ตอนที่ 4

ตอนที่ 4 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาทั่วตัวเมือง เสียงผู้คนในตลาดเริ่มคึกคัก หลิวหลันเฟยในร่างซูหยวนเหม่ย เดินปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชนในตลาด ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง

เธอเดินไปนั่งกินข้าวอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แต่จุดประสงค์ของเธอไม่ใช่เพื่อกินข้าวเท่านั้น แต่เป้าหมายของเธอคือการที่เธอจะหาข่าวคราวเกี่ยวกับครอบครัวของเธอด้วย ไม่ว่าจะในยุคสมัยใด ยังไงคนก็ชอบเล่าข่าวลือหรือชอบเล่าเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว

“เอาบะหมี่หนึ่งชาม” หยวนเหม่ยเอ่ยกับเถ้าแก่เจ้าของร้าน

“ได้ ๆ เจ้าไปนั่งก่อนเลย เดี๋ยวข้าเอาไปให้”

“ขอบคุณ” เธอพยักหน้ารับหนึ่งทีก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะที่ใกล้กับกลุ่มชาวบ้านที่กำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่

“นี่พวกเจ้า ได้ยินเรื่องตระกูลซูหรือยัง” เสียงของชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา

“อ้อ เรื่องนั้นน่ะหรือ…” เพื่อนของเขาตอบกลับเสียงเบา พลางเหลียวมองรอบ ๆ “ได้ข่าวว่าฮ่องเต้เลื่อนการประหารชีวิตของพวกเขาออกไป เพราะบุตรของตระกูลซูสองคนหนีออกมาได้”

ซูหยวนเหม่ยตัวเย็นเฉียบในทันที เธอเงี่ยหูฟังต่ออย่างระมัดระวัง หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“เลื่อนการประหารหรือ ทำไมล่ะ” ผู้หญิงที่อยู่ในวงสนทนานั้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ว่ากันว่าฮ่องเต้ได้รับคำทำนายจากหมอดู…” เสียงผู้ชายคนแรกพูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ “หมอดูบอกว่า ถ้าจะประหารตระกูลซู ต้องครบสี่คน ถ้าทำไม่ครบ จะเกิดหายนะแก่แคว้น…”

“หมอดู หมอดูที่ไหนกันถึงได้มีอำนาจขนาดนั้น”

“ข้าไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาเป็นคนที่พระองค์ทรงเชื่อใจที่สุดในตอนนี้”

“แต่พูดก็พูดเถอะ ข้าว่าก็ดีเหมือนกัน ตระกูลซูใจบุญขนาดไหนพวกเราก็รู้ ๆ กันอยู่ ข้าว่าพวกเขาถูกใส่ร้าย” มีเสียงคนหนึ่งพูดขึ้น ซึ่งคำพูดนั้นทำให้เธอใจชื้นขึ้นมา

“ได้แล้วแม่นาง” ทันใดนั้นเถ้าแก่ก็วางชามบะหมี่ลงตรงหน้าเธอ

“ขอบคุณเถ้าแก่” หยวนเหม่ยยิ้มให้แก่คนตรงหน้าก่อนจะตั้งใจฟังเรื่องราวต่อไป พลางคิดในใจ หมอดูคนนั้นคือผู้ใดกันถึงได้ช่วยเหลือครอบครัวของนางเช่นนี้ อีกอย่างทำไมฮ่องเต้ทรงเชื่อหมอดูคนนั้นเสียหมดใจ ไม่ใช่ว่าต้องมีขุนนางคัดค้านในเรื่องนี้หรือ

แม้จะสงสัยยังไงแต่เธอก็ดีใจที่ท่านพ่อ ท่านแม่ของเธอมีชีวิตอยู่ และเธอนั้นจะต้องช่วยพ่อแม่ของเธอให้ได้ และหากฮ่องเต้เชื่อคำพูดของหมอดูคนนั้นจริง หมายความว่าตราบใดที่เธอไม่ถูกจับ นั่นหมายความท่านพ่อ ท่านแม่ของเธอจะปลอดภัย อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ฉะนั้นเธอจะต้องระวังตัวให้มากกว่านี้

หลังจากที่เธอได้ข่าวของตระกูลของเธอแล้ว ซูหยวนเหม่ยก็คิดว่าควรแก่เวลาที่จะต้องเดินทางไปพบพี่ชายเธอที่จุดนัดพบเสียที เพื่อที่จะได้หารือเกี่ยวกับแผนการต่าง ๆ ต่อ แม้ว่าหมู่บ้านจะห่างจากที่นี่ไม่ไกล แต่อยู่ในยุคโบราณเช่นนี้ คิดว่าคงจะต้องใช้เวลาเกือบวันในการเดินทาง เธอจึงควรที่จะหารถม้าเพื่อเดินทางข้ามเมือง ไม่เช่นนั้นเธอคงเดินทางไม่ถึงจุดหมายแน่

“เถ้าแก่ คิดเงินด้วย” เสียงของซูหยวนเหม่ยดังขึ้นเพื่อเรียกเจ้าของร้าน เถ้าแก่ผู้สูงวัยที่ยืนอยู่รีบเดินมาหาเธออย่างรวดเร็ว

“ห้าอีแปะ คุณหนู” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพพร้อมยิ้มบาง ๆ ซูหยวนเหม่ยเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า “คุณหนู” มันทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ แต่ก่อนที่เธอจะหยิบเงินออกมาจ่าย เถ้าแก่ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ราวกับต้องการพูดอะไรบางอย่างกับเธอ

“ท่านคือคุณหนูซูหยวนเหม่ยใช่หรือไม่?” เขากระซิบเสียงเบาเพื่อไม่ให้ผู้อื่นได้ยิน

คำถามนั้นทำให้ซูหยวนเหม่ยตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันทีเพราะกลัวว่าจะโดนจับได้ เธอพยายามควบคุมสติแล้วรีบปฏิเสธในทันที

“ไม่ใช่… ท่านคงจำคนผิดแล้ว” เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่เถ้าแก่ยังคงมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและอ่อนโยน

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่จับท่านส่งทางการหรอก” เขากล่าวเบา ๆ ราวกับอ่านใจเธอออก “บะหมี่ชามนี้ ข้าไม่คิดเงินให้ท่านก็แล้วกัน” เขาพูดพร้อมยืดตัวตรง ทำทีเหมือนจะเดินจากไป แต่ซูหยวนเหม่ยไม่ปล่อยให้เขาไปง่าย ๆ

“เดี๋ยวก่อน…” เธอเอ่ยขึ้นพลางมองเขาด้วยความสงสัย “ท่านรู้ได้อย่างไร?”

เถ้าแก่หันกลับมา ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบ “ตระกูลของท่านเป็นผู้มีพระคุณกับข้า ข้าเคยได้รับการช่วยเหลือจากท่านพ่อของท่านเมื่อครั้งอดีต ไม่แปลกที่ข้าจะจดจำท่านได้” คำพูดนั้นทำให้ซูหยวนเหม่ยนิ่งไปชั่วครู่ เธอพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความเข้าใจ

“แล้วท่านจะไปที่ไหนต่อหรือ” เถ้าแก่เอ่ยถามด้วยความสงสัยพร้อมกับมองเธอด้วยแววตาสงสาร

ซูหยวนเหม่ยนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบ “ข้าต้องการเดินทางไปหมู่บ้านชิงหลิน ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าจะหารถม้าได้จากที่ใด”

เถ้าแก่ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ท่านรออยู่ที่นี่ ข้าจะไปหารถม้ามาให้เอง”

“ขอบคุณมาก ท่านช่างมีน้ำใจเหลือเกิน” ซูหยวนเหม่ยกล่าวพร้อมพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง

เถ้าแก่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ซูหยวนเหม่ยนั่งอยู่ตามลำพัง เธอไม่รู้ว่าเถ้าแก่คนนี้เชื่อใจได้มากแค่ไหน แต่สิ่งที่เขาแสดงออกมานั้นดูจริงใจและไม่มีพิษมีภัย เธอจึงรู้สึกว่าเธอจะสามารถเชื่อใจคน ๆ นี้ได้

ไม่นานหลังจากนั้น เถ้าแก่ก็กลับมาพร้อมกับรถม้าคันหนึ่งพร้อมด้วยคนขับรถม้าที่เป็นชายวัยกลางคนและแต่งกายเรียบง่าย แต่ท่าทางดูน่าไว้ใจ ยืนอยู่ข้างรถม้ารอคำสั่ง

“มาแล้ว คุณหนู” เถ้าแก่กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “คนนี้เป็นคนของข้า ท่านสามารถวางใจเขาได้ เขาจะพาท่านไปถึงหมู่บ้านชิงหลินอย่างปลอดภัยแน่นอน” ซูหยวนเหม่ยมองรถม้าคันนั้นอย่างโล่งใจ ก่อนจะหันไปมองเถ้าแก่ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง

“ขอบคุณท่านมาก” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งและขอบคุณ ก่อนจะหยิบเงินออกมาจากกระเป๋า “ค่ารถม้าเท่าไหร่หรือ”

เถ้าแก่ยิ้มเล็กน้อยพร้อมส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ต้องหรอก คุณหนู”

ซูหยวนเหม่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่สบายใจ “ไม่ได้หรอกเถ้าแก่ รับเงินข้าไปเถอะ ข้ารู้สึกไม่สบายใจ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงดื้อรั้น

เถ้าแก่หัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบ “เงินแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับข้าหรอก ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณของตระกูลซูที่เคยช่วยเหลือข้าไว้ อีกอย่าง ท่านน่าจะต้องใช้เงินอีกมากหลังจากนี้ เก็บเงินไว้เถอะ”

คำพูดนั้นทำให้ซูหยวนเหม่ยนิ่งไป เธอรู้ว่าเถ้าแก่พูดถูก เงินที่เธอมีอยู่ในตอนนี้ยังจำเป็นสำหรับอนาคตเพราะเธอไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้จะจบลงยังไงและจบลงเมื่อไหร่

“ขอบคุณท่านมาก” เธอกล่าวอย่างยอมรับ “แต่ข้าสัญญา หากทุกอย่างจบลงเมื่อใด ข้าจะกลับมาคืนเงินให้ท่านแน่นอน”

เถ้าแก่โบกมือปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม “ไม่จำเป็นหรอกคุณหนู หากท่านต้องการความช่วยเหลือใด ๆ มาที่นี่ได้เสมอ ข้ายินดีช่วยทุกเมื่อ”

“ขอบคุณท่านมากจริง ๆ” ซูหยวนเหม่ยกล่าวพร้อมก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพ แล้วเดินขึ้นรถม้าไป แต่ก่อนที่รถม้าจะออกเถ้าแก่ยังส่งถุงผ้าใบเล็กที่มีกลิ่นหอมของอาหารมาให้

“บะหมี่นี้ ข้าเตรียมไว้ให้สำหรับเดินทาง ถือว่าเป็นเสบียงเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้า”

ซูหยวนเหม่ยรับถุงบะหมี่มาด้วยความซาบซึ้ง “ข้าจะไม่มีวันลืมบุญคุณของท่านเลยของท่านเลย” เถ้าแก่ไม่พูดอะไรนอกจากส่งยิ้มให้เท่านั้น ก่อนที่เถ้าแก่จะหันไปมองคนขับรถม้าเล็กน้อย

คนขับรถม้าเองก็พยักหน้าให้เถ้าแก่เล็กน้อยก่อนจะนำรถออกเดินทางช้า ๆ ซูหยวนเหม่ยมองกลับไปยังร้านอาหารเล็ก ๆ ที่เถ้าแก่ยืนส่งยิ้มให้จนลับตา มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาดใจ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้สู้เพียงลำพัง ยังมีคนอีกมากมายที่ให้กำลังใจเธออยู่ แค่ชาวบ้านรู้ว่าตระกูลซูไม่ได้ทรยศ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

————————————————— 

เถ้าแก่ฟีลกู้ดมากก