ตอนที่ 5

ตอนที่ 5

เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมาทั่วหมู่บ้านชิงหลิน รถม้าที่ซูหยวนเหม่ยนั่งมาทั้งคืนก็หยุดลงหน้าทางเข้าหมู่บ้านพอดี เธอก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทางอ่อนล้า

“ขอบคุณท่านมาก” เธอกล่าวพร้อมหยิบเงินออกมาเพื่อมอบให้คนขับรถม้า

แต่ชายวัยกลางคนกลับโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก คุณหนู ข้าทำตามคำสั่งของเถ้าแก่เทาช่านั้น ถือว่าเป็นเกียรติที่ได้ช่วยท่าน”

ยังไม่ทันที่ซูหยวนเหม่ยจะพูดอะไร คนขับรถม้าก็พยักหน้าส่งท้ายแล้วขับรถม้าจากไป ทิ้งเธอไว้ตรงหน้าหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเงียบสงบ

เธอหันกลับมามองรอบ ๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินไปยังจุดนัดพบที่พี่ชายของเธอบอกไว้ในจดหมาย

เมื่อถึงศาลาไม้หลังเล็กที่ปลายหมู่บ้าน หัวใจของซูหยวนเหม่ยเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เธอกวาดสายตามองหาพี่ชายของเธอ แต่ทันทีที่เห็นร่างชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ศาลา รอยยิ้มที่มุมปากของเธอก็พลันหายไป

“หลี่เซวียน…”

ชายหนุ่มในชุดคลุมสีเข้มที่เคยช่วยเธอหลบหนีจากคุกหลวงยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความสง่างามและทรงอำนาจ

“ทำไมถึงเป็นเขา…”

ซูหยวนเหม่ยเดินตรงเข้าไปหาด้วยความร้อนใจ ดวงตาของเธอจ้องมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่ แล้วพี่ชายของข้าล่ะ ท่านทำอะไรกับเขา!” เธอถามเสียงแข็ง ใจเต้นระรัวด้วยความกังวล เธอเกรงว่าพี่ชายของเธอจะเป็นอะไรไป

หลี่เซวียนเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสงบ “ใจเย็นก่อนเถอะ ท่านเดินทางมาทั้งคืน ไม่เหนื่อยหรือ นั่งพักก่อนดีหรือไม่”

“ข้าไม่เหนื่อย!” ซูหยวนเหม่ยตอบกลับอย่างฉุนเฉียว “ข้าต้องการรู้ว่าพี่ชายของข้าอยู่ที่ใด หรือ… หรือว่าท่านเป็นคนจับตัวเขาส่งทางการแล้ว!”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโมโหและหวาดระแวง เธอก้าวตรงไปหาหลี่เซวียน หวังจะกระชากคอเสื้อเขาเพื่อเค้นถามความจริง แต่ด้วยความเร่งรีบและพื้นไม้ที่ไม่ได้ราบเรียบเท่าไรนัก เธอสะดุดขอบศาลาและเสียหลักล้มในทันที

“ว้าย!”

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ร่างของซูหยวนเหม่ยเซถลาจะล้มลงพื้น แต่ก่อนที่เธอจะได้สัมผัสพื้นแข็ง ๆ แขนแกร่งของหลี่เซวียนก็โอบรอบเอวเธอไว้แน่น

ร่างของเธอถูกดึงเข้าหาอกของเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากชุดของเขาลอยมากระทบจมูก ดวงตาของเธอเบิกกว้างขณะเงยหน้ามองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา

“ท่านนี่ช่างรีบร้อนเสียจริง” เขาเอ่ยเบา ๆ น้ำเสียงเจือด้วยความขบขัน

ซูหยวนเหม่ยหน้าแดงจนรู้สึกร้อนวูบ เธอดิ้นเบา ๆ เพื่อให้เขาปล่อย แต่กลับทำให้มือของเขากระชับแน่นขึ้น

“ปล่อยข้านะ!” เธอพูดเสียงสั่น

“ข้าจะปล่อย… ถ้าท่านสัญญาว่าจะไม่พุ่งมาหาข้าอีก” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

ซูหยวนเหม่ยกัดฟันแน่น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบระเบิด แต่ในที่สุดเธอก็พยักหน้าเบา ๆ เขาจึงค่อย ๆ คลายมือและปล่อยเธอเป็นอิสระ

เมื่อกลับมายืนตรงได้ ซูหยวนเหม่ยมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ไว้วางใจ “บอกมาเถอะ ท่านทำอะไรกับพี่ชายข้ากันแน่!”

หลี่เซวียนถอนหายใจ “พี่ชายของท่านไม่ได้เป็นอะไร เขาให้ข้ามาแทน เพราะตอนนี้เขายังไม่ปลอดภัยที่จะมาพบท่านด้วยตัวเอง”

“แล้วทำไมเขาถึงไว้ใจท่าน” เธอถามกลับทันที

“บางที… อาจเพราะเขารู้ว่าข้าไม่ได้เป็นศัตรูของตระกูลซู” หลี่เซวียนตอบ ดวงตาคมกริบของเขาสบตาเธอโดยตรง “ข้าเป็นคนส่งหมอดูไปหาฮ่องเต้ เพื่อเลื่อนการประหารชีวิตของครอบครัวท่าน ท่านไม่คิดว่าข้าควรได้รับความไว้ใจหรือคำขอบคุณบ้างหรือ”

คำพูดนั้นทำให้ซูหยวนเหม่ยนิ่งไป “ท่านช่วยครอบครัวข้าหรือ” เธอถามเสียงเบา ดวงตาเริ่มเปลี่ยนจากความระแวงเป็นความลังเล

หลี่เซวียนพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่ ข้าไม่มีเหตุผลที่จะทำร้ายพวกท่าน”

“ด้วยเหตุใดเล่า หากท่านจับข้าส่งทางการ ท่านจะได้เลื่อนขั้นและเป็นใหญ่ในภายภาคหน้า เหตุใดถึงไม่ทำเช่นนั้นเล่า”

“ตรงนี้ไม่ปลอดภัย ไว้หลบไปที่ปลอดภัยแล้วค่อยคุยกันเถิด” เขาเอ่ยขึ้นพรอมกับคว้าข้อมือของเธอไปในทันที ซึ่งเธอทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตามเขาไปเงียบ ๆ หลังจากที่เดินลัดเลาะในหมู่บ้านสักพัก เขาก็พาเธอมาที่จวนหลังหนึ่ง จวนหลังนี้ไม่เล็กไม่ใหญ่มาก แต่ก็มีข้าวของเครื่องใช้ครบครันและมีคนรับใช้อีกด้วย

“ที่นี่คือที่ไหนหรือ”

“จวนของข้าเอง”

“แล้วพี่ชายข้าล่ะ”

“เขาจะมาพบท่านเมื่อปลอดภัย ข้าได้รับคำสั่งจากเขาให้ดูแลท่านในระหว่างนี้”

“ดูแลข้าหรือ?”

“ใช่” หลี่เซวียนตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “และตอนนี้ ท่านต้องพักเสียก่อน ท่านดูเหนื่อยล้าไม่น้อย”

ซูหยวนเหม่ยยังคงมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ลึกลงไปในใจ เธอเริ่มรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเธอเลยแม้แต่น้อย

“ข้าจะเชื่อท่าน…” เธอกล่าวเสียงเบา “แต่ถ้าท่านคิดทรยศ ข้าจะไม่ไว้ชีวิตท่านแน่”

หลี่เซวียนหัวเราะเบา ๆ “ท่านช่างดื้อรั้นเหมือนที่พี่ชายของท่านบอกไว้ไม่มีผิด”

คำพูดนั้นทำให้ซูหยวนเหม่ยขมวดคิ้ว แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร หลี่เซวียนก็ได้ให้คนนำเธอไปที่ห้องพักของเธอ

“ท่านไปพักก่อนเถอะ แล้วมีคำถามอะไรก็ค่อยคุยกันในวันพรุ่งนี้ หากต้องการอะไรก็บอกนางได้เลย นางจะเป็นคนรับใช้ประจำตัวของเจ้านับแต่นี้” เธอพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินเข้าห้องไป

เมื่อเข้ามาในห้องซูหยวนเหม่ยก็นั่งที่เตียงที่คนรับใช้จัดไว้ให้

“เจ้าชื่ออะไรหรือ” เธอเอ่ยถามคนรับใช้ที่เดินตามเธอเข้ามา

“ข้าชื่อจินจูเจ้าค่ะ” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอบน้อมซูหยวนเหม่ยพยักหน้ารับรู้

“ขอบใจมากจินจู เจ้าไปพักเถอะ เดี๋ยวข้าก็นอนแล้ว”

“เจ้าค่ะคุณหนู ถ้ามีอะไรเรียกได้เลยนะเจ้าคะ”

“ขอบใจมาก” จากนั้นจินจูก็เดินออกจากห้องไป หยวนเหม่ยจึงเอนกายนอนพักลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน

——————————————————————— 

มาต่อแล้วค้าบ ฝากเม้นเป็นกำลังใจให้หน่อยน้า