เข้าสู่ระบบ“ดีมาก” เดวิดอดไม่ได้ที่จะร้องเชียร์ออกมาด้วยความตื่นเต้นเซิ่งถิงเชินหันไปมองหรงซูหรงซูเงยหน้าขึ้น สบตาชายหนุ่มด้วยสายตาเย็นชา “ถึงคุณแล้ว!”เซิ่งถิงเชินดึงสายตากลับ แล้วเดินไปอีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะไม้ตานี้จะเป็นตัวตัดสินแพ้ชนะและผลลัพธ์ก็คือชายหนุ่มสามารถแทงลูกสีที่เลือกไว้พร้อมกับลูกหมายเลขแปดลงหลุมไปได้สำเร็จเดวิดพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าคุณไม่ได้เป็นคนเปิดเกมละก็ คนชนะต้องเป็นเอเวอลินแน่ ๆ”ตลอดทั้งเกมที่ผ่านมา หรงซูไม่เดินเกมพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว แน่นอนว่าเซิ่งถิงเชินก็เช่นเดียวกัน เขาไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนข้อให้เธอเลยสักนิด“เอเวอลิน คุณจะต่ออีกสักตาไหมครับ?” เดวิดถามตอนนั้นเองหรงซูจ้องมองไปที่เซิ่งถิงเชินเมื่อสบตากัน ดวงตาสีดำขลับของชายหนุ่มก็ดูลึกล้ำยากจะหยั่งถึงอากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัดในพริบตาจังหวะที่หรงซูกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง“พี่เชิน!”เสียงของอันชิงเยว่ก็ดังแทรกขึ้นมา เธอเดินเข้ามาด้านในพร้อมกับกลุ่มเพื่อนสาววินาทีที่เห็นหรงซู สีหน้าของเธอก็เย็นชาลงทันที เธอถลึงตากำหมัดแน่น สาวเท้าก้าวฉับ ๆ เข้ามาคิดจะฟาดฝ่ามือใส่หน้าหรงซูโดยตรง
ทนายวังเอ่ยรายงาน “เหตุผลที่ทางศาลแจ้งมาคือฝ่ายจำเลยร้องขอให้เลื่อนการพิจารณาคดีออกไปครับ ส่วนสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้ระบุไว้ และยังไม่มีกำหนดการเลื่อนที่แน่นอนครับ”มือของหรงซูที่จับโทรศัพท์อยู่บีบแน่นขึ้นเล็กน้อย“คุณหรงครับ ทางผมขอแนะนำให้คุณกับคุณเซิ่งลองเจรจากันดูก่อนนะครับ”ทนายวังรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเบื้องหลังของอีกฝ่ายนั้นแข็งแกร่งมาก การฟ้องร้องครั้งนี้เกรงว่าคงไม่ง่ายอย่างที่คิดจริง ๆหรงซูตอบ “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”เมื่อวางโทรศัพท์ลงหรงซูก็นั่งนิ่งเงียบอยู่บนโซฟาครู่ต่อมาเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่ง แล้วกดโทรออกสัญญาณดังขึ้นเพียงสองครั้ง ก่อนจะถูกกดตัดสายทิ้งไปดื้อ ๆหรงซูขมวดคิ้วมุ่นจากนั้นเธอก็เปลี่ยนไปต่อสายหาเดวิดแทนยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงของเดวิดก็ดังมาตามสาย “ว่าไง เอเวอลิน คุณคิดถึงผมแล้วเหรอ?”หรงซูเอ่ยถามอย่างไม่อ้อมค้อม “เดวิด คุณรู้ไหมคะว่าเซิ่งถิงเชินอยู่ที่ไหน?”เดวิดถอนหายใจด้วยความผิดหวัง “ที่แท้ก็ไม่ได้คิดถึงผมนี่เอง! คุณตามหาเขาทำไมเหรอครับ?”หรงซูตอบ “ฉันมีธุระกับเขานิดหน่อยค่ะ”“ตอนนี้พวกเรากำลัง
เซิ่งถิงเจ๋อชะงักไปเล็กน้อย ทว่าดูเหมือนเรื่องนี้จะอยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว“อืม... แล้วเธอจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ?”“พรุ่งนี้เช้าตรู่น่ะ”ทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันมากนักก่อนจะวางสายไปเจียงหวยซวี่ถึงได้เอ่ยถามขึ้น “เปิดศาลพิจารณาคดีไม่ราบรื่นเหรอ?”หรงซูพิงราวระเบียงพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้า ปล่อยให้ลมทะเลพัดผมยาวสยายปลิวไสว กระโปรงยาวสีฟ้าพลิ้วไหวอยู่ข้างน่องขาเรียวขาวของเธอใบหน้าสดที่ไร้เครื่องสำอาง พวงแก้มขาวเนียนดูเปล่งประกายภายใต้แสงแดดทว่าดวงตาที่เคยใสกระจ่างคู่นั้นกลับดูหม่นแสงลงเจียงหวยซวี่จ้องมองเธอไม่ละสายตาได้ยินเพียงเธอเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ “เมื่อเช้าทนายวังโทรมาบอกฉันว่าทางศาลเลื่อนการพิจารณาคดีออกไปก่อนน่ะค่ะ ยังไม่รู้สาเหตุแน่ชัด รอให้เขาลองไปสืบเรื่องที่ศาลดูวันนี้แล้วจะโทรกลับมาหาฉันอีกที”เจียงหวยซวี่เอ่ย “ดูเหมือนว่าทางเซิ่งถิงเชินจะไปทักทายกับทางศาลไว้ล่วงหน้าแล้วล่ะ”หรงซูหลุบสายตาลง “ก็คงอย่างนั้นแหละค่ะ ตอนนี้ก็ได้แต่รอว่าทนายวังจะว่ายังไง”เจียงหวยซวี่เอ่ย “เซิ่งถิงเชินคงไม่ยอมให้เธอได้ดั่งใจง่าย ๆ จริง ๆ ด้วย”“นั่นสิคะ”ถ้าเขาอยากจะหย่ากับเธอจร
หรงซูวางโทรศัพท์ลง สีหน้าพลันเคร่งขรึมลงทันทีในตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นหรงซูปรับเปลี่ยนอารมณ์ให้เป็นปกติก่อนจะเดินไปเปิดประตู เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็เอ่ยทัก “ศาสตราจารย์ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”เจียงหวยซวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ดูสดชื่นขึ้นเยอะเลยนะ”หรงซูขานรับในลำคอ “พักผ่อนไปตั้งหนึ่งวันหนึ่งคืน ต่อให้ไม่หายก็คงต้องหายแล้วล่ะค่ะ”“ลงไปกินมื้อเช้ากันเถอะ!”ทั้งสองคนลงไปยังห้องอาหารชั้นล่างเพื่อกินมื้อเช้า“เอเวอลิน คุณเจียง”เดวิดเดินเข้ามาหาเมื่อหรงซูเห็นเขาก็ส่งยิ้มทักทายไปประโยคหนึ่ง“คงไม่รังเกียจที่จะให้ผมร่วมโต๊ะมื้อเช้าด้วยใช่ไหมครับ?”หรงซูเลิกคิ้วยิ้มพลางเอ่ย “ถ้าฉันบอกว่ารังเกียจ คุณจะยอมไปไหมล่ะคะ?”เดวิดวางถาดอาหารของตนลงแล้วดึงเก้าอี้นั่งข้าง ๆ พลางเอ่ย “เอเวอลิน คุณอย่าพูดจาทำร้ายจิตใจกันแบบนี้สิครับ ผมจะเสียใจมากนะ”หรงซูพูดหยอกล้อ “คนอย่างคุณยังจะเสียใจเพราะผู้หญิงเป็นด้วยเหรอคะ วันนี้พระอาทิตย์ก็ไม่ได้ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียหน่อย”เดวิดหัวเราะ “อย่าเพิ่งมีอคติกับผมขนาดนั้นสิครับ ผมพยายามจะเป็นคนดีอยู่จริง ๆ นะ”หรงซูยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมาพลางเม
เจียงหวยซวี่เอ่ย “ไม่ต้องกังวลไป เรื่องนี้ฉันจะไม่ยอมให้อันชิงเยว่กับเซิ่งถิงเชินมาทำร้ายเธอได้อีก”หรงซูกล่าวขอโทษอย่างไร้เรี่ยวแรง “ฉันนี่สร้างความลำบากให้ศาสตราจารย์อีกแล้วสิคะ”เจียงหวยซวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เธอไม่ได้สร้างความลำบากให้ฉันหรอก เป็นเพราะเจ้านายอย่างฉันดูแลพนักงานได้ไม่ดีพอต่างหาก”หรงซูอดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้ม “จริงสิ อันหงเจี๋ยน่าจะไปหาคุณมาแล้วใช่ไหมคะ?”เจียงหวยซวี่ขานรับในลำคอ “มาหาแล้ว เขามาขอโทษแทนอันชิงเยว่น่ะ”หรงซูชะงักไปเล็กน้อยเจียงหวยซวี่อธิบายเสริม “เขายังไม่ถึงขั้นที่จะมาเอาเรื่องฉันเพื่ออันชิงเยว่หรอก”หรงซูเอ่ยอย่างเย้ยหยัน “ซูชิงจือก็คงจะรู้แล้วเหมือนกันว่าน้องสาวแสนดีของตัวเองถูกรังแกอีกแล้ว ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าเขาจะแอบทำอะไรลับหลังหรือเปล่า”“ฉันยังไม่ได้รับโทรศัพท์จากซูชิงจือเลยนะ เขาตามใจอันชิงเยว่ก็จริง แต่ก็ไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลหรอก”“อันชิงเยว่ถูกตามใจจนเคยตัว ไม่เคยมีใครกล้าทำอะไรเธอ คาดว่าคงมีแต่มาเจอดีกับเธอนี่แหละ”หรงซูเอ่ย “เธอมันต้องโดนสั่งสอน ไม่มีมารยาท ในเมื่อคนที่บ้านไม่ยอมสอนให้เธอเป็นคนดี งั้นเจอเมื่อไหร่ฉันจะตบเมื่อน
หรงซูเงยหน้าขึ้นก็เห็นเดวิดกับเซิ่งถิงเชินเดินเข้ามาในห้องหรงซูชะงักไปเล็กน้อย“เอเวอลิน คุณตื่นแล้ว มีตรงไหนไม่สบายอีกไหมครับ จะให้เรียกหมอมาหรือเปล่า?”หรงซูตอบ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันดีขึ้นมากแล้ว”เดวิดเดินเข้าไปหา โน้มตัวลงแล้วยื่นมือออกไปหรงซูยังไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือของชายหนุ่มก็ทาบลงบนหน้าผากของเธอแล้ว“เหมือนจะไม่ได้ตัวร้อนขนาดนั้นแล้วจริง ๆ คุณยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงเลย อยากกินอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมให้คนเอามาส่งให้”หรงซูพูดกับเดวิด “ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่อยากกินอะไร ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก เดวิด... พวกคุณออกไปก่อนเถอะค่ะ!”เดวิดยืดตัวตรง หันกลับไปมองเซิ่งถิงเชินแวบหนึ่ง แล้วหันมาพูดกับหรงซู “คุณถิงเชินมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณน่ะครับ”หรงซูไม่ได้ปรายตามองชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเขา เดวิด คุณพาเขาออกไปเถอะค่ะ”เดวิดหันไปมองเซิ่งถิงเชิน “ถิงเชิน งั้นรอให้เอเวอลินหายดีก่อนค่อยคุยกันเถอะ”เซิ่งถิงเชินจ้องหรงซูด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยว่า “เดวิด คุณออกไปก่อน”-หรงซูเงยหน้าขึ้นขวับจ้องเซิ่งถิงเชินพลางขึ้นเสียง “เซิ่งถิงเชิน คุณฟังที่ฉันพูดไม่







