ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

หลิวหลันเฟยวิ่งสุดกำลัง เธอวิ่งตามแสงไฟสลัวจากตะเกียงที่ติดอยู่ตามผนังคุก ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการถูกล่ามโซ่ทำให้เธอวิ่งได้ไม่เร็วนัก ด้านหลังของเธอมีเสียงฝีเท้าของทหารที่วิ่งไล่ตามเธอพร้อมเสียงตะโกนโหวกเหวกดังก้องไปทั่วคุก

"หยุดเดี๋ยวนี้! ซูหยวนเหม่ย ถ้าไม่หยุด เราจะฆ่าเจ้าทันที!" เสียงตะโกนตามหลังทำให้เธอเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีก

เธอเลี้ยวเข้าไปตามทางแคบ ๆ ระหว่างห้องขัง ท่ามกลางความมืดและกลิ่นอับของคุกหลวง จนมาถึงมุมหนึ่งที่เปิดออกสู่ทางเดินกว้าง ทันใดนั้นเอง เธอก็เธอก็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ ร่างสูงสง่าในชุดผ้าคลุมยาวสีดำ ดาบข้างเอวสะท้อนแสงไฟอ่อน ๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่แฝงความเยือกเย็นและทรงอำนาจ หลันเฟยหยุดชะงัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ชายคนนี้ไม่ได้ดูเหมือนทหารทั่วไป แต่กลับดูเหมือนชนชั้นสูง หรืออาจเป็นขุนนางผู้มีอำนาจ

"ช่วยด้วย!ได้โปรดช่วยข้าด้วย!" หลิวหลันเฟยรีบร้องขอความช่วยเหลือจากคนตรงหน้า เพราะเขาดูมีอำนาจมากพอที่จะช่วยเธอได้

ชายหนุ่มคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับไม่คาดคิดว่าจะมีใครกล้าขอความช่วยเหลือจากเขาในสถานการณ์แบบนี้ "เจ้าเป็นใคร?" เขาถามเสียงเรียบ แต่แววตายังคงจับจ้องมาที่เธออย่างสำรวจ

"ข้าชื่อหลิว…ข้าชื่อซูหยวนเหม่ย!" เธอตอบกลับอย่างรวดเร็วกับชื่อที่เธอเพิ่งได้ยินมา "ช่วยข้าด้วย ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พวกเขาจะฆ่าฉัน”

เสียงฝีเท้าของทหารดังใกล้เข้ามา หลิวหลันเฟยมองไปทางด้านหลังด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้า "ขอร้องเถอะ! ได้โปรด ข้าถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ แต่ตระกูลข้าไม่ได้ทำอะไรผิด”

ชายหนุ่มยังคงนิ่งเงียบอยู่ชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่หลิวหลันเฟย ราวกับคิดพิจาณาคำพูดของเธอ

"พวกเขาหาว่าข้าเป็นกบฏ ทั้งที่ข้าและคนของข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" หลันเฟยเอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ชายหนุ่มคนนั้นถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้น "คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏในที่แห่งนี้... ส่วนใหญ่ไม่มีโอกาสได้พูดความจริงนักหรอก" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา แต่ลึกลงไปกลับแฝงความเศร้าไว้จาง ๆ

คำพูดนั้นทำให้หลันเฟยรู้สึกถึงบางอย่างในตัวเขา ราวกับว่าเขาเข้าใจความรู้สึกนี้ดี

"ถ้าเจ้ารอดออกไปได้ เจ้าจะทำอย่างไรต่อ" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ

หลันเฟยชะงัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ข้าจะพิสูจน์ว่าข้าไม่ได้ทำอะไรผิด และข้าจะล้างแค้นให้กับตระกูลของข้า!”

ชายหนุ่มมองเธออย่างพิจารณาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะยิ้มที่มุมปากเบา ๆ "เจ้าช่างเป็นคนที่น่าสนใจเสียจริง”

ก่อนที่หลันเฟยจะทันพูดอะไรต่อ เขาก็หันหลังให้และเดินไปทางด้านหลังของทางเดิน "ตามมาข้าจะพาเจ้าออกไป"

หลันเฟยนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งตามเขาไป เสียงฝีเท้าของทหารยังคงดังอยู่ห่าง ๆ ชายหนุ่มพาเธอเลี้ยวลัดเลาะไปตามทางเดินแคบ ๆ จนมาถึงประตูไม้บานหนึ่งที่ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ

เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตู หันกลับมามองเธอ "จำไว้นะ เจ้าเป็นเพียงคนแปลกหน้าสำหรับข้า ข้าช่วยเจ้าเพราะสงสารเจ้าเท่านั้น อย่าทำอะไรที่ทำให้ข้าต้องเสียใจทีหลัง"

"ข้าเข้าใจแล้ว" หลันเฟยพยักหน้าอย่างจริงจัง ชายหนุ่มดึงกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในผนังด้านข้าง ประตูไม้บานนั้นเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินลับที่ทอดยาวไปในความมืด

"อุโมงค์นี้จะพาเจ้าออกไปยังป่าด้านนอก" เขาอธิบายสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำหน้านางไป หลันเฟยจึงเดินตามเขาเข้าไปในอุโมงค์ ภายในนี้มีแต่ความมืดมิดและทางเดินคับแคบแค่นั้น

"ขอบคุณนะเจ้าคะ" หลันเฟยเอ่ยเสียงเบา “ข้ายังไม่รู้จักชื่อท่านเลย..” เธอเห็นเขาชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะเดินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ข้าจะได้รู้ว่าข้าต้องตอบแทนบุญคุณของใคร”

ชายหนุ่มหยุดเดินหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบสบตาเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบสั้น ๆ "หลี่เซวียน..ข้าชื่อหลี่เซวียน”

"หลี่เซวียน..." เธอพึมพำซ้ำกับตัวเอง ก่อนจะถามต่อ "ทำไมท่านถึงช่วยข้าล่ะ"

หลี่เซวียนไม่ได้ตอบในทันที เขาหันกลับไปเดินต่อ ราวกับไม่คิดจะพูดถึงเหตุผลนั้น แต่สุดท้ายเขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ "เพราะข้าเคยตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเจ้า"

คำพูดนั้นทำให้หลันเฟยเงียบไป เธอไม่ถามถามอะไรต่อ เพราะรู้ดีว่ามันอาจเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากเอ่ยถึง เมื่อเดินมาจนถึงปลายทาง เริ่มมีแสงจากภายนอกสอดส่องเข้ามาภายในอุโมงค์แล้วหลี่เซวียนจึงเอ่ยขึ้นมา

"จากนี้ไป เจ้าต้องเดินต่อเองแล้ว" หลี่เซวียนบอกพร้อมกับหันกลับมามองเธอ

"แล้วท่านล่ะ จะไปไหน" หลันเฟยเอ่ยถามขึ้นในทันที เพรานี่เป็นชายคนแรกที่เธอรู้จักในโลกแห่งนี้ พอจะต้องอยู่ตามลำพังเธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

"ข้ามีหน้าที่ต้องทำต่อ เจ้าคงไม่อยากให้ข้าถูกจับเพราะช่วยเจ้าหรอกนะ" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หลันเฟยเห็นดังนั้นจึงพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ขอบคุณท่านมาก เราจะได้เจอกันอีกหรือไม่”

“ถ้าฟ้าลิขิตให้ได้เจอ เจ้าก็จะเจอข้าเอง” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไป หลันเฟยมองตามหลังเขาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้า แล้วหันไปมองทางข้างหน้าเพื่อเดินต่อไป อีกไม่กี่ก้าวเธอก็จะเป็นอิสระแล้ว

เมื่อหลิวหลันเฟยก้าวออกจากอุโมงค์ ความมืดก็โอบล้อมรอบตัวเธอในทันที ท้องฟ้าสีดำสนิทประดับด้วยดวงดาวเพียงไม่กี่ดวง ลมเย็นในยามค่ำคืนพัดผ่านพุ่มไม้และต้นไม้สูงใหญ่จนเกิดเสียงเสียดสี เธอหยุดยืนสูดลมหายใจลึกแล้วเหลียวมองไปรอบ ๆ เพื่อประเมินสถานการณ์

เธอกวาดตามองหาทางออกจากป่าที่มืดมิด ก่อนจะตัดสินใจเดินลัดเลาะผ่านป่าทึบไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเธอเห็นแสงสว่างจากไกลๆ เธอจึงรีบเดินเข้าไปใกล้ขึ้น จนเห็นว่าแสงนั้นมาจากตะเกียงในตลาดแห่งหนึ่ง

ในตลาดนั้นมีผู้คนมากมายกำลังเดินซื้อของยามค่ำคืน มีคนเดินผ่านไปมาอย่างครึกครื้น หลันเฟยคิดว่าเธอจะใช้เวลาซ่อนตัวอยู่ที่นี่สักพัก แต่หากออกไปตอนนี้เธอคงจะโดนจับได้แน่ เพราะชุดที่เธอใส่อยู่คือชุดของนักโทษ เธอต้องรอให้ดึกกว่านี้แล้วรอให้ผู้คนซาลงแล้วค่อยเดินออกไป

เมื่อคิดได้ดังนั้นหลิวหลันเฟยจึงตัดสินใจซ่อนตัวไว้ในพุ่มไม้ใกล้ ๆ ริมป่า เธอนั่งลงพิงต้นไม้ใหญ่เพื่อพักเหนื่อย หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงจากการหลบหนี

เธอหลับตาลงเพียงชั่วครู่ ความเหนื่อยล้าทำให้จิตใจสงบลงบ้าง แต่แล้ว ทันใดนั้น…

ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเองก็พลันปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ในหัวของเธอ ภาพของหญิงสาวที่ชื่อ ซูหยวนเหม่ย ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เธอเห็นตัวเองในชุดงดงามกำลังยิ้มอยู่ในจวนที่สวยงาม เสียงหัวเราะของบิดาและพี่ชายยังคงดังก้อง ความสุขในวันวานของตระกูลซูปรากฏขึ้นเหมือนภาพฝัน

แต่ความสุขนั้นกลับพลันแหลกสลาย ภาพจวนที่ถูกล้อมด้วยทหาร เสียงตะโกนของแม่ทัพที่กล่าวหาตระกูลซูว่าเป็นกบฏ ใบหน้าของพี่ชายที่เปื้อนเลือดขณะพยายามปกป้องครอบครัว ทุกอย่างดูเหมือนจริงจนหลิวหลันเฟยแทบจะทนมองไม่ไหว

เสียงคำพูดของบิดาดังก้องในหัว “หยวนเหม่ย… จำไว้นะลูก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเรา เจ้าต้องเอาตัวรอด และจงใช้สมบัติที่พ่อซ่อนไว้อย่างรอบคอบ”

เธอสะดุ้งตื่นจากภาพในหัว ลมหายใจของเธอหนักหน่วงและกระชั้น เธอยกมือกุมหน้าอกที่หัวใจเต้นรัว

“สมบัติที่ท่านพ่อซ่อนไว้…” เธอพึมพำเบา ๆ ความทรงจำเริ่มชัดเจนขึ้น พ่อของซูหยวนเหม่ยได้ซ่อนสมบัติไว้ในที่แห่งหนึ่งเพราะเขาเกรงว่าวันหนึ่งจะเกิดเรื่องไม่ดีกับตระกูลซู แล้วลูกหลานของเขาจะไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ เขาจึงได้ซ่อนสมบัติจำนวนหนึ่งไว้ในที่ลับแห่งหนึ่ง ที่มีแค่คนในครอบครัวของเขาเท่านั้นที่รู้

จากความทรงจำนั้นทำให้เธอรู้สึกมีแสงสว่างส่องเข้ามาในชีวิตของเธอในยามที่มันมืดมิด เพราะการจะมีชีวิตอยู่เธอต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก หากไม่มีเงินเธอจะไม่มีทางที่จะทวงยุติธรรมให้กับตระกูลของเธอได้เลย เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงได้เปลี่ยนเป้าหมายในการเดินทางทันที

—————————

มาต่อแล้วค่า เปิดตัวพระเอกแล้ววว