เข้าสู่ระบบเซิ่งถิงเชินเอียงศีรษะหลบเล็กน้อย คราบไวน์สีแดงไหลหยดลงมาตามกรอบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มจนถึงเสื้อเชิ้ตสีดำ ซึมเป็นรอยด่างในพริบตาเดวิดและซูชิงจือรีบเดินเข้ามาเมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะยืนอึ้งอยู่กับที่พนักงานตกใจสุดขีด ยืนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะหรงซูวางแก้วไวน์ในมือกลับลงบนรถเข็นอาหาร ถลึงตาใส่ผู้ชายน่าชัง แล้วหันหลังเดินสับเท้าจากไป“เอเวอลิน!” เดวิดตะโกนเรียกหรงซูเดินตรงไปข้างหน้า แผ่รังสีอำมหิตออกมาเต็มที่เดวิดปรายตามองเซิ่งถิงเชินแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะหันหลังรีบก้าวตามหรงซูไปซูชิงจือมองแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป จากนั้นจึงหันไปมองเซิ่งถิงเชินพนักงานที่อยู่ข้าง ๆ รีบหยิบกระดาษทิชชูสะอาดส่งให้เขาเซิ่งถิงเชินยื่นมือไปรับมาเช็ดคราบไวน์บนใบหน้าและลำคอ เส้นผมสีดำขลับของเขาเปรอะเปื้อนไปเล็กน้อย“เกิดอะไรขึ้น?” ซูชิงจือถามหรงซูกลับมาที่ห้องส่วนตัวเธอรินไวน์ให้ตัวเองสองแก้วติดแล้วกระดกรวดลงคอเดวิดรีบกดมือเธอที่กำลังจะรินไวน์ต่อ “ไวน์นี้มันแรงนะ ผู้หญิงดื่มให้น้อยหน่อยเถอะ”หรงซูวางแก้วไวน์ในมือลง นั่งลงบนเก้าอี้ พยายามข่มความโกรธที่พลุ่งพล่านให้
เซิ่งถิงเชินกับซูชิงจือตามผู้จัดการขึ้นไปชั้นบนหรงซูกับเดวิดมาถึงห้องส่วนตัวแล้วหรงซูสั่งอาหารจีนเมนูพิเศษที่ถูกปากเขาไปหลายอย่าง เขาไม่กินรสจัด ส่วนใหญ่จะกินอาหารสไตล์เจียงซู“จะดื่มเหล้าไหม?”เดวิดตอบ “ต้องดื่มแน่นอนสิ บรรยากาศดีงาม คนสวยอยู่เคียงข้าง จะไม่ดื่มได้ยังไง ต้องลองชิมความพิเศษของเมืองจิงอยู่แล้ว”“ได้”หรงซูสั่งเหล้าเหมาไถไปหนึ่งขวด“กรุณารอสักครู่ค่ะ”พนักงานหันหลังออกจากห้องส่วนตัวเดวิดมองเธอ แล้วถาม “เอเวอลิน คุณเตรียมตัวจะหย่ากับถิงเชินเมื่อไหร่?”หรงซูยิ้มจาง ๆ “ศาลยังไม่นัดพิจารณาคดีเลย ไม่รู้สิ”เดวิดถามอย่างไม่เข้าใจ “จากความเข้าใจที่ผมมีต่อถิงเชิน ถึงคนอย่างเขาจะไม่ค่อยโรแมนติก แต่ก็ไม่ถึงขนาดสายตามีปัญหานะ”หรงซูเม้มปาก “สายตาเขาไม่มีปัญหาหรอก”เดวิดสงสัยหรงซูเองก็ไม่อยากคุยรายละเอียดกับเขาในเรื่องนี้ เลยเปลี่ยนหัวข้อถามว่า “เตรียมมาอยู่เมืองจิงนานแค่ไหนคะ?”เดวิดไม่ได้ถามปัญหาส่วนตัวต่ออย่างรู้กาลเทศะ “กว่าจะได้มาสักครั้ง ยังไงก็ต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน! เอเวอลินช่วยเป็นไกด์ให้ผมได้ไหม?”หรงซูหัวเราะ ตอบว่า “ความถนัดของฉันไม่ใช่ไกด์นะ”สิบน
ตอนนั้นเพราะจ้าวอี้โจวยังรักเจียงอวี่อยู่ ก่อนที่จะรู้ว่าเขานอกใจ เขาถือว่าเป็นสามีและเป็นพ่อที่ดีมาก รักเจียงอวี่และรักลูกมาก เขายืนกรานไม่ยอมหย่าเจียงหวยซวี่ว่าจ้างทีมทนายความมืออาชีพราคาสูง ต่อให้เป็นอย่างนั้น การฟ้องหย่าครั้งนั้นก็กินเวลาเกือบสองปี ต่อมาเจียงอวี่ถึงได้หย่าอย่างราบรื่น ไม่เพียงได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกสาว ยังได้รับทรัพย์สินหลังหย่าหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐเพราะฉะนั้นตอนนี้เจียงอวี่มีต้นทุนมากพอที่จะใช้ชีวิตอย่างอิสระ“ค่ะ หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น!”เวลาประมาณห้าโมงเย็นเผยอวี้กลับมาถึงบ้านหรงซูเปลี่ยนชุดเตรียมตัวเสร็จกำลังจะออกจากบ้าน พูดคุยกับเขาแค่สองสามคำ “งั้นพี่ดูแลเสี่ยวเป่านะ อีกเดี๋ยวแม่ก็จะกลับมาแล้ว”กลางคืนทางโรงพยาบาล เผยหลานหัวจ้างพยาบาลพิเศษดูแลเผยอวี้บอก “ได้ ขับรถระวังด้วยละ”“ฉันรู้แล้ว”หรงซูขับรถออกไป ตรงไปที่ภัตตาคารหลานซ่งทันทีเพิ่งจะจอดรถ ปลดเข็มขัดนิรภัยออกประตูรถก็ถูกเปิดออกจากด้านนอกหรงซูเงยหน้ามอง ก็เห็นเดวิดหน้าประตูรถ ดวงตาสีเขียวคู่นั้นจ้องเธอด้วยรอยยิ้มพริ้มพรายเขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายดอกสีเหลืองทอง ผ้าเกรดดีสั่งตัดท
หรงซูอยู่ในห้องผู้ป่วยเป็นเพื่อนพ่อสักพักไม่ได้อยู่นานมากเผยหลานหัวให้หรงซูกลับไปดูแลเสี่ยวเป่า“ได้ค่ะ”หรงซูกับเซิ่งถิงเจ๋อออกจากห้องผู้ป่วยตอนนี้เธอยังไม่ได้กินอาหารกลางวันเซิ่งถิงเจ๋อไปกินอาหารกลางวันเป็นเพื่อนเธอก่อน“คืนนี้ไปกินข้าวกับพี่เผยอวี้ด้วยกันนะ”หรงซูตอบ “คืนนี้คงไม่ได้”เซิ่งถิงเจ๋อ “ติดธุระอื่นเหรอ?”หรงซูตอบตามจริง “ฉันค้างเลี้ยงข้าวเดวิดอยู่มื้อหนึ่ง คืนนี้ต้องไปเลี้ยงเขา”เซิ่งถิงเจ๋อแปลกใจ “เขามาเมืองจิงเหรอ?”เวลาห้าปีที่หรงซูอยู่อเมริกาเซิ่งถิงเจ๋อไปหาเธอที่อเมริกาบ่อย ๆ และบังเอิญเห็นเดวิดกำลังตามจีบเสี่ยวซูอยู่พอดีครั้งหนึ่งตอนนั้นเมื่อเห็นเดวิด ทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤติอย่างรุนแรง พูดตามตรง บุคลิกหน้าตาของเดวิดถือได้ว่าเป็นหนุ่มหล่อระดับสุดยอดสไตล์ยุโรปตอนนั้นเขายกเลิกงานทั้งหมดในประเทศเพื่ออยู่เป็นเพื่อนหรงซูที่นั่น กลัวเธอจะถูกพวกฝรั่งล่อลวงไปเพื่อให้เขาล้มเลิกความคิด เซิ่งถิงเจ๋อบอกเดวิดว่าตัวเองคือแฟนหนุ่มของหรงซูตอนนั้นเดวิดรู้ว่าหรงซูแต่งงานแล้ว เดวิดบอกเขาว่าพวกเขามีอุดมการณ์เดียวกัน เสนอให้ร่วมมือกันกำจัดสามีเอเวอลินก่อนค่อยว่า
เหมยเหม่ยได้ยินแบบนั้น ใบหน้ากลับมาดีใจอีกครั้ง “ได้ค่ะ”หรงซูบอกลาเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยโบกมือให้หรงซูพอขึ้นรถเซิ่งถิงเจ๋อขับรถออกมาเมื่อเห็นร่างของลูกสาวที่ไกลออกไปเรื่อย ๆหรงซูเก็บสายตากลับมา จมูกแสบร้อนกะทันหัน ขอบตาแดงอย่างอดไม่ได้เซิ่งถิงเจ๋อชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่พูดอะไรรอให้รถขับออกจากบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่งจิตใจของหรงซูถึงค่อย ๆ สงบลงเซิ่งถิงเจ๋อถึงได้เอ่ยปากถาม “ยังไม่คิดจะให้เหมยเหม่ยรู้เหรอว่าเธอเป็นแม่?”หรงซูผ่อนลมหายใจยาว มองไปข้างหน้า ตอบว่า “ยังไม่มีวิธีจะทำให้เหมยเหม่ยรู้ ตอนนี้ยังไม่รู้จะบอกแกยังไง”เธอรับรู้ได้ว่าเหมยเหม่ยอยากให้เธอกับเซิ่งถิงเชินอยู่ด้วยกันเมื่อคืนยังอยากให้เธอแล้วก็ตัวเองกับเซิ่งถิงเชินนอนด้วยกันสามคนถ้าเหมยเหม่ยรู้ว่าเธอก็คือแม่ต้องดีใจมากแน่ ๆ เธอเองก็อยากได้ยินเหมยเหม่ยเรียกแม่สักคำเหมือนกัน อยากเห็นรอยยิ้มของเหมยเหม่ยแต่หากถึงเวลานั้นจริง เกรงว่าเธอคงไม่รู้จะหย่ากับเซิ่งถิงเชินยังไงเซิ่งถิงเจ๋อเหมือนเข้าใจความกังวลของเธอ“ตอนนี้เขาไม่ยอมหย่า คิดว่าทางทนายวังน่าจะทำงานยาก ฉันขอแนะนำให้หาสำนักงานทนายความที่มีความสามารถ
“คุณย่าทวดไม่สบายเหรอคะ?” สีหน้าเหมยเหม่ยกังวลทันที“ใช่จ้ะ!”เหมยเหม่ยเม้มปาก เธออยากไปบ้านคุณน้าเอเวอลิน แต่เธอก็เป็นห่วงสุขภาพของคุณย่าทวดเหมือนกันเธอเดินกลับไปตรงหน้าหรงซู บอกว่า “คุณน้าเอเวอลิน พวกเราไปเยี่ยมคุณย่าทวดด้วยกันดีไหมคะ รอให้เยี่ยมคุณย่าทวดเสร็จแล้ว ค่อยไปบ้านคุณน้ากัน”เสิ่นอวี้หรงได้ยินคำพูดของเหมยเหม่ย สายตาที่มองหรงซูแฝงด้วยการเตือนอย่างเข้มงวดหรงซูต้องสังเกตเห็นอยู่แล้ว เลยหัวเราะเยาะในใจ พูดกับเหมยเหม่ยเสียงอ่อนหวาน “ได้สิจ๊ะ”สีหน้าเสิ่นอวี้หรงบึ้งตึงขึ้นมาทันที“ดีจังเลยค่ะ” เหมยเหม่ยพูดอย่างดีใจ ต่อมาหันไปมองย่า “คุณย่า ถ้างั้นพวกเรารีบไปเยี่ยมคุณย่าทวดดีกว่าค่ะ!”ตอนเสิ่นอวี้หรงมองหลานสาว เก็บสีหน้าเรียบร้อยแล้วแน่นอนว่าหรงซูไม่อยากไป แต่เธอแค่หมั่นไส้การกระทำแบบนี้ของเสิ่นอวี้หรงเท่านั้นครึ่งชั่วโมงต่อมารถก็ไปถึงบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง“คุณน้าเอเวอลินแป๊บเดียวหนูก็กลับมาแล้วค่ะ”เสิ่นอวี้หรงพาเหมยเหม่ยเข้าไปหรงซูนั่งอยู่ในรถเพียงลำพัง จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แล้วทันใดนั้นก็หัวเราะเยาะตัวเอง เธอทำให้เสิ่นอวี้หรงอึดอัดแบบนี้จะมีความหมายอะไ







