2 เจินเจินอยากเป็นซุป'ตาร์(1)

บทที่ 2 เจินเจินอยากเป็นซุป’ตาร์

การเดินทางจากสนามบินมาจนถึงที่พักก็ไม่ได้ใช้เวลาบนท้องถนนนานเท่าไรนัก ที่สุดสองแม่ลูกก็เดินทางมาจนถึงคอนโดที่อลันเตรียมเอาไว้ให้เป็นที่เรียบร้อยแล้วโดยตลอดเส้นทางไม่ได้มีการพูดคุยอะไรมากมายนั่นเป็นเพราะว่าเจลกากำลังจมดิ่งเข้าไปในเรื่องที่เธอเพิ่งประสบพบเจอมา

จากกันไปก็นานถึงเจ็ดปีแล้วใครจะคิดว่าคราแรกที่กลับมาเหยียบประเทศบ้านเกิดอีกครั้งจะได้เจอกับเขาเป็นคนแรกเสียได้ ความบังเอิญนี่น่ากลัวเสียจริง

"คุณแม่ขาา คุณลุงคนนั้นเป็นใครเหรอคะ คุณลุงรู้จักกับคุณแม่เหรอคะ" เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่คนเป็นแม่นั้นกลับไม่รู้ว่าจะต้องตอบเจ้าตัวเล็กว่าอย่างไรดี

"ถือว่าเคยเป็นเพื่อนกันได้แหละมั้ง ทำไมเหรอคะ เจินเจินสนใจเขาเหรอ" เจลกาเลือกที่จะตอบออกไปเช่นนั้น และพยายามให้จบเร็วที่สุด เธอไม่ต้องการให้ลูกสาวรับรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอีก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามความรู้สึกของเด็กป่วน

"ตอนเรานั่งอยู่บนรถ เจินเจินเห็นคุณลุงอยู่เต็มไปหมดเลยค่ะ ทำไมถึงมีหน้าของคุณลุงอยู่ทุกที่เลยล่ะคะ" ที่เด็กน้อยพูดก็คงจะเป็นตามป้ายโฆษณาต่าง ๆ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนี่ความจริงก็ไม่เห็นจะสนใจใครมากมายอะไรนัก แต่ทำไมยังฝังใจก็ผู้ชายคนนั้นอยู่เช่นนี้

"นั่นน่ะเหรอ ก็เพราะว่าเขาเป็นซูเปอร์สตาร์ของที่นี่ไง" เธอจำใจต้องตอบเพื่อคลายความสงสัยของเจ้าตัวน้อย เพราะรู้ดีว่าถ้าเธอไม่ตอบแล้วละก็อีกคนก็จะถามเรื่องของผู้ชายคนนั้นไม่อยู่อยู่ดี

"ซูเปอร์สตาร์คืออะไรเหรอคะ ใหญ่มากมากไหม สวยมากหรือเปล่า" เด็กน้อยถามด้วยความไร้เดียงสา

"ซุปเปอร์สตาร์ก็คือศิลปินที่มีชื่อเสียงมาก ๆ ไงคะลูก เป็นคนที่โดดเด่นเกินใคร...ไปที่ไหนก็ส่องแสงเจิดจ้า...จนคนรอบข้างรู้สึกว่าไม่ดีพอที่จะยืนเคียงข้างเขาเลย..." เจลกาจมดิ่งเข้าไปในความรู้สึกชั่วขณะนั้น...เมื่อตอนที่เธอยืนเคียงข้างคนคนนั้นแล้วรู้สึกตัวหดเล็กลงจนแทบมองไม่เห็น

"จริงเหรอคะ เจินเจินอยากเป็นซูเปอร์ตาร์เหมือนคุณลุงบ้างจังเลยค่ะ แต่เจินเจินจะยืนเคียงข้างแม่เจลเพราะว่าแม่เจลคือคนที่ดีที่สุดในโลกใบนี้เลย ดีพอกับเจินเจินแล้วค่ะ" หญิงสาวหันมามองคนเป็นลูกที่พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เด็กน้อยช่างไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ต่อไปจะใช้ชีวิตกับวงการบันเทิงที่ไม่ได้มีแต่ด้านบันเทิงเท่านั้นได้อย่างไรกัน... 

"คุณลุงที่ไหนเหรครับเจินเจิน เดี๋ยวนี้ถูกใจคนอื่นมากกว่าอาอลันแล้วเหรอ" ชายหนุ่มตัวสูงที่เดินลากกระเป๋าของสองแม่ลูกเข้ามาไว้ในห้องเอ่ยถามเจ้าเด็กน้อยที่เอาแต่พูดถึงคุณลุงที่ไหนไม่หยุด

"อลัน..." เจลกาที่มีบางอย่างในใจและมีเรื่องจะพูดกับเจ้าของชื่อเพียงแค่ตอนนี้คงไม่เหมาะจะพูดออกไปเพราะลูกสาวของเธอยังคงยืนอยู่ตรงนี้ด้วย หากเพียงแต่เธอกับอลันเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมานาน...นานเท่า ๆ กับผู้ชายคนนั้นจึงเพียงแค่มองตาก็รู้แล้วว่าอีกคนต้องการจะพูดอะไร

ร่างเล็กบางเดินออกจากตรงนั้นเข้าไปสำรวจภายในห้องที่ไม่ได้กลับมานาน ส่วนอลันไม่ได้ติดใจอะไรมากนักจึงได้ช่วยกันหอบหิ้วเอาสัมภาระของหญิงสาวเข้าไปไว้ในห้องพร้อมกับหันไปเล่นกับเจ้าหลานสุดที่รักด้วยความคิดถึง เขารู้ดีว่าเมื่อถึงเวลาเดี๋ยวเจลกาก็หาเวลามาคุยเรื่องนี้กับเขาเอง กระทั่งเจ้าเด็กน้อยกินอิ่มหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อนและเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

"อลัน...วันนี้เจลเจอกับเขาแล้วล่ะ เจลจะทำยังไงดี" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความกังวลใจถ้าว่าคนที่กังวลใจมากกว่าก็คืออลันเพื่อนของเธอนั่นเอง

"ว่าแล้วเชียว นี่คือคุณลุงที่เจินเจินพูดถึงใช่ไหม แล้วมันสงสัยอะไรไหม? " อลันส่งคำถามที่เต็มไปด้วยความนิ่งแต่ก็กังวลใจในคราวเดียวกัน ถึงแม้ว่าเขาจะรู้มาก่อนอยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้เข้าสักวัน เพียงแค่คิดไม่ถึงว่ามันจะเร็วถึงเพียงนี้

"เจอกันที่สนามบินไม่ได้สงสัยอะไรนะแต่คนที่สงสัยก็คือเจ้าเจินเจินเนี่ย เอาแต่ถามถึงเขาไม่หยุด" หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เขาเรียกกันว่าความลับไม่มีในโลกจริง ๆ เพราะยิ่งพวกเขาพยายามปิดมากแค่ไหน โชคชะตากลับยิ่งอยากให้ความลับนี้มันแตกเร็วเท่านั้น

"ที่นี่น่ะมันแคบจะตายประเทศเล็ก ๆ อีกอย่างงานของมันกับเจินเจินวันหนึ่งก็ต้องโคจรมาเจอกันสักครั้งอยู่แล้ว เรามาค่อย ๆ แก้กันไปทีละขั้นก็แล้วกันนะเจล มีเราอยู่ทั้งคน เราจะช่วยเจลเอง" ชายหนุ่มวางมือบนไหล่ของหญิงสาวหวังให้เธอคลายความกังวลลงสักนิด 

อลัน เป็นชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีถึงภูมิหลังทางบ้านไม่ได้ยิ่งใหญ่เท่าเมืองหนาวแต่ปัจจุบันเขาเป็นถึงดาราคนดังมีชื่อเสียงแถวหน้า อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมวงของเมืองหนาวด้วยเช่นกัน ความจริงแล้วตั้งแต่เมื่อ 10 ปีก่อนพวกเขาก็ได้ชักชวนกันเข้ามาทำงานสายวงการบันเทิงนี้หลังจากที่จบการประกวดดาวเดือนเรียบร้อยแล้ว พวกเขาทั้งสามคนก็ถือว่าสนิทกันมากทีเดียวกระทั่งเกิดเรื่องในตอนนั้น อลันและเจลกาจึงได้แอบติดต่อกันอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ให้เมืองหนาวได้รับรู้

"นั่นสิ วงการนี้แคบจะตายไป" ใช่แล้วความจริงเธอไม่ได้อยากพาลูกสาวกลับมาที่ประเทศนี้สักเท่าไหร่ แต่ด้วยงานของผู้เป็นลูกสาวที่ได้ทำสัญญาไปนั้นทำให้เธอจำใจต้องกลับมาที่นี่ ที่ที่มีความหลังมากมายเช่นนี้

ปัจจุบันเจลกาทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับลูกสาวตัวเอง เพราะว่าเจ้าตัวยังเด็กอยู่มากไม่ว่ายังไงคนที่จะดูแลยามที่เด็กน้อยทำงานให้ลุล่วงไปได้ด้วยดีย่อมต้องเป็นผู้เป็นแม่อย่างเธออยู่แล้ว ที่ผ่านมาตอนอยู่จีนนั้นก็ถือว่างานมันดำเนินไปได้ด้วยดีทุกอย่าง เจินเจินประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อยเพียงนี้ ส่วนหนึ่งก็มาจากการเลี้ยงดูที่ใส่ใจของเจลกาเช่นกัน

ทั้งที่คิดเอาไว้ว่าจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกแต่แล้วหลังจากการเสร็จประชุมใหญ่ของต้นสังกัดทำให้เธอต้องพาลูกสาวกลับมารับโพรเจ็กต์ที่นี่ โดยให้เหตุผลว่าเพราะเป็นประเทศบ้านเกิดของเจ้าตัวถือว่าเป็นการขยายฐานแฟนคลับไปด้วยในตัว ซึ่งมันก็เป็นเหตุผลที่ยอมรับได้ แต่ใครจะกล้าปฏิเสธออกไปกันล่ะว่าเธอไม่ได้อยากกลับมาที่นี่เลยเพราะกลัวว่าจะมีคนขุดเรื่องในอดีตของเธอจนส่งผลไปถึงลูกสาวสุดที่รักไปด้วย...