไม่มีที่ว่างให้ยืน

ฮูหยินหยางรุ่ยหนิงก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม แม้สวมชุดเรียบง่ายสำหรับออกนอกจวน แต่รัศมีของนางยังโดดเด่นเหนือผู้คน รุ่ยหลินเดินตามมารดาอย่างสงบ สายตาคอยสังเกตผู้คนรอบข้างขณะที่ทั้งสองกำลังเลือกผ้าไหมจากร้านเก่าแก่ เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“โอ้ นึกว่าใคร ที่แท้ก็ฮูหยินหยาง…ไม่ได้พบกันเสียนาน”

“ฮูหยินเฉิน” 

“ได้ข่าวว่าตระกูลหยางช่วงนี้รุ่งเรืองดีนี่ แต่ก็จริง…พอไม่มีคู่แข่งเก่าอย่างพวกเรา ก็คงสบายใจขึ้นมาก”

หลายปีก่อนตระกูลหยางกับตระกูลเฉินเคยแข่งขันด้านการค้าอย่างดุเดือด มีข่าวลือเรื่องการหักหลังและช่วงชิงเส้นทางค้าผ้าไหม ความบาดหมางจึงฝังรากลึก แม้เวลาจะผ่านไปแต่ไฟริษยายังไม่มอด

 “การค้าขายย่อมมีขึ้นมีลง หากท่านยังยึดติดอดีต คงยากจะก้าวต่อไป”

 “พูดได้ดีเหมือนเดิม แต่ข้าได้ยินว่า บุตรสาวท่านเพิ่งเริ่มออกหน้าแทนตระกูล…หวังว่านางจะไม่อ่อนแอเหมือนสมัยเด็ก”

คำพูดนั้นทำให้รุ่ยหลินกำหมัดแน่น ความทรงจำเรื่องถูกกลั่นแกล้งแล่นวาบขึ้นมา ทว่าก่อนที่นางจะตอบโต้ ฮูหยินหยางรุ่ยหนิงยกมือห้ามเบา ๆ

“บุตรสาวข้าเป็นเช่นไร ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกประเมิน” 

“เช่นนั้นหรือ ข้าอยากเห็นด้วยตาตนเองนัก”

ไม่ทันขาดคำนางสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ เศษผงสีขาวบางอย่างปลิวว่อนเข้าหาฮูหยินหยางรุ่ยหนิง

 “ท่านแม่!”

ทว่าเพียงชั่วพริบตาฮูหยินหยางรุ่ยหนิงหมุนตัวอย่างรวดเร็ว แขนเสื้อกว้างสะบัดสวนลมจากแรงสะบัดพัดผงนั้นกระจายกลับไปอีกฝ่ายแทบทั้งหมด ท่วงท่าของนางสง่างามราวการร่ายรำ แต่แฝงพลังภายในผู้คนรอบข้างถอยห่างทันที ฮูหยินเฉินถอยหลังครึ่งก้าวสีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางไม่คาดคิดว่าคู่ต่อสู้ยังคงฝีมือเฉียบคมเช่นนี้

“ยังชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมเช่นเดิม” 

“อย่างน้อยก็ยังได้ลองวัดดู ว่าฝีมือท่านถดถอยหรือไม่”

คราวนี้ฮูหยินหยางรุ่ยหนิงเป็นฝ่ายขยับ นางก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว แต่แรงกดดันจากพลังภายในแผ่ออกจนชายเสื้อของอีกฝ่ายปลิวไหว

“หากคิดจะทดสอบ ข้าไม่รังเกียจ แต่ตลาดมิใช่สถานที่เหมาะสม” 

รุ่ยหลินมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง นางไม่เคยเห็นมารดาแสดงฝีมือชัดเจนเช่นนี้มาก่อน ในจวน ฮูหยินหยางรุ่ยหนิงมักสงบ สุภาพ และเน้นการบริหารงาน แต่บัดนี้ นางกลับเปล่งรัศมีของยอดฝีมือผู้ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน

“วันนี้ข้าไม่คิดก่อเรื่องใหญ่ เพียงอยากทักทาย แต่จำไว้ว่าการแข่งขันยังไม่จบ”

“ผู้ที่ยังยึดติด ย่อมไม่มีวันชนะ”

สองสตรีสบตากันกลางตลาดที่เงียบงันชั่วคราว ความตึงเครียดหนาแน่นราวอากาศก่อนพายุ สุดท้ายฮูหยินเฉินสะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลังจากไป ผู้ติดตามรีบเดินตาม ทิ้งเพียงสายตาไม่พอใจ

เมื่ออีกฝ่ายลับสายตาบรรยากาศจึงค่อย ๆ คลาย ผู้คนเริ่มกลับมาซุบซิบกันอีกครั้ง รุ่ยหลินหันมามองมารดา

“ท่านแม่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“เพียงของเล่นเล็กน้อย อย่าได้ใส่ใจ”

“ท่านแม่เคยฝึกวิทยายุทธ์มาก่อนหรือเจ้าคะ” 

“ในโลกนี้ ผู้หญิงหากไม่ปกป้องตนเอง ก็ยากจะยืนหยัดได้”

คำพูดนั้นสะท้อนเข้ากลางใจรุ่ยหลินอย่างแรง นางนึกถึงปริศนาของเจ้าอาวาส รากของต้นไม้อาจมิใช่เพียงความอดทน แต่คือความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใน