3 พ่อของเจินเจินเป็นดาวดวงที่สว่างที่สุด(1)

บทที่ 3 ช่วยปฏิเสธฉันให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน

ตื้อดื่ออ

ในตอนที่อลันกำลังเตรียมตัวจะกลับบ้านของตัวเองหลังจากที่นั่งคุยกับเพื่อนเก่าอย่างเจลกามานานบอกว่าจะกลับก็ยังไม่ได้กลับเสียทีเพราะว่ามีเรื่องอะไรให้ต้องคุยกันมากมายเต็มไปหมด ในที่สุดเสียงสายเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นและเมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นคนที่เขาไม่รับไม่ได้

"เดี๋ยวเรารับสายก่อนนะ"

"อื้อ ตามสบายเลย" หญิงสาวพูดจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปที่ห้องครัวเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับแขก ทางด้านชายหนุ่มก็มองเจ้ามือถือนั้นพร้อมถอนหายใจเล็กน้อยแต่ก็กดรับสายไม่ปล่อยให้รอนาน

"ครับ"

"เห็นข่าวหรือยังอลัน" เสียงของผู้จัดการที่ดังกรอกหูคนรับสายฟังดูไม่ค่อยจะดีนักทำเอาอลันรับรู้ได้ในทันทีว่าอาจจะเกิดเรื่องขึ้นมาแล้ว

"ข่าวอะไรเหรอครับพี่เขตต์" เขาถามผู้จัดการส่วนตัวของตนอย่างอยากจะรู้เรื่องราวไม่ค่อยสู้ดีที่แสดงออกผ่านน้ำเสียงจากปลายสาย

"ที่นายไปรับคนที่สนามบินน่ะ มีคนเห็นนะ" ว่าเช่นนั้นก็เงียบไงครู่หนึ่ง ความจริงแล้วเขาไม่ค่อยได้ถามเรื่องส่วนตัวกันเท่าไรเพราะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อนทำให้อลันเปลี่ยนผู้จัดการมาเป็นผู้ชายและทำงานร่วมกันในเรื่องงานและที่เกี่ยวข้องเท่านั้น

ส่วนเรื่องส่วนตัวเขตต์แทบไม่ยุ่งกับอลันเลยเพราะถือว่าศิลปินทุกคนโต ๆ กันหมดแล้วคงดูแลตัวเองได้ ยิ่งเป็นอลันก็ดูแลตัวเองได้อย่างดีมาตลอดไม่เคยมีข่าวหรือเรื่องการวางตัวไม่ดีเลยสักครั้งเขาจึงค่อนข้างวางใจในตัวศิลปินที่อยู่ในความดูแล กระทั่งเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันส่งผลกระทบต่องานเขาจึงได้เข้ามายุ่งเล็กน้อย

"อ๋อ โดนคนแอบถ่ายไว้เหรอครับ" เขาอยู่วงการมาก็สิบปีแล้วเรื่องแค่นี้เดาไม่อยากเลย

"อืม ข่าวเขียนว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของนายแล้วก็โยงไปข่าวเมื่อ 7 ปีก่อนน่ะ" เขาว่าเช่นนั้นก็ได้รับเป็นเสียงถอนหายใจกลับมาครั้งหนึ่ง

"เดี๋ยวผมจัดการเองครับพี่เขตต์ ไม่ต้องห่วงนะไม่กระทบงานหรอก" เขตต์ไว้วางใจคำของอลันมากเพราะว่าคนคนนี้พูดได้ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ ก็คงมีแผนการสำรองเอาไว้ในใจแล้วล่ะถึงได้ดูไม่เดือดร้อนหรือตื่นเต้นอะไรเช่นนี้ เมื่อวางใจแล้วไม่ได้ย้ำอะไรมากก็วางสายไป

"เกิดเรื่องอะไรไม่ดีหรือเปล่าอลัน" หญิงสาวเดินกลับมาจากห้องครัวพร้อมกับน้ำเปล่าอีกแก้วหนึ่ง ความจริงห้องไม่ไกลกันมากอะไรขนาดนั้นแค่อยู่ห่างไม่มากแม้ไม่ตั้งใจจะฟังแต่ก็ได้ยินเสียงที่อีกคนคุยกับปลายสายทั้งหมดอยู่ดี

"ไม่มีอะไรมากหรอก วันนี้เราไปรับเจลแล้วมีคนปล่อยรูปน่ะ ข่าวออกมาโยงไป เรื่องเมื่อ 7 ปีก่อนว่าเจินเจินน่าจะเป็นลูกของเรา" เล่าไปพร้อมทำท่าทางขำไปด้วยแต่คนฟังนั้นหน้าซีดเผือดแล้วเพราะว่ากลัวตัวเองจะทำให้เพื่อนเดือดร้อนเป็นครั้งที่สองตั้งแต่วันแรกที่กลับมาเช่นนี้

"เราจะทำยังไงกันดีล่ะ เราขอโทษนะอลันที่ทำให้เดือดร้อนอีกแล้ว อลันอยากให้เราช่วยอีกแบบไหนก็บอกมาได้เลยนะ" เจลกาพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวลไม่น้อย

"อื้อ จริงสิ เราถามหน่อยอะไรหน่อยสิ เจลไม่คิดจะกลับมารับงานแสดงอีกครั้งบ้างเหรอ ตอนนี้เรามีบทหนึ่งที่เหมาะกับเจลมาก ๆ เลยนะ อยากลองดูอีกสักครั้งไหม" หญิงสาวถอนหายใจยาวยืดเพราะว่าเรื่องนี้นั้นทำให้เธอถอดใจไปแล้ว เธอไม่คิดว่าตัวเองจะกลับไปรับงานแสดงแบบนั้นได้อีก

กับคนบางคนเกิดมาเพื่อที่จะเป็นดาวแม้ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่างก็ยังสามารถเปล่งประกายด้วยตัวเองได้อยู่ดี แต่กับคนบางคนพยายามมากแค่ไหนทุ่มสุดตัวแล้วยังไงแสงก็ยังไม่ส่องมาถึงอยู่ดี แน่นอนว่าเธอเองก็เป็นคนประเภทอย่างหลังนั่นแหละ

"ไม่ล่ะ เราไม่อยากกลับไปทำอะไรแบบนั้นแล้วล่ะ ตอนนี้เราอยากดูแลเจินเจินให้ดีเท่านั้นแหละ"

"ถึงจะเสียดายความสามารถของเจลมาก ๆ แต่เราก็เคารพการตัดสินใจของเจลนะ" ในเมื่อข้อเสนอไม่เป็นผลอลันจึงได้ถอดใจและพูดแผนการที่สองเพื่อใช้แก้สถานการณ์ฉุกเฉินนี้ให้คนข้าง ๆ ได้รู้ต่อ

"..."

"ความจริงแล้วมีอีกวิธีหนึ่งนะ เราจะจัดแถลงข่าวน่ะยังไงเจินเจินก็เป็นนักแสดงจากจีนและกำลังมีโพรเจ็กต์ที่นี่อยู่แล้วเพิ่มอีกสักโปรเจคจะเป็นไรไป" เขาว่าแบบนั้นก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มขณะที่อีกคนยังไม่เข้าใจแผนการนี้

"ยังไงนะ"

"เราก็จะแถลงข่าวไปว่ายเรามีโพรเจ็กต์ร่วมกันกับเจินเจินเท่านั้นก็พอ"

"แบบนี้มันจะดีแน่เหรอ อีกอย่างเจินเจินกับอลันแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันได้เลยนะ" นั่นเพราะว่าเจินเจินจะทำงานไปทางการแสดงมากกว่าส่วนอลันนั้นจะเน้นที่งานเพลง

"ครั้งก่อนเจินเจินยังร้องเพลงให้เราฟังอยู่เลย เราว่าหลานทำได้ดีเลยนะไม่คิดจะให้เจ้าก้อนน่ะลองทำด้านนี้ดูบ้างเหรอ" เจลกานิ่งอย่างใช้ความคิด นี่ก็นับเป็นการแก้ปัญหาที่ไม่ได้แย่เลย เพียงแค่ต้องถามเจ้าตัวดูก่อนว่าอยากทำมันหรือเปล่า เธอไม่อยากบังคับหรือว่าจับยัดความต้องการของตัวเองให้กับลูกสาวไปโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

"เราขอถามเจินเจินก่อนนะว่าอยากจะร้องเพลงหรือเปล่า"

"อยากค่ะ เจินเจินอยาก" ทว่ายังไม่ทันให้ผู้ใหญ่คุยกันรู้เรื่องเจ้าก้อนน้อยก็เดินออกมาจากห้องอีกฝั่งแล้วพูดความต้องการของตัวเองด้วยความตื่นเต้น

เมื่อทุกอย่างกำหนดมั่นเหมาะแล้วการแถลงข่าวไม่ได้ลงทุนมากมายอะไรเลยสักนิดเพราะว่าหลังจากที่อลันกลับที่พักของตัวเองไปแล้วก็ได้โพสต์ข้อความนัดหมายยอมรับว่าตัวเองเป็นคนในข่าวที่ทุกคนสงสัยจริง พร้อมกับบอกว่าจะแถลงข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นโดยการไลฟ์สดร่วมกับเด็กน้อยที่เป็นข่าวกับเขาในเวลาสามทุ่มของวันนั้น

-อลัน กำลังถ่ายทอดสดอยู่-

เพียงแค่ศิลปินหนุ่มขึ้นไลฟ์ไม่ถึงนาทีก็มีผู้เข้ามาร่วมชมแล้วกว่าหมื่นคน นอกจากแฟนคลับที่ต้องการจะฟังความจริงจากปากของศิลปินที่ตัวเองรักแล้ว ก็ยังมีทั้งนักข่าวและชาวบ้านหนึ่งชาวบ้านสองและสามที่อยากเข้ามาเผือกข่าวคาว (?) นี้ด้วยเช่นกัน ทุกคนต่างเข้ามามุงดูอยู่ที่ไลฟ์สดในครั้งนี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"สวัสดีทุกคนนะครับ วันนี้ผมจะมาพูดถึงข่าวที่เกิดขึ้นแต่ว่าผมไม่ได้มาคนเดียวนะครับ ยังมีสาวน้อยอีกคนจะมาร่วมไลฟ์กับผมด้วย" เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นมาก ๆ ทำให้ช่องแชตต่างไหลเป็นน้ำอ่านแทบไม่ทันเพราะต่างคนต่างคาดเดาไปต่าง ๆ นานา

"อื้มมม อยากรู้กันแล้วใช่ไหมครับ ถ้าอย่างนั้นรอแป๊บหนึ่งนะ ผมเชิญเขาเข้ามาเข้าไลฟ์ด้วยก่อน" รอเพียงไม่นานหน้าต่างที่สองของไลฟ์นี้ก็เปิดขึ้น ทว่าภาพที่ทุกคนเห็นนั้นกลับเป็นคางของเด็กน้อยตัวเล็กที่กำลังงงอยู่ว่าต้องทำยังไงต่อ

"คุณแม่เจลขาเจินเจินตั้งอันนี้ไม่ได้ค่ะ" เสียงน่ารัก ๆ ของเด็กน้อยพูดออกมาโดยที่ไม่ได้เห็นหน้าเต็ม ๆ หากแต่ชื่อที่เจ้าตัวใช้แทนตัวเองนั้นก็ทำให้บางคนเดาออกแล้วว่าเด็กคนนี้แท้จริงเป็นใครกันแน่

"หื้มม เจินเจินครับมาทักทายพี่ ๆ เขาก่อนเร็ว" อลันพูดออกไปเช่นนั้นก็เรียกความสนใจจากเจ้าเด็กน้อยได้อย่างดี เจ้าตัวจับมือถือจ่อที่หน้าตัวเองก่อนส่งยิ้มแฉ่งตกเจี่ยเจียอีกครั้งอย่างตั้งใจ

"สวัสดีค่ะเจี่ยเจียทุกคน นี่เจินเจินเองนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เจินเจินน่ารักไหมคะ" คำพูดคำจาฉะฉานน้ำเสียงน่ารักมั่นใจทำให้ช่องแชตที่เดิมก็ไหลเป็นน้ำอยู่แล้วกลับไหลหนักกว่าเดิมเพราะว่าทุกคนโดนเจ้าก้อนความน่ารักตกเข้าอย่างจังนั่นแหละ

ก่อนที่ทุกอย่างจะไหลไปมากกว่านี้แจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาอีกครั้งทำให้ผู้เข้าชมไลฟ์ครั้งนี้แตะแสนเพราะว่ามีบางคนเข้ามาร่วมดูด้วย

-เมืองหนาว กำลังรับชม-