ผิดหวัง 18++

“ไอ้แก่ไม่มีน้ำยา”

เสียงประตูรถปิดดังปึงใหญ่คล้อยหลังหญิงสาวที่ก้าวขึ้นรถมาแล้วเพียงเสี้ยวนาที

ตามด้วยคำด่าทอที่ไม่น่าฟังดังตามมาตัดกับน้ำเสียงหวานๆ ของคนพูด

ส่วนหน้าตาของคนพูดนั้นก็ไม่ต้องพูดถึง หงิกงอเสียจนหาความสวยไม่เจอเลยทีเดียว

ด้วยเธอนั้นกำลังโกรธเคืองเจ้าของบ้านที่เธอเพิ่งจะหันหลังเดินจากมาอย่างพ่อเลี้ยงเกษมที่ชวนเธอมาค้างคืนที่บ้านเป็นอย่างมากจนไม่อาจเก็บอาการเอาไว้ได้

ก็เพราะเขานั้นไม่ทำอะไรหม้ายสาวอย่างเธอเลยทั้งที่เธอนั้นยั่วยวนเขาสุดชีวิต เธอตั้งใจมาเป็นของเขาเพื่อหวังจะครองรักกับเขาที่ก็เป็นโสดเมียเพิ่งจะตายไป แต่เขากลับชวนเธอนอนจับมือกัน

“นี่แกโอเคไหมยัยพราว”

กชมนหรือรุ้งเพื่อนรักของพราวมุกหันไปถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นอาการของเพื่อนไม่สู้ดีนัก

เธอเป็นสารถีส่วนตัวของพราวมุก ด้วยเมื่อวานเธอมาส่งเพื่อนเอาไว้และวันนี้เธอก็มารับกลับ

ก็หวังอยากจะเห็นเพื่อนมีความสุขสมหวังในความรักกับเขาบ้างเลยทำแบบนี้ ไม่คิดว่าเพื่อนจะมีอาการไม่สู้ดีขนาดนี้ตั้งแต่ขึ้นรถมา

“รีบขับรถไปเถอะน่ะ ไม่ต้องมาถามมาก”

พราวมุกหันไปแผดเสียงใส่เพื่อนสาวของเธออย่างคนอารมณ์เสีย

เธอควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่จริงๆ เพราะกำลังผิดหวังอย่างมาก

ก็เธอตั้งใจมาเสียตัวมาเป็นของตาแก่นั้นแท้ๆ แต่กลับไม่ได้ความสัมพันธ์อะไรกลับไปเลยนอกจากมีเพื่อนเพิ่มขึ้น

อุตส่าห์ทนมาทั้งคืนหวังว่าช่วงเช้าจะมีอะไรดีขึ้นมาบ้างก็ยังไม่มีอะไรขึ้นมาอีกนอกจากกินข้าวเช้าด้วยกัน

~อยากจะบ้าตาย~

“พ่อเลี้ยงเกษมเขาไม่ถูกใจแกเลยเหรอ แกถึงได้วิ่งแจ้นออกจากบ้านเขาแต่เช้าเนี่ย”

กชมนขับรถออกจากหน้าบ้านของพ่อเลี้ยงเกษมไปก็หันไปถามเพื่อนสาวของเธอไปด้วยเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

ดูจากอาการโมโหของพราวมุกแล้วนั้น เธอไม่ควรที่จะจอดรถอยู่ตรงหน้าบ้านของพ่อเลี้ยงเกษม เธอควรรีบพาเพื่อนออกไปจากตรงนั้น

ถึงไม่รู้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพราวมุกถึงมีท่าทีเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ทั้งที่ตอนมาส่งนั้น พราวมุกยังมีอาการดีใจยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นอย่างดี

“ไม่ถูกใจบ้าอะไรล่ะ ไม่ได้ทำอะไรเลยนะซิ เอาแต่นอนกรน”

พราวมุกหันไปแผดเสียงอีกรอบใส่หน้าเพื่อนรักอย่างกชมนเพื่อระบายอารมณ์เมื่อถูกถามจี้ใจดำถึงเรื่องเมื่อคืนนี้

เธอก็ไม่ได้จะอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่นอะไรหรอกนะ แต่พ่อเลี้ยงเกษมคือคนที่เธออุตส่าห์ตามจีบเพราะเห็นว่าเขานั้นเหมาะจะมาเป็นพ่อของลูกเธอจนกระทั่งเขาชวนมาค้างคืนที่บ้าน

สาวเริ่มแก่อย่างเธอก็คาดหวังสิว่าจะได้เขามาเป็นพ่อของลูก แล้วสรุปมันเป็นแบบนี้ เป็นได้แค่เพื่อนกัน จะไม่ให้เธออารมณ์เสียได้ยังไงกัน

“เขาดูดี ดูรักสุขภาพแบบว่าดูแลตัวเองออกกำลังกายอะไรซะขนาดนั้น เขาน่าจะสนุกกับแกทั้งคืนไม่ใช่เหรอยัยพราว”

คนฟังอย่างกชมนถึงกับเริ่มมีสีหน้าผิดหวังตามเพื่อนเมื่อได้รับรู้ว่าเพื่อนต้องเจอกับอะไรมาบ้าง

ก็ตัวเธอก็คาดหวังให้เพื่อนได้เป็นฝั่งเป็นฝากับคนดีๆ อย่างพ่อเลี้ยงเกษมเหมือนกันถึงได้ขับรถพาเพื่อนมาส่งไว้ตั้งแต่เมื่อวาน

อีกอย่างพ่อเลี้ยงนั้นก็ดูฟิตเปรี๊ยะไปทั้งตัว ออกกำลังกายให้เห็นทุกครั้งที่เจอกัน ก็น่าจะทำเพื่อนของเธอที่เป็นหม้ายมาหลายปีได้สนุกกันทั้งคืนไม่ใช่เหรอ มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ

“สนุกกับผีบ้านผีเรือนนะซิ กรนเอาๆ แบบนั้นนะ”

พราวมุกถึงกับถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่ายในชีวิตที่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้

เธอสืบประวัติเขามาเป็นอย่างดีและเป็นเวลานานพอสมควรจนเกิดการตัดสินใจขึ้น ไม่คิดเลยว่าจะพลาดครั้งยิ่งใหญ่แบบนี้

“แล้วนี่แกจะสานต่อกับเขาไหม”

กชมนหันไปถามเพื่อนอย่างนึกเสียดายเมื่อขับรถพาเพื่อนมาถึงยังบริเวณหน้าบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เพราะถึงพ่อเลี้ยงเกษมนั้นจะไม่มีน้ำยาอย่างที่เพื่อนของเธอว่ามา แต่พ่อเลี้ยงเกษมก็รวยระดับต้นๆ ของจังหวัดเลยนะ ถ้าได้มาเป็นสามีแล้วละก็คงสบายไปทั้งชาติ

แถมยังมีหน้ามีตาในวงสังคมของจังหวัดนี้อีกด้วย เป็นที่นับหน้าถือตาของพวกผู้หลักผู้ใหญ่ ถ้าใครได้เป็นคุณนายของเขาต่อจากเมียที่ตายไปเมื่อปีที่แล้วคงจะดูดีไม่น้อย

ลึกๆ แล้วเธอก็อยากให้พราวมุกนั้นสานต่อกับพ่อเลี้ยงเกษม อยากให้เพื่อนตัดเรื่องการที่ต้องมีลูกทิ้งไป แล้วอยู่อย่างสุขสบายแบบคุณนาย

“ไม่เอาแล้ว แก่ก็แก่แถมยังนอนกรนเหมือนหมูอีก พอกันที”

พราวมุกถอนหายใจยาวและดังอีกครั้งเพื่อระบายความอัดอั้นที่ต้องไปเจอกับความผิดหวังนั้นออกมาให้หมด

เธอจะไม่มีวันสานต่อสัมพันกับพ่อเลี้ยงเกษมนั้นอีก เพราะเขาไม่อาจมอบในสิ่งที่เธอต้องการให้ได้

ด้วยเธอนั้นมีความหวังอันสูงสุดในชีวิตคือต้องการมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ต้องการเป็นแม่คน ไม่ใช่เป็นแค่เมียน้อยข้างๆ บนเตียงแบบนั้น

“เออ ไม่เอาก็ไม่เอา”

กชมนเลิกล้มความคิดของตัวเองเมื่อเห็นว่าพราวมุกนั้นยังคงแน่วแน่กับความคิดในเรื่องของการสร้างครอบครัวของตัวเอง

เธอยอมถอยออกมาไม่เข้าไปเชียร์เพื่อนให้ต้องเสียเวลา เพราะเมื่อไหร่ที่พราวมุกแน่วแน่แล้วนั้นก็ไม่มีใครเข้าไปเปลี่ยนความคิดของพราวมุกได้อีก

“ขอบใจมากนะที่มาส่ง”

พราวมุกหันไปขอบคุณเพื่อนสาวลูกหนึ่งและสามีอีกหนึ่งของเธอก่อนจะลงจากรถไป

ไฟของหม้ายสาวอย่างเธอมอดลงอีกครั้งหลังจากต้องไปเจอกับอะไรที่มันผิดหวังแบบนั้น

เธอคงต้องอยู่แต่ในบ้านไร่เลี้ยงโคนมไปวันๆ จนแห้งตายเหมือนเดิม คงไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากนี้ได้อีกแล้ว

ที่มันเป็นแบบนี้ก็คงเป็นเพราะไอ้สารเลวที่มันมาหลอกให้เธอแต่งงานแล้วก็เชิดเงินสินสอดหนีไปในคืนนั้นมันสาปแช่งเธอเอาไว้แน่ๆ

ชีวิตเธอมันถึงไม่มีอะไรดีขึ้นมา มีแต่ต้องรีดนมวัวหาเงินใช้ไปวันๆ เท่านั้นเอง

“ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนก่อนไหม”

กชมนลดกระจกรถของเธอลงเพื่อถามไถ่เพื่อนสาวอีกครั้ง เห็นเพื่อนเดินคอตกลงจากรถไปแบบนั้นก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี ไม่อยากจะทิ้งเพื่อนเอาไว้เพียงลำพังกับแม่โคนมสิบกว่าตัวนั้น

“ไม่ต้อง ฉันต้องการอยู่คนเดียวสักระยะ ไม่มีเรื่องด่วนไม่ต้องติดต่อมา”

พราวมุกโบกมือไปมาให้กับกชมนเป็นการปฏิเสธก่อนจะเดินหน้าตรงเข้าบ้านไปไม่หันหลังกลับมามองอีก

เธอต้องการพักทำใจสักระยะ เพื่อดำเนินชีวิตต่อไป

ส่วนกชมนนั้นจอดรถรอดูจนกระทั่งเพื่อนเดินเข้าบ้านไป เธอถึงขับรถกลับออกไป

ใจก็ยังเป็นห่วงเพื่อนสาวอยู่ไม่น้อย แต่ทว่าก็ไม่กล้าเข้าไปวุ่นวายมากนัก

เพราะพราวมุกกำลังผิดหวังอยู่ คงต้องการความเป็นส่วนตัวเพื่อทำใจ

“ไอ้แก่บ้า ทำฉันอารมณ์ค้าง โธ่โว้ย”

ร่างบางของพราวมุกทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างเหนื่อยล้ากับชีวิต

เธอนอนพลิกตัวไปมาเพื่อหวังพักผ่อนให้สบายตัวสักนิดจะได้ลุกไปทำงานในฟาร์มโคนมของเธอต่อ

แต่ทว่ายิ่งนอนอารมณ์ความต้องการในตัวมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น และพอยิ่งนึกถึงว่าเมื่อคืนควรจะได้ก็ยิ่งมีอารมณ์ความต้องการมากขึ้นไปอีกจนเธอเริ่มหงุดหงิด และเริ่มหาทางออก

“อ่ะ อื้อ”

มือบางของหญิงสาววัยสามสิบสอดเข้าไปในกางเกงชั้นในของตัวเอง ใช้นิ้วที่ยาวที่สุดเข้าไปคลึงเบาๆ กับเม็ดทับทิมสีหวานของตัวเอง มืออีกข้างยกขึ้นขย้ำหน้าอกอวบของตัวเองไปมารับกับจังหวะที่ด้านล่าง

สองขายกขึ้นเบียดเสียดกันไปมาเพื่อความเสียวกระสันให้กับตัวเอง

ดวงตากลมสวยหลับพริ้มเพื่อนำพาสมองให้จินตนาการไปถึงพระเอกซีรีส์ที่เธอนั้นชื่นชอบ

“อื้อ”

น้ำหวานของเธอเริ่มไหลออกมาชโลมนิ้วเรียวที่ยังคงขยับไปมาบนความอ่อนไหวของตัวเอง

ทำให้เธอนั้นขยับนิ้วได้เร็วขึ้นกว่าเดิม โดยมีขาเรียวกอดเกี้ยวกันแน่นเพื่อดันให้นิ้วนั้นอยู่ใกล้ความอ่อนไหวมากที่สุด

“อืม”

ร่างบางที่ยังคงหลับตาพริ้มเพื่อจินตนาการไปให้ไกลที่สุดพลิกตัวนอนคว่ำหน้าไปกับหมอนใบโตของตัวเอง

โดยที่นิ้วของเธอยังคงขยี้ไปมาบนเม็ดทับทิมสีหวาน ส่วนอีกข้างขย้ำหน้าอกไปมาสลับกัน และสองขายังคงเบียดเสียดแนบชิดกันอยู่

“อ้าย”

เธอส่งนิ้วเรียวเข้าไปใกล้ช่องทางคับแคบที่ไม่เคยมีใครได้เข้าหามาก่อนหลายต่อหลายครั้งสลับกับมาเคล้นคลึงเม็ดทับทิมสีหวานนั้น

พร้อมกับหนีบเรียวขาให้แน่นขึ้น แน่นขึ้น เท่าที่จะทำได้

ส่งให้ตัวเธอเองนั้นถึงสวรรค์ของการจินตนาการ ได้ปลดปล่อยอารมณ์แห่งความต้องการออกมา