เจินเจินเจ็บ(3)

.

เมืองหนาว เป็นศิลปินหนุ่มหล่อวัย 29 ปี ที่กำลังมีชื่อเสียงเรียกได้ว่าโด่งดังเป็นดาวค้างฟ้ากันเลยทีเดียว นอกจากรูปร่างหน้าตาที่ก็ถือได้ว่าโดดเด่นไม่ธรรมดาแล้วนั้น ฐานะทางบ้านเรียกได้ว่าร่ำรวยมาก ทำธุรกิจมากมายนับไม่ถ้วนถือได้ว่าไม่เคยเดือดร้อนอะไรแม้ว่าจะไม่ได้ทำงานงานในวงการก็ตาม

เหตุผลที่ว่าทั้งหมดนั้นก็ส่งผลให้มีคนพยายามเข้าหาเขาอยู่ตลอด ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดา นางแบบดารา หรือไฮโซที่รวยมากพอ ๆ กัน ทั้งหมดทั้งมวลก็หวังได้ขึ้นไปเป็นภรรยาของซูเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งกับเขาบ้าง โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าแท้จริงแล้วเมืองหนาวคนนี้ยังไม่เคยลืมเลือนคนรักเก่าไปเลยแม้สักวัน

หลังจากการประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัยที่เขาได้รางวัลชนะเลิศมาครอบครองพร้อมกับคนรักเก่าที่คบกันมาตั้งแต่ตอนช่วงเรียนปรับพื้นฐานก่อนเข้ามหา’ ลัย ทั้งคู่ได้เป็นดาวและเดือนก็ต้องตาแมวมองมีคนมาทาบทามสุดท้ายทั้งสองก็ตอบตกลงและเข้าวงการบันเทิงไป

กว่าสามปีที่เข้าวงการมานั้นเมืองหนาวมีแต่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จากเริ่มต้นเป็นบอยแบนด์กับเพื่อนในวงจำนวน 4 คนรวมเขาด้วย ก็มีงานละครเข้ามาไม่ขาดสาย มีภาพยนตร์และผลงานทั้งเดี่ยวและวงอีกทั้งพรีเซนเตอร์และถ่ายแบบมากมาย เรียกได้ว่ามูลค่าทางการตลาดของเขานั้นสูงมาก ๆ

ในขณะที่เขากำลังโด่งดังขึ้นทุกวันแต่คนรักของเขาแม้จะมีความสามารถมากมายแค่ไหนแต่กลับไม่มีที่ให้แสดงออก เมื่อแสงส่องมาไม่ถึงเท่าที่ควรสุดท้ายก็เป็นได้แค่ดาราเกรดซีธรรมดา ๆ คนหนึ่ง กระทั่งว่าเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นมาในตอนนั้นเขาจึงได้ตัดสินใจหย่าขาดจากกัน เพียงแต่คิดไม่ถึงว่านั่นจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาได้พูดกับเธอ

หลังจากคืนนั้นเขาตื่นขึ้นมาก็พบว่าข้างกายไม่มีแม้แต่เงาของคนรักที่คืนก่อนยังได้นอนแอบอิงกันอยู่ เขาพยายามติดต่อหญิงสาวไปทุกช่องทาง ทว่าก็ไม่ได้รับข่าวคราว มีเพียงแค่ซองกระดาษสีน้ำตาลวางทิ้งเอาไว้ก็เท่านั้น เมื่อเขาเปิดมันออกดูแล้วกลับพบว่าเป็นสิ่งที่เขาร้องขอจากเธอไป

และใช่เรื่องราวของพวกเขาจบลงทั้งอย่างนั้น ใบหย่าที่ลงลายมือชื่อคนรักถูกทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้า สุดท้ายเธอก็หนีหายไปทั้งแบบนั้น แม้กระทั่งงานในวงการก็ไม่รับอีก บ้านก็ย้ายไปจนเมืองหนาวถอดใจที่จะตามหา กระทั่งวันนี้...วันที่เขาจำได้ว่าเวลามันผ่านมากว่า 7 ปีแล้ว…

.

"ลูก...งั้นเหรอ? "

"คุณเมืองหนาว..."

คนทั้งสองยังจ้องมองกันและกันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ณ ชั่วขณะนั้นราวกับโลกหยุดหมุนไป คนตรงหน้านี้คือคนที่เขาตามหาอย่างยากลำบากมาตลอด ใบหน้านี้ของเธอยังคงสวยงามเหมือนเดิมและมันก็ยังทำให้เขาหลงใหลและใจเต้นแรงเหมือนอย่างเคย หากแต่ถูกคนแต่เหมือนจะผิดเวลาไปเสียแล้ว

"คุณแม่ขา คุณลุงคนนี้ซื้อไอติมเจินเจินด้วยค่ะ" เสียงเล็กของเด็กตัวน้อยเรียกสติของหนึ่งหญิงหนึ่งชายที่จมอยู่ในภวังค์ให้ตื่นขึ้นมาในที่สุด

"อะ เอ่อ...เจินเจินขอบคุณคุณลุงหรือยังคะ" เสียงหวานยืนขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปจับส่วนเดียวกันของเด็กน้อยติดมือมาด้วย น้ำเสียงอ่อนโยนของเธอที่พูดกับลูกสาวเช่นปกติทำให้เด็กน้อยคลายความกังวลใจเมื่อครู่ลงได้และเริ่มกลับมาสนใจไอศกรีมที่ใกล้ละลายต่อ

"เจินเจินขอบคุณคุณลุงนะคะ" ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าของสองแม่ลูกทั้งสองนั้นดูไม่ได้มีส่วนไหนที่คล้ายกันเสียเท่าไร่ นั่นก็อาจเป็นเพราะว่าเจ้าเด็กนี่อาจจะได้พ่อมาทั้งหมดก็เป็นไปได้...

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แล้วเขาก็รู้สึกสลดลงทันที

"ละ ลูกคุณเหรอ" น้ำเสียงของซูเปอร์สตาร์คนเก่งที่เคยมั่นใจในตัวเองมาก ๆ ไม่ว่าจะทำอะไร ทว่าบัดนี้กลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นดูประหม่าอยู่มาก และแม้ว่าในใจของเขาจะมีคำตอบอยู่แล้วแต่ก็ยังอยากถามมันออกไปเพื่อความกระจ่าง ทั้ง ๆ ที่เขานั้นกลัวคำตอบมากเหลือเกิน

"ค่ะ เจินเจิน...ลูกสาวของฉันเองค่ะ เจินเจินสวัสดีคุณลุงเมืองหนาวอีกทีสิลูก" ประโยคแรกตอบกลับชายตรงหน้า ส่วนประโยคถัดมาบอกกับลูกสาววัยหกขวบของเธอ

"สวัสดีค่ะคุณลุงเมืองหนาว ชื่อของคุณลุงมีคำว่าหนาวเหมือนเจินเจินเลยค่ะ" หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงขึ้นมาด้วยความหวังอะไรก็ไม่รู้เมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กน้อยพูดออกมาแม้มันจะเป็นเพียงความไร้เดียงสาของเด็ก ๆ ก็ตาม

หากแต่ความรู้สึกที่เข้ามาแทรกหลังจากนั้นกลับเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจเข้ามาแทนที่ ก็เพราะว่าที่ผ่านมาเขาทำงานอย่างหนักแต่ก็ยังตามหาอีกคนไปด้วยมาโดยตลอด หากแต่ผู้หญิงตรงหน้านี้กลับหนีไปมีครอบครัวอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวซะอย่างนั้น ใจคนเราจะลืมกันง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือ

ความน้อยเนื้อต่ำใจก็แปลเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจและผลักให้ชายหนุ่มริอาจจะปากดีขึ้นมา ก็พ่นคำพูดไม่น่าฟังออกไปโดยไม่ทันคิด

"เป็นแม่ประสาอะไรกัน ทำไมไม่ดูแลลูกให้ดี ๆ มาปล่อยทิ้งให้นั่งคนเดียวแบบนี้ถ้าเจอคนไม่ดีเข้าจะทำยังไง หากว่าผมเป็นสามีคุณล่ะก็ คงไม่ไว้ใจปล่อยให้คุณเลี้ยงลูกคนเดียวแน่ ผมล่ะนึกสงสารสามีคุณจริง ๆ " บรรยากาศโดยรอบ ๆ เริ่มเปลี่ยนไปทันทีที่อีกคนพูดจบ เพราะสิ่งนั้นทำให้หญิงสาวไม่พอใจอย่างมาก

"ขอบคุณในความหวังดีนี้แล้วกันนะคะ แต่ไม่ต้องห่วงค่ะฉันกับสามีจะดูแลลูกของพวกเราอย่างดีไม่ต้องรบกวนให้คุณต้องกังวลใจอีก ขอตัว!" คนตัวเล็กหมุนตัวกลับและหายไปจากสายตาของชายหนุ่มที่เผลอพูดจาไม่ดีใส่เธอไปเมื่อครู่

คนตัวสูงทำได้เพียงยืนมองเธอพาลูกสาวและกระเป๋าสัมภาระทั้งหมดของตัวเองออกไปจนลับสายตา หลงเหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายอีกคนที่ยังติดจมูกบาง ๆ มันเป็นกลิ่นที่เขาคิดถึงมากเหลือเกิน แต่คงจะไม่มีโอกาสได้ดอมดมอีกแล้ว ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นมีเจ้าของหัวใจและโซ่ทองคล้องใจเส้นน่ารัก ๆ อยู่แล้วทั้งคน

"คุณแม่เจลขา" เมื่อปากว่างท้องอิ่ม สมองของเด็กน้อยก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง

"ว่ายังไงคะคนเก่ง จะเอาอะไรอีกคะ" เธอส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับลูกสาวในตอนที่ยื่นกระดาษทิชชูเปียกเพื่อให้เจ้าเด็กน้อยได้ทำความสะอาดมือที่เลอะไอศกรีมเมื่อครู่

"สามีคืออะไรเหรอคะ เหมือนป๊าของเพื่อนที่จีนของเจินเจินหรือเปล่าคะ" หญิงสาวไม่คิดว่าอีกคนจะติดใจคำคำนี้ที่ได้ยินมาจากผู้ชายคนนั้นเพียงครั้งสองครั้งเมื่อครู่ แม้เจ้าตัวจะไม่รู้ความหมายแต่ก็ต้องเข้าใจบริบทในขณะนั้นเป็นแน่ เธอราวกับกลืนก้อนสะอึกลงคอไปไม่ไหว น้ำท่วมปากไม่รู้จะต้องตอบอีกคนว่าอย่างไร ตอนนี้เด็กนี่ก็โตพอจะพูดเรื่องพ่อกับเธอแล้วสินะ

ยังไม่ทันได้ปวดหัวคิดหาคำตอบที่ดีให้กับลูกสาวได้นาน โชคดีที่คนที่พวกเธอกำลังรออยู่นั้นมาถึงอย่างพอดิบพอดี

"เจินเจินหลานอาา"

"คุณอาอลันขาา!!"

ซูเปอร์สตาร์ตัวน้อยหันไปสนใจผู้มาใหม่ก่อนรีบวิ่งไปโอบกอดอีกคนด้วยความคิดถึง นั่นทำให้เจลกาโล่งใจขึ้นมามากที่ผ่านมันไปได้ ดูท่าแล้วคงต้องเตรียมคำตอบดี ๆ เอาไว้ให้ลูกสาวแล้วจริง ๆ

ทว่าภาพครอบครัวสุขสันต์ของทั้งสามคนนั้นมีคนอื่นได้ล่วงรู้แล้ว และแน่นอนว่าก็ได้ยกกล้องขึ้นมาถ่ายเก็บความน่าประหลาดใจครั้งนี้เอาไว้ด้วยเช่นกัน...