บทที่ 3 หมากตัวหนึ่ง

“พ่อคะ ตอนนี้เจี๊ยบมีแฟนแล้วนะคะ เขาเป็นผู้ชายที่เจี๊ยบชอบ…เจี๊ยบเคยเล่าให้พ่อฟังบ่อยๆ พ่อจำได้ไหม พี่พลับค่ะ รุ่นพี่ที่เคยช่วยเป็นที่ปรึกษาให้โปรเจ็คของเจี๊ยบกับเพื่อนๆ จนได้รางวัลมาเลยนะ…พ่อช่วยอวยพรให้ความรักของเจี๊ยบสมหวังและมีความสุขตลอดไปนะคะ”

ความจริงเธอควรจะบอกพ่อว่าเขาขอเธอเป็นแฟนทางโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ทว่าเพราะมัวแต่เขินจนตัวบิด และเผลอคุยโทรศัพท์กับเขาไปถึงตีสามจนไม่รู้ว่าหลับคาโทรศัพท์เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็ตื่นมาตอนเก้าโมงแล้ว 

โชคดีที่วันนี้มีเรียนสิบโมง ไม่ใช่แปดโมงเช่นคลาสเรียนส่วนใหญ่ตอนเช้าแทบทุกวัน

ชญานิศมองผู้ชายในภาพที่เธอตั้งไว้บนหัวเตียงด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยกมือไหว้และออกจากหอพักเพื่อไปเรียนเช่นทุกวัน 

หญิงสาวย้ายออกมาอยู่หอพักแห่งนี้ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยปีแรก และอยู่ที่นี่มาตลอดจนถึงปีที่สี่ แม้แต่ปิดเทอมเธอก็ไม่ได้กลับไปอยู่บ้านเช่นคนอื่น 

ตั้งแต่เกิดมากระทั่งอายุสามขวบ แม่ทิ้งเธอกับพ่อไป แล้วปล่อยให้สองคนพ่อลูกอยู่กันตามลำพัง ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เคยขาดความรัก เพราะพ่อดูแลและเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี เป็นทั้งพ่อและแม่ให้เธอ กระทั่งเธออายุสิบเจ็ด พ่อก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ

ชีวิตสาววัยรุ่นขาดเสาหลัก เธอต้องไปอาศัยอยู่ที่บ้านอา พวกเขารับเลี้ยงเธอด้วยความเต็มใจ เพราะด้วยมรดกพ่อทิ้งไว้ให้เธอ มันงอกเงยมาจากอาชีพนายหน้าขายที่ดินมาตลอดสิบกว่าปีนั่นละ และด้วยชญานิศรู้ดีว่าครอบครัวของอาไม่ได้จริงใจ แต่แกล้งทำดีกับเธอ เธอจึงทนอยู่ในบ้านหลังนั้นกระทั่งเรียนจบมัธยม และย้ายออกมาอยู่หอพัก ไม่เคยกลับไปเยี่ยมใครที่บ้านหลังนั้นอีก แม้พวกเขาจะโทรตามให้ไปเจอกันบ่อยแค่ไหนก็เถอะ

ตื๊ดด ตื๊ดด

หลังเดินออกมาจากตึกที่พักได้นิดหนึ่ง โทรศัพท์ของเธอก็สั่น เป็นสัญญาณว่ามีคนโทรมา 

“สวัสดีค่ะพี่พลับ” หญิงสาวกดรับสายและตอบเสียงหวาน

แม้ว่าเธอกับเขาจะคุยกันมาสี่เดือน แต่ความตื่นเต้นก็ยังไม่จางหายไปไหนเลย เมื่อก่อนรู้สึกประหม่ายังไง ตอนนี้ก็ยังประหม่าอย่างนั้น บางทีอาจทวีคูณเป็นหลายเท่าด้วยซ้ำ

“เย็นนี้ว่างไหม...พี่จะไปรับมากินข้าวด้วยกัน

“ว่างค่ะ แต่วันนี้พี่พลับไม่ได้เลิกงานค่ำเหรอคะ” ปกติกว่าเขาจะเลิกงานก็ทุ่มถึงสองทุ่มเลยนะ ซึ่งตอนนั้นเธอไม่ค่อยสะดวกจะออกจากหอเท่าไร

“วันนี้เลิกเร็วครับ งั้นเดี๋ยวหกโมงพี่ไปรับนะ”

“ค่ะ ว่าแต่…วันนี้มีโอกาสพิเศษอะไรรึเปล่าคะ”

“ทำไมเหรอครับ”

“ก็…เราเพิ่งจะเจอกันวันเสาร์ที่ผ่านมานี่เอง และวันนี้ก็เพิ่งจะวันอังคาร…”

“เจี๊ยบเคยได้ยินไหมว่าความคิดถึงมันห้ามกันไม่ได้”

“…”

“พี่ทนคิดถึงเจี๊ยบไม่ไหวแล้วจริงๆ อยากเห็นหน้า…ได้ไหมครับ”

“ทำไมพี่พลับปากหวานจัง…” พอเริ่มคุ้นชินกับเขา เธอก็กล้าต่อปากต่อคำมากขึ้น

“ปากหวานกับเจี๊ยบคนเดียว กับคนอื่นไม่เคยนะ”

คนบ้า เธอเขินจนเข่าอ่อนแล้ว!

อาจเพราะที่ผ่านมาชญานิศไม่เคยมีแฟนเลย แม้จะมีคนมาจีบ แต่เธอไม่เคยเปิดโอกาสให้ใคร กระทั่งเจอเขาที่ เข้ามาในชีวิตและรวบรัดจีบเธอ ทำให้เธอที่ไม่มีโอกาสตั้งตัวต้องแพ้พ่ายและยอมเป็นแฟนกับเขาจนได้

แต่จริงๆ แล้วก็เป็นเพราะเธอปลื้มเขาอยู่ก่อนต่างหาก ไม่อย่างนั้นก็คงไม่อ้าแขนและเปิดใจรับเขาอย่างเต็มใจขนาดนี้

“แล้วนี่กำลังทำอะไรอยู่ครับ”

“กำลังจะออกไปทำงานค่ะ” เธอได้ทำงานทันทีหลังเรียนจบ เนื่องจากผ่านเกณฑ์การคัดเลือกของบริษัทแห่งหนึ่งที่เข้ามาสำรวจหานักศึกษาชั้นปีสุดท้ายในคณะเข้าไปทำงานด้วย โดยคัดจากผลการเรียนและความประพฤติ ทั้งเธอก็เห็นว่าบริษัทจะมีชื่อเสียงในทางบวก ให้เงินเดือนและสวัสดิการพนักงานดี จึงตอบตกลงทันที

“อ่า งั้นพี่ไม่กวนแล้ว ตอนเย็นเจอกันครับ เดี๋ยวพี่โทรหาอีกที ตั้งใจทำงานนะ ‘เด็กดีของพี่’ ”

“ได้ค่ะ พี่พลับก็ตั้งใจทำงานนะคะ” …พี่พลับของเจี๊ยบ

เธอไม่ได้พูดประโยคหลังออกไป เพราะเขินเหลือเกิน

จากนั้นหญิงสาวก็วางสาย และมุ่งหน้าเดินไปยังป้ายรถเมล์ด้วยรอยยิ้มและอารมณ์ดีมากกว่าทุกวันจนเพื่อนที่ทำงานแซว

.

ขณะอีกคนซึ่งกำลังนั่งบนเบาะหลังของรถเก๋งคันหรูก็ยิ้มกริ่มเช่นกัน แต่ความรู้สึกนั้นแตกต่าง…

เขาไม่ได้คิดถึงเธอเลยสักนิด ไม่ได้รู้สึกยินดีที่เธอเป็นแฟนเขาเลยด้วยซ้ำ

แต่เขาดีใจที่กำลังจะได้แก้แค้น ชญานิศก็แค่ ‘หมาก’ ตัวหนึ่งในเกมของเขา

อิพรี่ใจร้ายอ่ะ ฮืออออไม่แปลกเลยน้องจะเกลียดดดดดดดด