บทที่ 7

ตอนที่เจ็ด

ท่านนายพลคาร์ลและร้อยเอกเซตต์ทำทีคุยกัน แล้วก็เดินตามลูซที่อุ้มน้องนิวมาล้างมืออย่างไม่ทุกข์ร้อนอันใด ราวกับว่าการบุกรุกบ้านคนอื่นเพียงเพื่ออาหารหอมๆ นั้นไม่ใช่เรื่องผิดบาปเลยแม้แต่นิดเดียว ไหนจะส่งเด็กไปหลอกล่อเพื่อขอส่วนแบ่งของตัวเองอีก

แต่ละคนต่างเดินตามลูซเข้าห้องครัวแล้วพากันล้างมือจนสะอาด จากนั้นเดินตามลูซกลับมาที่โต๊ะอาหารพร้อมทำตาปริบๆ เพราะไม่รู้จะเริ่มยังไงก่อนดี เนื่องจากไม่มีใครในจักรวรรดิเคยทำข้าวเหนียวออกมาอร่อยและกินได้เลยสักครั้ง ทหารหนุ่มทั้งเจ้านายและลูกน้องจึงทำได้แค่นั่งรอไปก่อน

"มาครับผมขออนุญาตสาธิตวิธีกินข้าวเหนียวให้อร่อยนะครับ ให้แต่ละคนตักกุ้งทอดกับหมึกทอดใส่จานไปก่อน แล้วใช้มือที่สะอาดดีแล้วแตะที่ตัวกุ้งหรือหมึกก็ได้ครับ เพราะเป็นของทอดจึงมีน้ำมันอยู่และน้ำมันนี่แหละครับที่จะทำให้ข้าวไม่ติดมือเรา จากนั้นก็ถูๆ ปลายนิ้วกับมือข้างที่เราจะใช้ปั้นข้าวนะครับถูมือพอให้มีน้ำมันเคลือบไม่ต้องมากนะครับ อย่างผมมือจะใช้ซ้ายปั้นข้าวเหนียวมือขวาหยิบกับข้าวครับ"

แขกผู้มาเยือนพยายามเรียนรู้อย่างตั้งใจ ทำตามโดยไม่มีปริปากบ่นแม้การกินอาหารด้วยมือจะดูแปลกแต่กลับน่าสนใจ โดยเฉพาะกับคุณชายนีโอ โรห์นที่ดูตื่นตาตื่นใจสุดกับการได้ปั้นข้าวเหนียว

"หม่ามี้ๆ น้องนิวปั้นได้"

"เก่งมากครับ ทีนี้ก็หยิบหมูปิ้งมากัดหนึ่งคำแล้วก็ตามด้วยข้าวเหนียวที่ปั้นรอไว้ อ้าม!"

เพราะสอนน้องนิวเป็นหลักคนรักเด็กอย่างลูซจึงใช้คำพูดที่ออกจะน่ารักไปสักหน่อยในการสาธิต ส่วนคนทำตามก็ทำได้น่ารักน่าเอ็นดูมากๆ หมูปิ้งของน้องนีโอจะถูกรูดออกจากไม้ที่ใช้ปิ้งแยกใส่จานให้ก่อนแล้ว น้องนีโอจึงทำเพียงหยิบหมูปิ้งกับข้าวเหนียวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มยุ้ยน่าฟัดน่าหอม

"งั่มๆ อาหย่อยฉุดๆ"

เด็กน้อยแก้มยุ้ยเคี้ยวไปชมไป ส่วนคนพ่อและพี่เลี้ยงส่วนตัวก็ก้มหน้าก้มตากินเหมือนปอบลง หมูปิ้งหลายสิบไม้ถูกสองคนนั้นกินเอาๆ จนต้องส่งสัญญาณให้โทนี่ไปเอามาเพิ่ม ดีนะที่ย่างเพิ่มจนได้เกือบร้อยไม้แต่ท่านนายพลกินเยอะเกินไปรึเปล่านะ นั่นปาไปไม้ที่สามสิบกับข้าวเหนียวกล่องที่หกแล้วนะท่าน

"อร่อยมากๆ ฉันไม่เคยรู้สึกอร่อยและอิ่มแบบนี้มาก่อนเลย"

ไม่อิ่มสิแปลก ลูซได้แต่แอบคิดอยู่ในใจไม่กล้าพูดมันออกไปก่อนจะมองดูเศษซากอารยธรรม ดีนะที่โทนี่กับโจดินยังได้กินด้วยแม้จะดูแปลกที่หุ่นยนต์มานั่งทานข้าวด้วยแต่ทุกคนเข้าใจได้จึงไม่มีใครพูดอะไร แถมน้องนีโอลูกท่านนายพลดูจะชอบใจโจดินเป็นพิเศษอีกด้วยเพราะรูปลักษณ์ที่ไม่ซ้ำใครทำเอาเด็กน้อยมองตามตลอด

"หม่ามี้ครับ นี่พี่หุ่นยนต์ของหม่ามี้เหรอครับ"

"ใช่แล้วครับ ที่แต่งตัวใส่ชุดสวยๆ คือคุณโทนี่ ส่วนคุณโจดินคือหุ่นยนต์สีดำเหลืองเล่นสีให้ลวดลายคล้ายเสือโคร่งแต่สามารถทำงานบ้านได้ดีเลิศ ล้างจานเก่งที่หนึ่งของจักรวรรดิเลยนะครับพี่ลูซรับรองประกันได้เลย"

"พี่โจดินเท่มาก พี่โทนี่ก็หล่อมาก แต่น้อยกว่าป๊ะป๋านิดหน่อย ส่วนหม่ามี้สวยที่สุดเลยน้องนิวชอบมาก ทำอาหารก็อร่อยที่หนึ่งเลยอร่อยที่สุดของที่สุดของจักรวรรดิและดวงดาวนับล้านเลย"

ลูซอดอมยิ้มไม่ได้เพราะคำชมเจ้าคุณชายตัวน้อยนั้นทำเอาคนทำอาหารแทบจะเท้าไม่ติดพื้น ไหนจะความน่ารักน่าเอ็นดูที่อยากขอเอามาเลี้ยงที่บ้านมากๆ จนเหมือนเจ้าตัวน้อยจะรู้ทันว่าคนสวยกำลังใจอ่อนจึงกอดแขนอ้อนแล้วเอาแก้มถูไถไปมาก่อนจะเงยหน้ามองตาแป๋ว

"หม่ามี้ทำอาหารให้น้องกินทุกวันได้ไหมครับ"

โดนตากลมใสล่อหลอกจนเผลอพยักหน้ารับไปโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบปฏิเสธอย่างเร็วเพราะกลัวพ่อเขาจะฆ่าทิ้งเอาได้

"ไม่ได้หรอกนะครับ พี่ลูซพักอยู่ที่นี่ไม่นานมาก หลังจากก่อสร้างบ้านเสร็จก็จะไปอยู่ที่บ้านแล้ว แต่ว่าถ้าบ้านของพี่ลูซสร้างเสร็จน้องนิวสามารถไปทานอาหารที่บ้านพี่ลูซได้นะครับ เพราะว่าพี่ลูซจะเปิดร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้งที่น้องนิวเพิ่งได้กินไปยังไงละครับ น้องนิวว่าพี่ลูซจะขายได้รึเปล่าเอ่ย แล้วท่านนายพลกับร้อยเอกเซตต์ละครับ หมูปิ้งของผมพอจะขายได้รึเปล่า?"

ถึงจะมั่นใจในฝีมือแต่ก็ต้องการคนมาการันตีว่าอาหารที่เราทำนั้นอร่อยอยู่ดีนั่นแหละ และเพื่อความมั่นใจจึงเริ่มสอบถามท่านนายพลถึงเรื่องโรคที่เป็นกันมากในคนที่มีพลังระดับสูง นั่นคือทานอาหารแคปซูลแล้วร่างกายดูดซึมได้ไม่หมดทำให้ต้องกินในปริมาณมากกว่าคนอื่นๆ แถมอาหารปรุงสุกนอกจากจะไม่อร่อยแล้วยังมีราคาแพงมากอีกด้วย

"อร่อยมากเลยครับน้องลูซ รับรองว่าถ้าทำขายละก็ต้องมีทหารมายืนต่อแถวยาวเหยียดแน่นอนครับ เพราะนี่แทบจะเป็นครั้งแรกในรอบสามปีเลยนะที่พี่กินอาหารแล้วรู้สึกว่าได้กินอาหารจริงๆ แถมอิ่มมากพลังงานก็ท่วมท้นจนรู้สึกว่าสามารถบังคับยานบินต่อสู้ได้ยาวนานครึ่งวันโดยไม่ต้องกินอาหารแคปซูลเสริมตลอดทุกครึ่งชั่วโมงอีกด้วยนะ ท่านนายพลก็รู้สึกใช่ไหมครับ"

ลูซนั่งมองตาแป๋วเพราะลุ้นเหมือนกันว่าได้ผลจริงไหม เพราะจากโลกเดิมที่จากมาข้าวเหนียวให้พลังงานสูงมาก แล้วเมนูที่ตนเลือกมาอย่างหมูปิ้งก็ให้พลังงานสูง ไม่แปลกใจหากเหล่าทหารที่มีพลังจิตสูงๆ กินเข้าไปแล้วจะรู้สึกอิ่มกว่าที่เคยกินมา

"ฉันรู้สึกได้ว่าพลังจิตของฉันเสถียรมากขึ้น และน่าจะใช้งานได้นานเป็นวันจากการที่กินอาหารของเธอจนหมดในวันนี้ เอาเป็นว่าฉันจะสั่งวัตถุดิบมาชดเชยให้ทั้งยังจะสั่งมาเพิ่มในจำนวนมากอีกด้วย เพราะน้องนิวก็มีอาการเหมือนกับพวกผู้ใหญ่เพราะกินยังไงก็ไม่รู้สึกอิ่ม และมีอาหารของเธอเท่านั้นที่ทำให้ลูกชายของฉันยิ้มมีความสุขได้มากขนาดนี้"

"หม่ามี้ให้น้องนิวมากินข้าวด้วยทุกวันเลยได้ไหมครับ?"

ลูซอยากปฏิเสธใจจะขาดแต่เขากลับโดนตากลมๆ ของน้องนิวทำใจอ่อนยวบ ยิ่งคิดว่าน้องนิวอายุแค่สามขวบแต่กลับต้องกินแต่อาหารแคปซูลแล้วความรู้สึกรับไม่ได้ก็ก่อเกิดขึ้นมา จนเปลี่ยนเป็นความต้องการที่จะปกป้องเด็กน้อยแสนน่ารักคนนี้ให้ได้มีความสุขกับการได้กินของอร่อยอย่างเช่นที่ตนเคยได้กินมาตลอดในโลกก่อน

"ได้สิครับ ในระหว่างที่ยังสร้างบ้านไม่เสร็จก็มาทานด้วยกันที่ห้องพี่ลูซดีไหมครับ หรือระหว่างที่คุณพ่อของน้องนิวไปทำงานจะมาช่วยพี่ทำขนมก็ได้นะ จริงด้วยพี่อบขนมทิ้งไว้อีกอย่างแต่ไม่มากเท่าไหร่ อันนี้เรียกว่าพุดดิ้งทำจากนมไข่แล้วก็น้ำตาล นุ่มๆ นิ่มๆ หอมหวานน้องนิวน่าจะชอบ ท่านนายพลจะอนุญาตไหมครับถ้าผมจะเอาขนมมาให้น้องนิวได้ลองชิมดูสักหน่อย"

"ผมขอด้วยได้ไหมครับ?"

ไม่ต้องรอให้ท่านนายพลตอบเพราะร้อยเอกเซตต์ออกตัวแทนไปก่อนแล้วด้วยความที่ติดใจในรสชาติหมูปิ้งกับข้าวเหนียว ไหนจะกุ้งทอดหมึกทอดที่กรอบนอกนุ่มในกินกับข้าวเหนียวได้อร่อยจนไม่อยากกลับเข้าค่ายทหาร อยากอยู่ช่วยเลี้ยงคุณชายน้อยที่ห้องเด็กหนุ่มที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกมากกว่า

"ขอโทษด้วยที่รบกวนเธอ"

"ไม่เป็นไรครับไม่เป็นไร ยังไงผมก็ตั้งใจทำเยอะๆ กะว่าจะลองเอาไปแจกให้พวกคุณทหารได้ชิมกันแต่แรกอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนตอนนี้น่าจะเหลือไม่พอแจกแล้วล่ะครับ ถ้างั้นก็รับพุดดิ้งเป็นขนมตบท้ายกันดีกว่านะครับ น้องนิวเพิ่งสามขวบต้องนอนกลางวันผมไม่อยากให้เลยเวลานอนกลางวันของน้องแล้วก็ไม่อยากให้นอนตอนที่เพิ่งกินอิ่มๆ ด้วย เดี๋ยวจะปวดท้องเอาได้"

"หม่ามี้น้องนิวไม่ปวดท้องแล้ว ท้องสบายมาก"

น้องนิวหรือเด็กชายนีโอ โรห์นได้ทำการเปิดเสื้อโชว์พุงน้อยๆ ที่กลมกระปุ๊กลุกน่ารักให้ดู ทำเอาลูซคันไม้คันมืออยากจับฟัดพุงมาก

"ถ้าอย่างนั้นน้องนิวนั่งรอกับคุณพ่อก่อนนะครับ พี่ลูซจะรีบไปตักขนมมาให้"

ลูซรีบเดินเข้าครัวโดยมีโทนี่และโจดินเข้าไปช่วยจัดขนมใส่จาน มีประดับตกแต่งด้วยผลไม้เชื่อมและขนมปังอาบเนยและไอศกรีมนมที่ทำขึ้นมาเองแบบง่ายๆ ประดับตกแต่งอย่างสวยงามจนแม้แต่โจดินและโทนี่ยังอดไม่ได้ต้องแอบถ่ายรูปเก็บไว้

ต่างจากอีกด้านของแขกทั้งสามคนที่กำลังนั่งรอด้วยแววตาและท่าทางที่แตกต่างกันออกไป โดยเฉพาะท่านนายพลที่เหมือนจะรู้ทันความคิดลูกชายของตนเองจนต้องเอ่ยปากถามขึ้นมาให้ตอนที่คนต้นเหตุไม่อยู่พอดี

"น้องนิวกำลังวางแผนอะไรอยู่ครับ ทำไมเรียกพี่เขาแบบนั้น"

"ป๊ะป๋าไม่รู้อะไรซะแล้ว น้องนิวไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้นแต่น้องนิวหาหม่ามี้ของน้องนิวเจอแล้ว ทั้งสวยทั้งเก่งทั้งใจดีถ้าป๊ะป๋าจีบไม่ติดน้องนิวจะหอบของหนีออกจากบ้านเลย"

ด้วยความที่เป็นผู้มีพลังระดับ S ถึงจะอายุสามขวบแต่ก็เจริญเติบโตทางด้านสติปัญญามากกว่าคนอื่น สังเกตได้จากการที่น้องนิวพูดชัดกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก ทั้งยังเจ้าเล่ห์เป็นจอมวางแผนตั้งแต่เด็ก แถมตอนนี้กำลังมีแผนการใหญ่คือหาหม่ามี้ให้ตัวเองอีกด้วย

"ถามพี่เขาหรือยังว่าอยากเป็นหม่ามี้น้องนิวไหม?"

"หรือป๊ะป๋าจะบอกว่าไม่อยากให้พี่คนสวยมาเป็นหม่ามี้ของน้องนิวกันล่ะ น้องนิวรู้ทันนะ!"

"หึๆ ฉลาดจนน่าจับตีก้น แต่ก็ดีงานนี้ถือว่าเราได้ผลประโยชน์กันทั้งคู่ ป๊ะป๋าดีล"

"น้องนิวก็ดีลด้วย"

ร่างเล็กกลมป้อมของเด็กวัยสามขวบพยักหน้าหงึกหงักอย่างพึงพอใจ เพราะในที่สุดก็จะมีหม่ามี้เป็นของตัวเองแล้ว ทั้งสวยทั้งทำอาหารอร่อยผู้คนทั้งจักรวรรดิต้องอิจฉาน้องนิวแน่นอน แถมป๊ะป๋าก็จ้องพี่คนสวยไม่หยุดน้องนิวรู้นะว่าป๊ะป๋าก็ชอบพี่คนสวย คิกๆ

"ก่อนจะวางแผนกัน ทั้งสองคนช่วยถามน้องลูซก่อนไหมครับว่าอยากเป็นหม่ามี้น้องนิวไหม เล่นมัดมือชกแบบนี้ไม่น่ารักเลยครับ เฮ้อ!"