Share

บทที่ 91

Penulis: ลมใต้รู้ใจ
เธอก้มตัวลงหยิบถุงขึ้นมาหลายใบอย่างไม่บ่นเหนื่อย แต่ไม่มีมือเหลือพอจะถือถุงที่เหลือได้อีก “ช่วยฉันหน
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง   บทที่ 387

    ความทรงจำพรั่งพรูท่วมท้นจิตใจ ความเจ็บปวดรุกเร้าเข้ามาประหนึ่งกำลังสาวเส้นไหมออกจากรัง ซูย่างคิดว่าชั่วชีวิตนี้เพียงเปิดประตูห้องนอนใหญ่ ก็จะจมดิ่งลงไปในห้วงเวลาแห่งอดีต เธอจึงปิดประตูห้องแน่น ราวจะกักขังความเจ็บปวดเอาไว้ที่หลังประตูบานนั้นซูย่างกลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง ครั้งก่อนเธอบังเอิญเจอรูปถ่ายใบนั้นในหนังสือเล่มหนึ่ง จึงรื้อค้นหนังสือทุกเล่มบนชั้นวาง แต่ก็ไม่พบรูปถ่ายใบที่สองซูย่างเปิดกล่องเครื่องประดับที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า กล่องนี้เป็นของขวัญที่พ่อกับแม่เคยให้ ข้างในยังมีเครื่องประดับที่แม่ทิ้งไว้เมื่อเปิดออกดู นอกจากกำไลหยกโบราณเหล่านั้นแล้ว เธอก็พบสร้อยข้อมือแปลกตาเส้นหนึ่งวางอยู่ที่ชั้นล่างสุดซูย่างหยิบสร้อยข้อมือเส้นนั้นขึ้นมาดู สีบนโลโก้ปั๊มทองสัญลักษณ์แบรนด์คาร์เทียร์หลุดลอกไปแล้วเครื่องประดับที่เป็นงานฝีมือประเภทนี้ จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาอย่างดีทุกวันถึงจะคงสภาพสมบูรณ์งดงามได้ดังเดิม แต่สร้อยข้อมือเส้นนี้กลับถูกทิ้งขว้างให้อยู่ในกล่องเครื่องประดับอันเย็นเยียบมานานถึงสามปีเต็มเพียงแต่ว่า เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสร้อยข้อมือเส้นนี้เลยจริง ๆเดี๋ยวก่อ

  • หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง   บทที่ 386

    แม่ฝู่ตรงเข้ากุมมือเธอทันที "หยาฮุ่ย แม่ขอโทษนะลูก""แม่คะ แม่พูดเรื่องอะไรกันแน่?" ผู้เป็นลูกสาวนึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาชอบกลและก็เป็นไปตามคาด แม่ฝู่พูดเสียงสั่นเครือ "หยาฮุ่ย แม่กับพี่แกผิดต่อแกเหลือเกิน แต่เรื่องที่หมู่บ้านลู่หลิง แกยอมรับผิดเถอะนะ"ฝู่หยาฮุ่ยจ้องมองมารดาด้วยความตื่นตะลึง เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าประโยคนี้จะหลุดออกมาจากปากของคนเป็นแม่"แม่คะ แม่พูดเรื่องอะไร? แม่รู้เรื่องที่หมู่บ้านลู่หลิงแล้วเหรอ? งั้นแม่ก็ควรรู้สิว่าเรื่องนี้หนูไม่ได้เป็นคนทำ! เป็นฝีมือกู้อวี่หนิงต่างหาก หล่อนจงใจใส่ร้ายหนู!" ฝู่หยาฮุ่ยเบิกตากว้างขอบตาของแม่ฝู่แดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริกขณะพูด "หยาฮุ่ย คิดซะว่าแกทำเพื่อตระกูลฝู่แล้วกัน...""หึ เพื่อตระกูลฝู่เหรอคะ? ที่แท้แม่ก็ตั้งใจจะเสียสละหนูสินะ? เป็นเพราะซูย่างใช่ไหม? เพราะนังนั่นใกล้หาหลักฐานเจอแล้ว เพื่อปกป้องกู้อวี่หนิง พวกแม่ถึงได้ยอมเสียสละหนูใช่ไหม?" หยดน้ำตาของฝู่หยาฮุ่ยร่วงเผาะเธอเพิ่งตระหนักได้ในเวลานี้เองว่าตนเองนั้นช่างน่าหัวเราะแค่ไหน หลงนึกว่าตนเป็นลูกที่แม่รักมากที่สุด และท่านก็ต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อช่วยเธอออกไป แต่ใครจะไปคิด

  • หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง   บทที่ 385

    หลังเหตุการณ์ที่สนามม้า เมื่อซูย่างได้รับความช่วยเหลือ เวินจ่านก็ระบายโทสะด้วยการขอซื้อม้าตัวที่ซูย่างขี่ แล้วสั่งให้ถลกหนังมันทั้งเป็นและหลังจบเหตุการณ์ที่หมู่บ้านลู่หลิง เวินจ่านก็จัดการซ้อมคนของตัวเองที่ส่งเข้าไปในบ้านหลังนั้นจนปางตายวิธีการที่อำมหิตผิดมนุษย์เช่นนี้ กู้อวี่หนิงย่อมไม่กล้าทำ!เธอปาดน้ำตา โยนโทรศัพท์มือถือไปอีกทาง คนเดียวที่เธอพึ่งพาได้ในเวลานี้ ก็มีเพียงฝู่เฉินซีเท่านั้นก่อนออกจากบ้าน เธอจงใจทิ้งของสิ่งหนึ่งไว้ให้แม่ฝู่ ป่านนี้อีกฝ่ายน่าจะใกล้เห็นแล้วตระกูลฝู่ แม่ฝู่กำลังทานมื้อค่ำ วันนี้ทั้งวันเธอไม่เห็นหน้ากู้อวี่หนิง เห็นก็แต่เพียงฝู่เฉินซีเดินไปเดินมาเท่านั้น “อวี่หนิงล่ะ? ทำไมวันนี้ไม่เห็นหน้าเลย?”สีหน้าของฝู่เฉินซีดูย่ำแย่ “เธอกลับไปบ้านตระกูลกู้แล้วครับ”แม่ฝู่มองลูกชายด้วยแววตาลุ่มลึก “แกจะปกป้องอวี่หนิงให้ดีใช่ไหม?”เมื่อเห็นลูกชายพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น แม่ฝู่ถึงได้วางใจเมื่อเดินไปที่ห้องรับแขก พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะวางของ หลังคลี่ออกดูถึงได้รู้ว่าเป็นผลตรวจครรภ์ของกู้อวี่หนิงด้วยความที่กู้อวี่หนิงจ้างแพทย์ส่

  • หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง   บทที่ 384

    ประธานลู่บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ซูย่างฟังโดยละเอียด แม้จะไม่ครบถ้วนทุกถ้อยคำ แต่เนื้อหาใจความส่วนใหญ่เขาก็จำได้แม่นซูย่างรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจไม่น้อย "ประธานลู่กำลังจะบอกว่า ลู่ซือเฉิงลูกชายของคุณชอบพออยู่กับกู้อวี่หนิงงั้นเหรอคะ?"ประธานลู่พยักหน้าด้วยแววตาเคร่งขรึม "เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ เพราะถึงยังไงตอนนี้คุณหนูกู้เธอก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ขืนพูดออกไปก็มีแต่จะขายหน้ากันเปล่า ๆ ""เรื่องนั้นไม่น่าเป็นอะไรมั้งคะ ไม่ทราบว่าประธานลู่ทำเรื่องนี้เพราะเห็นแก่หน้าคุณหนูกู้ หรือว่าเพราะมีเหตุผลอื่นกันแน่?"เธอไม่เชื่อหรอกว่าลำพังกู้อวี่หนิงคนเดียว จะสามารถควบคุมผู้คนทั้งตระกูลลู่ได้อยู่หมัดคนร้ายตัวจริงผู้อยู่เบื้องหลังยังไม่ถูกกระชากหน้ากากออกมาต่างหาก!ในใจเธอมีผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง เพียงแต่ยังคิดไม่ตกว่าตระกูลลู่จะไปมีความเกี่ยวข้องกับเวินจ่านได้อย่างไรประธานลู่หลบสายตา กล่าวเพียงว่า "คุณหนูซู สิ่งที่คุณอยากฟังผมก็บอกไปหมดแล้ว เรื่องที่เหลือไม่เกี่ยวกับผมแล้วนะ"ซูย่างพยักหน้ารับ รู้ดีว่าไม่ควรต้อนคนให้จนตรอกเกินไปเมื่อเดินออกมาจากบริษัทลู่ซื่อ เธอก็หยิบปากกาบันทึกเสีย

  • หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง   บทที่ 383

    "เฉินซี... ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธเพราะเรื่องนั้น" ดวงตาของกู้อวี่หนิงแดงเรื่อ ขณะมองดูฝู่เฉินซีด้วยแววตาน่าสงสารฝู่เฉินซีเห็นภรรยาเป็นเช่นนี้ ก็ค่อย ๆ ใจอ่อนลง"ขอโทษที ผมแค่...""ฉันเข้าใจค่ะ คุณไม่ต้องพูดอะไรหรอก เฉินซี ที่คุณโทษฉันมันก็ถูกแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะฉันทำเรื่องผิดพลาดลงไป หยาฮุ่ยก็คงไม่ต้องไปอยู่ในที่แบบนั้น"กู้อวี่หนิงโถมตัวเข้าสู่อ้อมอกของฝู่เฉินซี แล้วกอดเขาไว้แน่นฝู่เฉินซีถอนหายใจเบา ๆ ก่อนโอบกอดเธอตอบเช่นกันบริษัทลู่ซื่อบริเวณหน้าประตูใหญ่ หญิงสาวคนหนึ่งในชุดทำงานสไตล์เรียบหรู สวมแว่นกันแดด และสะพายกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดเดินเข้ามา แต่ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าลิฟต์ก็ถูกพนักงานต้อนรับขวางเอาไว้ "คุณคะ ไม่ทราบว่ามาพบใครคะ?"ซูย่างถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าอันหมดจดงดงาม "ฉันมาพบประธานลู่""ขอประทานโทษด้วยค่ะ ไม่ทราบว่านัดไว้หรือเปล่าคะ?"ซูย่างส่ายหน้า "ตอนนี้ลู่ซื่อไม่น่าจะมีอะไรให้ยุ่งแล้วมั้งคะ? บอกประธานลู่ไปว่าคนที่จะขอพบคือซูย่าง เขาต้องยอมให้พบแน่"สีหน้าของพนักงานต้อนรับเปลี่ยนไปทันที เธอรีบโทรศัพท์แจ้งขึ้นไป ผ่านไปไม่กี่นาทีจึงรีบพาซูย่างขึ้นลิฟต์

  • หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง   บทที่ 382

    ขณะหลงนึกว่าตนเองได้พบเจอกับคนปกติเข้าแล้วจริง ๆ ผู้ป่วยคนนั้นกลับแย่งส้อมในมือเธอไปหน้าตาเฉย แถมยังพูดกับส้อมคันนั้นด้วยว่า "สหาย ไม่ต้องกลัวนะ ฉันมาช่วยนายแล้ว"ผู้หญิงคนนั้นราวกับถูกผีเข้า เริ่มพูดคุยกับเครื่องครัวทุกชิ้นในโรงอาหาร"คนบ้า!" ฝู่หยาฮุ่ยอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัวผู้ป่วยประเภทนี้พบเห็นได้ทั่วไปในโรงพยาบาลจิตเวช เธอแทบไม่ต้องเสาะหาเลยด้วยซ้ำเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ทางโรงพยาบาลก็จะเป็นฝ่ายนำอาหารเข้ามาให้เองฝู่หยาฮุ่ยนั่งอยู่บนขอบเตียงอย่างสงบเสงี่ยม ในมือประคองชามข้าวใบหนึ่งขณะพยาบาลเปิดประตูเดินเข้ามา ก็พบว่ามีเงาร่างหนึ่งเดินตามเข้ามาด้วยฝู่หยาฮุ่ยจ้องมองไป ปรากฏว่าเป็นผู้ป่วยที่พบเจอเมื่อตอนบ่ายคนนั้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะพักอยู่ชั้นเดียวกันกับเธอ"ออกไปนะ! ออกไปให้พ้น!" ในมือเธอตอนนี้ไม่มีอาวุธอย่างช้อนส้อมอยู่เสียด้วยสิอาหารของโรงพยาบาลนั้นเรียบง่าย เสียแต่ว่าไม่มีอาหารจีน มีแต่มันฝรั่งกับผักใบเขียว ซึ่งผักพวกนี้ก็น่าจะเอาไปทำเป็นอาหารอย่างอื่นได้ไม่ใช่หรือ?ฝู่หยาฮุ่ยเคยถามพยาบาลแล้ว แต่พยาบาลไม่อยากตอบตกดึกก็นอนไม่หลับ เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน ผู้ป่วยจิตเวชใน

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status