บทที่ 3 อยู่แค่เอื้อม

ผ่านไปสามวัน หลังปพนธีร์เดินทางกลับไปเยี่ยมพ่อและจัดการธุระที่กรุงเทพฯ เขาก็กลับมาที่เชียงรายอีกครั้ง ก่อนจะให้ผู้ช่วยพาไปร้านกาแฟที่มาวันก่อนเป็นอย่างแรก

พรพงศ์แปลกใจ เพราะเจ้านายหนุ่มดูผิดปกติไปตั้งแต่มาเชียงรายเมื่อคราวก่อนแล้ว ทว่าเขาไม่อาจออกปากถามไปตรงๆ ได้แต่รับคำสั่งเข้าไปซื้อกาแฟตามที่เจ้านายต้องการ

ปพนธีร์นั่งรอผู้ช่วยหนุ่มอยู่ในรถ ดวงตามองเข้าไปในร้านก่อนพรพงศ์จะเดินเข้าไปซะอีก

ใช่ เขาไม่ได้สนใจผู้ช่วยตัวเอง แต่เป็นเจ้าของร้านสาวที่เดินออกมารับออเดอร์และคิดเงินหน้าเคาน์เตอร์

ชญานิศในตอนนี้ดูผอมกว่าเมื่อก่อนมาก ใบหน้าดูเหนื่อยล้า ใต้ตาหมองคล้ำ แต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มสวยประดับ 

ปพนธีร์ไม่อาจบรรยายความรู้สึกของตัวเองทั้งหมด เพราะมันมากมายเกินกว่าจะนับด้วยนิ้ว ทว่ามีความรู้สึกหนึ่งเด่นชัดและแทบจะกลืนกินทุกความรู้สึกที่มีอยู่ นั่นคือ โหยหา

ยิ่งได้เห็นเธออยู่ตรงหน้า อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือ เขาแทบอยากจะลงจากรถและกระโจนเข้าไปกอดเธอ

แต่…เขา…จะเข้าไปในฐานะอะไร

แม้เราจะเคยแนบชิด แต่นั่นก็เป็นอดีต ตอนนี้เพียงแค่ยื่นหน้าเข้าไปในเห็น รอยยิ้มแสนหวานบนใบหน้าเธอคงพลันเปลี่ยนเป็นขมขื่น

เขาไม่อยากทำลายความสุขและความสดใสของเธอ

“เชิญเข้ามาดูเมนูด้านในก่อนได้นะคะ…”

ชญานิศเชิญชวนให้ลูกค้าที่กำลังเดินผ่านไปมาและมองเข้าไปในร้านด้วยความสนใจ หลังเธอปล่อยให้พนักงานสาวจัดการทำเครื่องดื่มให้พรพงษ์ไป ส่วนตัวเองก็เดินออกมาดูความเรียบร้อยด้านหน้า

บางคนบ้างก็เดินผ่าน แต่ส่วนใหญ่มักจะหยุดฟังเธอ เดินเข้าไปในร้าน นอกจากการตกแต่งด้านในที่ชวนให้เข้าไปนั่ง เมนูเครื่องดื่มที่น่าลิ้มลอง ความสวยของเธอก็ทำให้หลายคนคล้อยตามไม่น้อย โดยเฉพาะพวกผู้ชายหรืออย่างนักศึกษาชายที่มองเธอตาปรอย

“อเมริกาโน่ร้อนมาแล้วคร้าบ” ผู้ช่วยขึ้นรถพร้อมกับส่งมอบแก้วให้เขา

“ขอบคุณครับ” ปพนธีร์รับกาแฟนั้นมาไว้ในมือตาพราว ก่อนจะยกขึ้นจิบ สายตามองเข้าไปในร้านที่มีหญิงสาวสวยกำลังรับออเดอร์ลูกค้าอยู่

“มีอะไรรึเปล่าครับ” พรพงศ์เพิ่งจะมาทำงานกับปพนธีร์ได้สองปีกว่า จึงไม่รู้ว่าเขาเคยรู้จักและสนิทกับเจ้าของร้านกาแฟนั้นมากแค่ไหน

“เปล่าครับ ออกรถเลย” เจ้านายที่นั่งข้างกันเปรยยิ้มๆ แววตาอิ่มเอมไปด้วยความสุขกว่าเมื่อครู่มาก

“รสชาติดีสมกับที่คุณอัจอวดไหมครับ” พรพงศ์เข้าใจว่าคราวก่อนเจ้านายยังไม่ได้เข้าร้าน ก็มีธุระด่วน ทำให้ต้องรีบกลับกรุงเทพฯ ซะก่อน มาคราวนี้เจ้านายจึงสั่งให้เขารีบพามาที่นี่เพื่อจะได้ลิ้มลองให้หายคาใจ

“ครับ หอม…รสชาติดีมาก” เปรี้ยวและขมเล็กน้อย หอมหวานคล้ายน้ำผึ้ง กลมกล่อมกำลังดี มีกลิ่นพีชและดอกไม้

“จริงๆ ก็ยังมีอีกหลายร้านเลยนะครับที่น่าสนใจ ถ้าคุณพลับอยากลอง…”

“ไม่ครับ ผมชอบที่นี่” ปพนธีร์ตัดตัวเลือกอื่นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทำเอาผู้ช่วยที่ได้กลิ่นทะแม่งๆ อยู่แล้วยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

เพราะปกติปพนธีร์ไม่ใช่คนด่วนตัดสินทุกอย่างอย่างนี้ ถึงจะชอบหรือไม่ชอบ เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย เขาก็ไม่ได้พูดหรือยืนยันทันที หากไม่มีตัวเลือกหรือข้อเปรียบเทียบอื่นมากพอ

ผู้บริหารหนุ่มอ่านท่าทีและสายตาของลูกน้องออก แต่ไม่คิดอธิบายอะไร

“ทางร้านเขารับจำนวนมากรึเปล่าครับ คุณพงศ์ลองถามให้หน่อยสิ”

“อ่ะ อ่า ได้ครับ” ผู้ช่วยที่ขับรถออกไปแล้วรีบรับคำ “ว่าแต่กี่กล่องดีครับ แล้วคุณพลับจะนำไปให้…”

“ทุกคนในไซต์งานครับ คุณพงศ์ช่วยจัดการให้หน่อยนะ” ปพนธีร์บอกจนกระจ่าง ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบแก้วกาแฟในมืออีกครั้ง

เขารู้ว่ารสชาติกาแฟแก้วนี้อาจจะไม่ได้พิเศษหรือดีที่สุดเท่าที่เคยกินมาหากไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของร้าน เขาก็คงจะรู้สึกว่ารสชาติค่อนข้างธรรมดา ไม่ได้รู้สึกโหยหาหรืออยากชิมถึงขนาดที่ต้องถ่อมานี่ทันทีหลังมาถึงสนามบิน

แต่เพราะรู้นั่นแหละ เขาถึงได้เป็นอย่างนี้ 

มันอาจจะดูผิดนิสัยเขาสักหน่อย แต่เขารักและพึงใจทุกอย่างที่เป็นเธอ อะไรก็ตามที่ได้มาจากเธอ เกี่ยวข้องกับเธอ เขาพร้อมจะเทิดทูนทั้งสิ้น