บทที่ 6

ตอนที่หก

ความหอมที่ส่งผลต่อความหิวโดยตรงนี้ทุกคนไม่เคยพบเจอมาก่อน ถึงแม้จะเคยทานอาหารปรุงสุกมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่กลับไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้ท่านนายพลคาร์ลที่มีพลังสูงถึงระดับ SSS หิวจนท้องร้องได้ ไหนจะลูกชายอย่างนีโอที่พลังสูงตั้งแต่เกิดจนตอนนี้อายุสามขวบก็มีพลังสูงถึงระดับ S เข้าไปแล้วท้องร้องออกมาดังลั่น

"เซตต์ไปสืบมาทีสิว่าห้องไหน?"

ร้อยเอกเซตต์คือลูกน้องคนสนิทที่พ่วงหน้าที่พี่เลี้ยงของคุณชายน้อยนีโอรีบสั่งการให้เอไอส่วนตัวสืบค้นอย่างเร่งด่วน เพราะคุณชายน้อยท้องร้องดังมากและที่สำคัญคือความหิวกับเด็กอายุแค่นี้คือเรื่องฉุกเฉิน

"ฮึก! ป๊ะป๋าน้องนิวหิว ท้องสั่นไปหมดเลย"

เมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักเริ่มเบะปากน้ำตานองหน้า ท่านนายพลที่กำลังพักผ่อนในช่วงวันหยุดก็รีบทำการอุ้มลูกชายขึ้นแนบอกแล้วเดินออกจากห้องโดยไม่รอข้อมูลใดๆ จากเซตต์ แต่ใช้ประสาทสัมผัสของตนนำทางแทนจนกระทั่งลงลิฟต์มาอีกสามชั้นก็พบกับห้องต้นเหตุที่ทำให้ลูกชายสุดที่รักร้องไห้เพราะหิวเจอเสียที

ตึ้งตึ่ง!!!

มืออีกข้างที่ว่างอยู่ไม่รอช้ารีบยื่นออกไปกดกริ่งหน้าประตูห้องพักที่เป็นต้นเหตุทันที รออยู่ไม่นานก็มีเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักแก้มขาวกำลังออกสีแดงระเรื่อ ผมดกดำถูกมัดจุกขึ้นเป็นต้นมะพร้าวเผยดวงตากลมโตสีน้ำตาลให้ได้เห็นอย่างชัดเจน เด็กหนุ่มออกมาเปิดประตูพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ เหมือนกำลังกลัวอะไรสักอย่าง

"คือว่า.. ผมทำอาหารฉลองที่ย้ายมาอาศัยอยู่ที่ดาว C-9 เป็นวันแรกนะครับ ไม่ทราบว่ากลิ่นอาหารรบกวนคุณใช่ไหมครับคุณถึงกดกริ่งแบบนี้ คือผมไม่ตั้งใจจริงๆ นะครับผมลืมไปเลยว่าเครื่องฟอกอากาศใช้ได้ผลก็จริงแต่กลิ่นก็ยังส่งผลต่อคนที่มีพลังระดับสูงอยู่ดี ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ"

ลูซถึงกับหน้าเจื่อนเพราะไม่คิดว่าคนที่มากดกริ่งจะเป็นคนดังของจักรวรรดิ ขนาดในความทรงจำของลูเซียนคนเดิมก็ยังเห็นคนคนนี้เป็นไอดอลเพราะว่าเป็นถึงท่านนายพลที่อายุน้อยที่สุดและพลังจิตสูงที่สุดของจักรวรรดิกันเลยทีเดียว ดังนั้นตอนนี้ลูซจึงกลัวมากว่าคนตรงหน้าจะโกรธที่เขาทำอาหารจนมีกลิ่นลอยไปรบกวน

"ขอโทษด้วยที่มารบกวนนาย แต่ลูกชายของฉันได้กลิ่นหอมที่ทำให้เขารู้สึกหิวมากจนร้องไห้ฉันเลยต้องอุ้มตามกลิ่นมานะ จะเป็นการรบกวนเกินไปหรือเปล่าถ้าหากว่าฉันจะขอซื้ออาหารที่นายทำให้ลูกชายของฉันกินสักหน่อย"

"หอมมาก! ให้น้องนิวกินด้วยได้ไหมครับ น้องนิวหิวมากเลยครับหม่ามี้"

นีโอ โรห์นหรือน้องนิวของคุณพ่อไม่รอคำตอบใดๆ แต่ทำการทิ้งตัวเข้าหาคนตรงหน้าที่ตัวเล็กกว่าป๊ะป๋าของตัวเองแล้วออดอ้อนทันที โดยใช้สรรพนามที่แม้แต่ท่านนายพลและร้อยเอกเซตต์ที่วิ่งตามหลังมาคาดไม่ถึง ยิ่งกับลูซยิ่งตกใจจนแทบทำเด็กร่วงเกิดมาเป็นผู้ชายทั้งชาติก่อนและชาตินี้ ทำไมเด็กคนนี้ถึงมาเรียกจนว่าหม่ามี้ได้เล่า

"เอ่อคือ"

"หม่ามี้น้องนิวหิว ฮึกๆ ฮือ!!"

ลูซทำอะไรไม่ถูกนอกจากเปิดประตูต้อนรับท่านนายพลและลูกน้องอีกคนเข้ามาภายในห้องของตน สภาพของลูซที่อุ้มเด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่กำลังเบะปากร้องไห้และมีผู้ชายแปลกหน้าที่รู้จักดีทำเอาโทนี่และโจดินอยากเปิดโหมดออกศึกเต็มกำลังขึ้นมาทันที

"คือเรากำลังทำอาหารกันพอดีครับ เชิญท่านนายพลกับร้อยเอกเซตต์นั่งรอก่อนนะครับ ตอนนี้เหลือแค่ข้าวเหนียวที่ยังไม่สุกดีแต่หมูปิ้ง ผักสดและกุ้งทอดกับปลาหมึกทอดทานได้เลยนะครับ ว่าแต่หนุ่มน้อยคนนี้ไม่หิวเหรอครับ ถ้าหยุดร้องไห้พี่ลูซจะให้หม่ำหมูปิ้งแสนอร่อยด้วยนะอยากกินไหมเอ่ย?"

ลูซที่ปกติก็ใจดีอยู่แล้วยามนี้ได้แต่ขโมยลูกชาวบ้านมาอุ้มเล่นแล้วก็กอดโอ๋กันยกใหญ่เสมือนเลี้ยงกันมาตั้งแต่แรกเกิด แถมเด็กน้อยก็ดูท่าทางจะถูกใจคนอุ้มอยู่มากทีเดียว เพราะปกติไม่เคยยอมให้ใครอุ้มง่ายๆ ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นคุณปู่คุณย่าก็ตามที เรียกได้ว่าเล่นตัวหวงตัวแบบสุดๆ ต่างจากตอนที่เจอลูซมากนอกจากจะไม่หวงตัวแล้วยังเรียกคนแปลกหน้าว่าหม่ามี้เต็มปากเต็มคำทำเอาพ่อตัวเองทำหน้าไม่ถูกกันเลยทีเดียว

"หม่ามี้ป้อนน้องนิว"

เด็กน้อยหน้าตาหล่อเหลาคล้ายคนพ่อมากแต่แก้มกลมๆ ของเด็กน้อยทำเอาลูซใจอ่อนให้กับความน่ารักจนลืมที่จะสนใจคำที่เด็กใช้เรียกตัวเองไปเลย

"ได้ครับป้อนก็ป้อนแต่ต้องหยุดร้องไห้ก่อนนะครับ ลูกผู้ชายไม่ร้องไห้ง่ายๆ หรอกนะรู้รึเปล่า?"

"น้องนิวสามขวบร้องได้"

"ฮ่ะๆ มีต่อรองด้วยเหรอครับตัวแค่นี้"

ลูซส่งสัญญาณให้โจดินและโทนี่ให้รีบจัดโต๊ะอาหารหลังจากปิ้งหมูไว้จนเต็มถาด ไหนจะของทอดที่กองพูนจาน เหลือแค่ข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วแต่ทั้งโจดินและโทนี่จัดการต่อไม่เป็นต้องรอให้ลูซไปจัดการเอาเองเท่านั้น

"หนูชื่อน้องนิวใช่ไหมครับ พี่ชื่อว่าลูเซียนหรือจะเรียกพี่ลูซก็ได้ ตอนนี้น้องนิวนั่งกับคุณพ่อรอพี่ลูซก่อนได้ไหมครับพี่ลูซต้องไปจัดการข้าวเหนียวแสนอร่อยก่อน น้องนิวจะได้กินหมูปิ้งได้อร่อยแบบอร่อยที่สุดในจักรวรรดิเลยดีไหมครับ"

"น้องนิวอยู่กับป๊ะป๋ารอก็ได้ หม่ามี้รีบมานะครับ"

"เอ่อ ก็ได้ครับ ท่านนายพลรอสักครู่นะครับ ร้อยเอกเซตต์ก็ทานด้วยกันเลยนะครับผมทำไว้เยอะมาก"

"ขอบคุณมากครับ ผมไม่เกรงใจนะเพราะว่ากลิ่นหอมมากๆ ท้องผมร้องแข่งกับน้องนิวมาตลอดทางเลยครับ"

ลูซยิ้มให้เซตต์แล้วหันไปมองหน้าท่านนายพลอีกรอบก่อนจะเริ่มเหงื่อตกเพราะคนพ่อหน้านิ่งมากๆ จนเขาอยากวิ่งหนี ส่วนคนลูกนอกจากจะน่ารักมากๆ ก็เป็นมิตรเกินเหตุ มาเรียกคนแปลกหน้าแบบเขาว่าหม่ามี้ไม่ได้ คนอยากมีลูกน่ารักมันมือไม้สั่นอยากอุ้มกลับบ้านแต่กลัวพ่อเขาจะยิงทิ้งเอา ฮือๆ

"ฮึก! หม่ามี้รีบมาน๊า"

ลูซอยากกรี๊ดมาก น้องนีโอลูกท่านนายพลขี้อ้อนมากๆ เอาแก้มมาแปะมือแล้วมองอ้อนด้วย น่ารักจนใจเจ็บแต่ก็จำใจต้องปล่อยเพราะพ่อเขาหน้าดุมากครับไม่กล้าหันไปมองแล้ว โทนี่จ๋าโจดินจ๋าช่วยลูซด้วย

"ครับผมๆ น้องนิวรอก่อนนะครับ พี่ลูซจะรีบมาให้เร็วที่สุดเลยนะ"

ผมรีบตอบแล้วแอบลูบหัวลูกชายท่านนายพลไปทีหนึ่ง น่ารักมากเด็กอะไรก็ไม่รู้อย่าลืมไว้เชียวนะไม่ส่งคืนจริงด้วย แต่ก่อนอื่นต้องรีบตั้งสติแล้วไปจัดการกับข้าวเหนียวก่อน

"โจดินผมขอไม้พายกับถาดแล้วก็กะละมังใส่น้ำนิดหน่อยด้วยนะครับ"

ลูซรีบบอกให้โจดินเตรียมสิ่งที่ต้องการมาให้ ดีที่เตรียมรอไว้แล้วตอนที่บอกโจดินจึงรู้ว่าไม้พายอันไหนถาดอะไรและน้ำเท่าไหร่ไม่งั้นวุ่นวายตายแน่ พอได้ของแล้วก็รีบเอาข้าวเหนียวที่นึ่งในหวดข้าวที่ทำจากสเตนเลส ถึงจะดูแปลกๆ แต่ก็ดีกว่าไม่มีเพราะวัสดุในยุคนี้ถูกสร้างเลียนแบบยุคเก่ามาก็จริงแต่วัสดุไม่ใช่เลย

ยังดีที่มีผ้าขาวบางที่ใช้กับการทำอาหารขายอยู่ด้วยถึงได้มีผ้ามารองข้าวอีกชั้นเพื่อความชัวร์และความสบายใจของคนทำ ก่อนจะยกข้าวขึ้นก็ทำการพรมน้ำลงบนถาดสเตนเลสให้ทั่วกันข้าวเหนียวติด ส่วนไม้พายก็จุ่มน้ำรอเรียบร้อยและเพราะมีคนนอกลูซจึงจำเป็นต้องหาถุงมือมาใส่เพื่อความสะอาดและสุขอนามัย

อุปกรณ์พร้อมข้าวพร้อมโทนี่ก็ทำการยกหวดข้าวมาคว่ำลงถาดก่อนจะยกขึ้นแล้วดึงผ้าที่ใช้รองข้าวออกให้ลูซ จากนั้นลูซก็ทำการใช้ไม้พายจุ่มน้ำและเอามือข้างที่ใส่ถุงมือจุ่มน้ำด้วย ทั้งมือทั้งไม้พายค่อยๆ เกลี่ยข้าวออกให้ระบายความร้อนแล้วก็จับกันเป็นก้อนกลมๆ ก่อนจะม้วนจนเป็นก้อนกลมสวยงามแล้วยกใส่ตลับข้าวที่ถูกเตรียมเอาไว้มากมายหลายขนาดจนข้าวหมดถาด

"เรียบร้อยแล้ว โทนี่ยกไปให้ครบคนเลยนะ ส่วนที่เหลือใส่ตู้เก็บอุณหภูมิเอาไว้ก่อนเผื่อไม่อิ่มจะได้มาหยิบเพิ่มแล้วข้าวยังร้อนอยู่ ส่วนโจดินช่วยเก็บกวาดแทนทีนะครับ วันนี้มีแขกมาร่วมด้วยผมเลยอดช่วยเก็บของเลย"

"ไม่เป็นไรครับ ลูซไปต้อนรับแขกก่อนดีกว่า กระผมเก็บกวาดเรียบร้อยจะรีบตามไปครับ"

"ขอบคุณนะโจดิน"

เมื่อโทนี่ยกข้าวเดินนำมาก่อนแล้ว โต๊ะอาหารก็จัดเรียบร้อยแล้วลูซก็ลงไปนั่งร่วมรับประทานอาหารมื้อแรกของการมาอยู่ยุคอวกาศกับคนสำคัญระดับจักรวรรดิและเด็กน้อยที่น่ารักระดับจักรวาลแทนที่จะเป็นสองหุ่นยนต์ของตนเอง

"เอาละครับทุกคนพร้อมไหมครับ ไม่สิก่อนอื่นต้องลุกขึ้นไปล้างมือก่อนครับ อาหารมื้อนี้เราจะใช้มือในการปั้นข้าวเพราะฉะนั้นลุกขึ้นครับลุกขึ้นไปล้างมือกัน มาครับน้องนิวพี่ลูซจะพาไปล้างมือให้สะอาดจะได้มาหม่ำๆ ข้าวเหนียวหมูปิ้งกัน"

ลูซพูดเสร็จก็รีบแย่งอุ้มลูกชาวบ้านเดินนำมาก่อนเพราะกลัวพ่อเขามาขอลูกคืน ส่วนท่านนายพลก็แอบขำเพราะอาการของลูซดูง่ายมากแม้แต่เซตต์ยังขำเลย

"หวงตัวมาตลอดเลยนะครับแต่ดันมาตกม้าตายเพราะของกิน คุณชายน้อยของเซตต์ช่างใจง่ายเสียจริง ฮ่ะๆๆ"

"พูดมากน่า นายก็ใจง่ายยอมปล่อยลูกชายฉันให้คนอื่นอุ้มเพราะของกินเหมือนกันไม่ใช่รึไงเล่า?"

"แหมๆ ถ้าแบบนั้นท่านนายพลก็เหมือนกันเลยนะครับ อุ้มเดินนำลิ่วๆ ไม่รอข่าวที่สั่งให้สืบเลยแม้แต่นิดเดียว แต่จะว่าไปก็ไม่เคยได้กลิ่นอาหารปรุงสุกที่หอมขนาดนี้มาก่อนเลยนะครับ"

"นั่นสิ ทั้งหอมทั้งน่ากิน"

น่าแปลกที่ตอนพูดสายตาไม่ได้มองอาหารแต่กลับกำลังมองคนที่ถือวิสาสะอุ้มลูกชายตัวเองนำหน้าอยู่ จนเซตต์รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างรอบตัวท่านนายพล ก่อนจะรีบทำตัวไม่รู้ไม่ชี้แล้วมองคุณชายน้อยล้างมือแทน