บทที่ 8

บทที่ 8

พี่เสือดุนะ

หลังจากที่พี่เสือตัดสายผมไปไม่ถึงสิบนาทีตามที่เขาบอกผมก็พบกับร่างสูงเกือบ 190 เซนติเมตรเจ้าของใบหน้าหล่อดวงตาคมสีดำทรงเสน่ห์คู่หนึ่งโผล่มายืนอยู่หน้าห้องที่ผมพัก บรรยากาศรอบตัวของเขาดูน่ากลัวกว่าปกติเล็กน้อย มั้งนะ ดูจากชุดสูทที่เขาสวมแล้วคงเดาว่าเสร็จงานจากที่บริษัทแล้วบินมาเลย

"พี่เสือมาทำไม"

"ไหนกระเป๋าเสื้อผ้า"

"น้องยังไม่เก็บ" เขาพึ่งบอกผมเมื่อกี้คิดว่าผมจะเก็บทันเหรอ และอีกอย่างใครเขาบอกว่าจะกลับ ๆ พี่เขา

"ทำไมดื้อ"

"น้องไม่ดื้อพี่เสืออย่ามากล่าวหา"

"แอบมาฮ่องกงกับไอ้สิงแล้วไม่ยอมรับสายพี่นี่คืออะไรฮ่ะคุณคุณ" รอบนี้พี่เสือโกรธผมกว่าครั้งไหน ๆ ผมเลยสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเขาและฟีโรโมนที่เขาปล่อยออกมา

"น้องไม่จำเป็นต้องบอกพี่เสือ" ผมแค่อยากทำตามที่คุณป๋าบอกบ้าง "น้องคิดว่าน้องควรทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง"

"เหอะ"

"เดี๋ยวพี่เสือจะเข้าห้องน้องมาทำไม"

"เก็บกระเป๋าซะ" ไม่พูดเปล่ายังเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบกระเป๋าของผมออกมา

"น้องไม่เก็บ!" พี่เสือไม่มีเหตุผล แถมปล่อยฟีโรโมนเข้มขึ้นอีก น้องไม่ชอบเลย : (

"ขึ้นเสียงกับพี่เหรอ ได้ไม่ต้องเก็บแล้วกระเป๋าอ่ะไปทั้งอย่างงี้แหละ"

"เหวอ ปล่อยน้องลงนะ" อยู่ ๆ คนบ้าก็จับผมพลาดบ่าและสั่งให้ลูกน้องเขาเข้ามาเก็บของผมส่งตามไปทีหลัง พี่เสือเผด็จการพี่เสือผีบ้า

"อย่าดิ้น" คิดว่าผมฟังไหม คำตอบคือไม่! นอกจากไม่ฟังแล้วผมยังทุบหลังคนที่อุ้มผมอย่างไม่ยั้งแรง

"พี่เสือปล่อยน้องนะ"

"ไม่ปล่อย ทำไมยิ่งโตยิ่งดื้อขนาดนี้ฮะ"

"พี่เสือนั่นแหละทำไมยิ่งโตยิ่งเผด็จการ ปล่อย! น้องจะลง"

"เปิดประตู" เขาออกคำสั่งกับลูกน้องของเขาที่ยืนงงอยู่ข้าง ๆ รถให้เปิดประตูจากนั้นก็จับผมยัดเข้าไปข้างใน ป่าเถื่อน หัวผมชนกับขอบประตูด้วยแหละ

"เจ็บ"

"หึ ดื้อ" เขาไม่สนใจผม ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนทำผมเจ็บตัวแท้ ๆ นิสัยไม่ดี

"น้องไม่ชอบพี่เสือตอนนี้" ผมหันหน้าไปมองข้างทางแล้วก็ไม่สนใจพี่เสืออีก ผมไม่ชอบคนไร้เหตุผลและเผด็จการ

ผมไม่พูดกับพี่เสือมาตลอดทางทั้งบนรถและบนเครื่องบินจนกระทั่งถึงบ้านตอนตีสี่กว่า ๆ ผมก็ไม่ยอมเปิดปากพูดกับเขาสักคำ

"น้องคุณ" เหมือนเขาจะอยากคุยกับผม แต่วันนี้ผมไม่อยากคุยกับเขาแล้ว

"ผมง่วง"

ปัง! ผมปิดประตูห้องใส่หน้าพี่เสือโดยไม่สนใจว่ามันโดนพี่เสือไหม และไม่สนใจเขาอีก

แกรก ๆ เสียงข่วนประตู นี่เขาจะใช้ลูก้ามาง้อผมเหรอ เหอะ เหมือนว่าเขาจะลืมไปว่าลูก้าเข้าข้างผมมากกว่าเขา

"ลูก้าเข้ามา"

ผมเปิดประตูห้องอีกครั้งให้เจ้าเพื่อนเสือขาวตัวใหญ่เดินเข้ามาในห้อง ส่วนคนที่พามันนั้นโดนผมเมินกลายเป็นอากาศไปอีกครั้ง พอลูก้าเข้ามาแล้วผมก็ปิดประตูห้องทันที โดยไม่สนใจพี่เสือด้วยซ้ำ โดนเมินเสียบ้าง ผมไปเที่ยวฮ่องกงของผมอยู่ดี ๆ ไปอุ้มผมกลับมาทำไมก็ไม่รู้ คนไร้เหตุผล จอมเผด็จการ คอยดูพรุ่งนี้ผมจะให้ลูก้าวิ่งชนเขาให้ล้มเลย

"หน้าบูดมาแต่เช้า พึ่งตื่นหรือยังไม่ได้นอน" คนผีบ้ายังมีหน้ามาแซวผมแต่เช้าอีก ผมได้นอนไปชั่วโมงกว่า ๆ เพราะพอถึงเวลากินอาหารของลูก้ามันก็สะกิดให้ผมลุกขึ้นมาเปิดประตูห้องให้มัน ผมเลยตัดสินใจอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงตามลูก้าลงมา

"..." ผมเมินเขาก่อนที่จะเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้ตรงโต๊ะทานอาหารอีกฝั่งหนึ่ง

"หึ ไปเที่ยวโดยไม่มีพี่สนุกมากไหม" เขาหาเรื่องผม

"..." ผมมองพี่เสือที่อยู่ในชุดลำลองธรรมดาดูท่าแล้ววันนี้คงไม่เข้าบริษัท และถ้าผมไม่ยอมพูดกับเขาเขาก็คงกวนผมอยู่แบบนี้ไม่เลิก "ป้าครับตักข้าวให้น้องคุณหน่อยครับ" ผมบอกป้าแม่บ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกลให้ตักข้าวต้มให้ผมทาน พอป้าเขาตักข้าวต้มให้ผมเสร็จ ผมก็ก้มหน้าก้มตาทานโดยไม่สนใจเขา จนทานหมดเจ้าลูก้าที่เดินกลับมาจากกินอาหารเสร็จก็มานอนทิ้งตัวลงข้างเก้าอี้ของผม

"วันนี้ตอนสายจะมีคนเอากระเป๋ากับของฝากที่น้องคุณซื้อไว้เข้ามาให้"

"..."

"เฮ่อ เอาเป็นว่าถ้าเลิกโกรธพี่แล้วเราค่อยมาคุยกัน" พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกจากห้องรับประทานอาหาร ผมปรายตามองเขานิดหน่อยก่อนจะคิดวิธีเอาคืนเขานิด ๆ หน่อย ๆ ได้

"ลูก้ารุก! ลูก้าลุย!" สิ้นคำสั่งของผมหนึ่งเสือขาวตัวโตเต็มวัยก็รุกขึ้นอยู่ในท่าเตรียมพร้อมออกล่า พอผมบอกให้ลุยพร้อมชี้นิ้วไปทางพี่เสือที่เดินออกไปเจ้าลูก้าก็วิ่งไปกระโดดชนแผ่นหลังของคนที่ไม่ระวังตัวจนทำให้พี่เสือล้มลงทันทีคงจุกและเจ็บไม่น้อยแหละ "ลูก้ากลับมา เก่งมากเลยเพื่อน!!"

"น้องคุณ! ลูก้า!" หึ คนล้มเพราะลูก้าเมื่อครู่ลุกขึ้นมาทำหน้าดุใส่ผมกับเสือขาวของเขา ถามว่าผมสงสารพี่เสือไหม ผมตอบเลยว่าไม่ พี่เสือทำผมก่อน ตอนนี้หัวผมยังไม่หายเจ็บเลยพอคำ ดูก่อนลงมาก็พบว่ามันบวม ๆ อยู่

"สมน้ำหน้า :) " ผมยิ้มสะใจส่งไปให้พี่เสือหนึ่งทีก่อนจะเดินนำลูก้าผ่านหน้าเขาไป

"เดี๋ยว! กลับมาคุยกันก่อนน้องคุณ" ผมจะไม่คุยกับเขาจนกว่าเขาจะยอมขอโทษผม "ทำไมยิ่งโตยิ่งดื้อฮะ"

ผมรู้ว่าผมเดินหนีเขาไม่ทันหรอกเพราะพอผมเดินพ้นประตูได้ไม่เท่าไหร่คนตัวใหญ่ก็วิ่งมาขวางทางของผมกับลูก้า

"ไอ้ทิศ! เอาลูก้าไปขังกรง"

"ครับนาย"

"ทำไมต้องขังลูก้าด้วย"

"หึ ทีนี้พูดกับพี่ได้แล้วเหรอ... งดอกไก่มันด้วย"

"พี่เสือใจร้าย"

"ไปนั่งคุยกันดี ๆ " เขาก็ถือวิสาสะจูงมือผมให้เดินเข้าไปที่ห้องทำงานของเขาที่ชั้นสอง

"ทำไมไม่ไปทำงานครับ"

"ใครกันล่ะที่ทำให้พี่ไม่ไปทำงาน" เขาจะบอกว่าเพราะผมหรือไง ผมไม่ได้บอกให้เขาไปหาผมสักหน่อย และผมก็บอกแล้วว่าผมจะไม่คุยกับเขาสามวันระหว่างอยู่ที่ฮ่องกงไง ทำไมเขาไม่ฟังผมบ้าง

"อย่ามาโทษน้องนะ"

"ดื้อ ทำไมจะไปไหนไม่บอกพี่" เขาถามเสียงเข้มเชียว คนบ้า ผมสบกับสายตาดุ ๆ ของเขาที่มองผมอยู่ก่อนแล้ว

"ก็พี่เสือไม่ว่าง" ผมไม่เห็นหน้าเขาเกือบสองอาทิตย์เต็ม ๆ ก็ไม่ผิดที่ผมเลือกจะไม่บอกเขา

"โทรบอกพี่ก็ได้มันยากนักเหรอน้องคุณ น้องรู้ไหมทำไมพี่ถึงสั่งห้ามให้น้องออกไปข้างนอกคนเดียว และรู้ไหมว่าระหว่างที่ติดต่อไม่ได้พี่เป็นห่วงขนาดไหน!" มาเต็มเลยแฮะ ถ้าพี่เสือจะเก็บฟีโรโมนสักนิดจะเป็นพระคุณกับผมมาก

"น้องรู้" ผมรู้ว่าผมผิดที่ไม่บอกเขาก่อน "ถึงยังไงพวกพี่ชุดดำก็รายงานพี่อยู่ดี" และก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะไปอุ้มตัวผมมาจากฮ่องกงเลย

"มันเหมือนกันไหมน้องคุณ"

"อึก ฮือ ๆ เก็บฟีโรโมนก่อนได้ไหม!" เมื่อผมเริ่มหายใจไม่ออกเพราะแรงกดดันมันทำให้ผมรู้สึกกลัวจนร้องไห้ออกมาเลยตะโกนใส่หน้าคนที่นั่งตรงข้ามไป และเหมือนเขาจะพึ่งรู้ตัวเลยแสดงสีหน้ารู้สึกผิดออกมาก่อนจะพยายามควบคุมฟีโรโมนของเขา

"พี่ขอโทษ" เพราะน้ำเสียงกับสีหน้ารู้สึกผิดของเขาทำให้ผมโกรธเขาไม่ลง พี่เสือย้ายตัวเองมานั่งข้างผมก่อนจะยกตัวผมขึ้นไปนั่งบนตักก่อนจะกอดปลอบผมด้วยวงแขนแข็งแรงของเขา "พี่ไม่ได้ตั้งใจจะข่มน้อง"

"อึก โกหก พี่ปล่อยมันตั้งแต่เมื่อคืน"

"พี่ไม่รู้ตัวพี่ขอโทษ และก็ขอโทษที่ทำให้น้องเจ็บตัวด้วย" เนี่ยเขาก็เป็นแบบนี้ผมจะโกรธเขาได้นานเหรอ

"น้องไม่ขอโทษที่ให้ลูก้าวิ่งชนพี่ แต่น้องขอโทษที่ทำให้พี่เป็นห่วงและไม่ยอมรับสายพี่ก็ได้" เห็นแก่อ้อมกอดอบอุ่นของเขากับกลิ่นเปเปอร์มิ้นอ่อน ๆ นี่ก็แล้วกันน้องคุณจะยอมให้อภัยสักครั้ง :)

จุ๊ฟ!

จุ๊บปลายคางที่เต็มไปด้วยต่อหนวดไปหนึ่งที่เป็นการเอาใจ ก่อนจะโดนเจ้าของตักหอมหัวหนัก ๆ กลับมาอีกสองสามฟอดจนเขาพอใจ

"หึ แสบนักนะ ต่อไปจะไปไหนก็บอกกันก่อน และห้ามไม่รับสายพี่อีก ถึงแบตหมดก็รีบหาที่ชาร์จแล้วส่งข้อความมาบอกกัน แล้วไอ้ความคิดที่จะใช้ชีวิตเองแบบไม่มีพี่ ให้เลิกคิดไปได้เลย เพราะพี่ไม่มีวันยอม" ผมปล่อยให้เจ้าของตักบ่นผมยาวเหยียดรับรู้บ้างไม่รับรู้บ้างเพราะความง่วงเริ่มจู่โจมอีกครั้งแล้วก็ผล่อยหลับไป

"อย่าทำให้พี่เป็นห่วงนักเลยเจ้าตัวดี ฝันดีนะครับหมูน้อยของพี่เสือ"