ログインเหมยเหม่ยได้ยินแบบนั้น ใบหน้ากลับมาดีใจอีกครั้ง “ได้ค่ะ”หรงซูบอกลาเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยโบกมือให้หรงซูพอขึ้นรถเซิ่งถิงเจ๋อขับรถออกมาเมื่อเห็นร่างของลูกสาวที่ไกลออกไปเรื่อย ๆหรงซูเก็บสายตากลับมา จมูกแสบร้อนกะทันหัน ขอบตาแดงอย่างอดไม่ได้เซิ่งถิงเจ๋อชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่พูดอะไรรอให้รถขับออกจากบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่งจิตใจของหรงซูถึงค่อย ๆ สงบลงเซิ่งถิงเจ๋อถึงได้เอ่ยปากถาม “ยังไม่คิดจะให้เหมยเหม่ยรู้เหรอว่าเธอเป็นแม่?”หรงซูผ่อนลมหายใจยาว มองไปข้างหน้า ตอบว่า “ยังไม่มีวิธีจะทำให้เหมยเหม่ยรู้ ตอนนี้ยังไม่รู้จะบอกแกยังไง”เธอรับรู้ได้ว่าเหมยเหม่ยอยากให้เธอกับเซิ่งถิงเชินอยู่ด้วยกันเมื่อคืนยังอยากให้เธอแล้วก็ตัวเองกับเซิ่งถิงเชินนอนด้วยกันสามคนถ้าเหมยเหม่ยรู้ว่าเธอก็คือแม่ต้องดีใจมากแน่ ๆ เธอเองก็อยากได้ยินเหมยเหม่ยเรียกแม่สักคำเหมือนกัน อยากเห็นรอยยิ้มของเหมยเหม่ยแต่หากถึงเวลานั้นจริง เกรงว่าเธอคงไม่รู้จะหย่ากับเซิ่งถิงเชินยังไงเซิ่งถิงเจ๋อเหมือนเข้าใจความกังวลของเธอ“ตอนนี้เขาไม่ยอมหย่า คิดว่าทางทนายวังน่าจะทำงานยาก ฉันขอแนะนำให้หาสำนักงานทนายความที่มีความสามารถ
“คุณย่าทวดไม่สบายเหรอคะ?” สีหน้าเหมยเหม่ยกังวลทันที“ใช่จ้ะ!”เหมยเหม่ยเม้มปาก เธออยากไปบ้านคุณน้าเอเวอลิน แต่เธอก็เป็นห่วงสุขภาพของคุณย่าทวดเหมือนกันเธอเดินกลับไปตรงหน้าหรงซู บอกว่า “คุณน้าเอเวอลิน พวกเราไปเยี่ยมคุณย่าทวดด้วยกันดีไหมคะ รอให้เยี่ยมคุณย่าทวดเสร็จแล้ว ค่อยไปบ้านคุณน้ากัน”เสิ่นอวี้หรงได้ยินคำพูดของเหมยเหม่ย สายตาที่มองหรงซูแฝงด้วยการเตือนอย่างเข้มงวดหรงซูต้องสังเกตเห็นอยู่แล้ว เลยหัวเราะเยาะในใจ พูดกับเหมยเหม่ยเสียงอ่อนหวาน “ได้สิจ๊ะ”สีหน้าเสิ่นอวี้หรงบึ้งตึงขึ้นมาทันที“ดีจังเลยค่ะ” เหมยเหม่ยพูดอย่างดีใจ ต่อมาหันไปมองย่า “คุณย่า ถ้างั้นพวกเรารีบไปเยี่ยมคุณย่าทวดดีกว่าค่ะ!”ตอนเสิ่นอวี้หรงมองหลานสาว เก็บสีหน้าเรียบร้อยแล้วแน่นอนว่าหรงซูไม่อยากไป แต่เธอแค่หมั่นไส้การกระทำแบบนี้ของเสิ่นอวี้หรงเท่านั้นครึ่งชั่วโมงต่อมารถก็ไปถึงบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง“คุณน้าเอเวอลินแป๊บเดียวหนูก็กลับมาแล้วค่ะ”เสิ่นอวี้หรงพาเหมยเหม่ยเข้าไปหรงซูนั่งอยู่ในรถเพียงลำพัง จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แล้วทันใดนั้นก็หัวเราะเยาะตัวเอง เธอทำให้เสิ่นอวี้หรงอึดอัดแบบนี้จะมีความหมายอะไ
เหมยเหม่ยไม่สังเกตเห็นการต่อสู้เงียบ ๆ ของทั้งสองคนเลยเซิ่งถิงเชินกินเกี๊ยวเข้าไป“คุณพ่อ อร่อยไหมคะ?” เหมยเหม่ยรีบถามเซิ่งถิงเชินตอบ “ยังต้องปรับปรุงนะ”หรงซูกำตะเกียบในมือแน่น อยากสาดน้ำแกงในถ้วยใส่หน้าผู้ชายห่วยแตกเหมยเหม่ยกะพริบตาปริบ ๆ มองดูพ่อ แล้วรีบแก้ไข “คุณพ่อควรพูดว่าอร่อยมากค่ะ!”เซิ่งถิงเชินพูดตามคำของเหมยเหม่ย “จ้ะ อร่อยมาก”เหมยเหม่ยฮึดฮัดสองที “งั้นคราวหน้าคุณพ่อเป็นคนทำ”ขณะนี้แม่บ้านเอามือถือของหรงซูลงมาชั้นล่างหรงซูลืมมือถือไว้ในห้องนอน“เมื่อกี้มีคนโทรมาหาคุณค่ะ”หรงซูรับมือถือมา เมื่อเห็นสายไม่ได้รับ พบว่าเป็นสายโทรเข้าจากเดวิดเสียงสั่นของมือถือดังขึ้นอีกครั้งหรงซูรีบลุกขึ้นรับสาย “เดวิด!”สายตาเหมยเหม่ยมองตามแผ่นหลังของหรงซูที่จากไป เซิ่งถิงเชินบอก “เหมยเหม่ย กินข้าวดี ๆ”เหมยเหม่ยเก็บสายตากลับมาหลังผ่านไปไม่กี่นาทีหรงซูกลับมาที่ห้องอาหารหลังอาหารเช้าก็เก็บของเดินทางกลับระหว่างทางกลับเหมยเหม่ยดีใจมาก เพราะวันนี้จะได้ไปบ้านคุณน้าเอเวอลินพอรถเข้าเขตเมืองเซิ่งถิงเชินได้รับสายโทรเข้าสายหนึ่ง ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แต่คล้ายว่าจะไ
เซิ่งถิงเชินปลอบเหมยเหม่ย “เอาละ พ่อรู้แล้ว”“ถ้างั้นเดี๋ยวคุณพ่อไปขอโทษคุณน้าเอเวอลินนะคะ”หรงซูอาบน้ำเสร็จออกมา ก็ยังไม่เห็นเหมยเหม่ยกลับมาเธอรออยู่อีกสักพักต่อมาไปเปิดประตูห้องด้านข้างโดยตรงสองพ่อลูกบนโซฟามองมาที่ประตูทางเข้า“เหมยเหม่ย นอนได้แล้ว” หรงซูยืนอยู่ตรงประตูแล้วบอกเหมยเหม่ยเหมยเหม่ยลงมาจากอ้อมกอดคุณพ่อ วิ่งไปตรงหน้าหรงซู ยื่นมือไปจูงมือเธอ “คุณน้าเอเวอลินมาตรงนี้ค่ะ คุณพ่อจะขอโทษคุณน้า”หรงซูอึ้งไปสักครู่ ต่อมาเงยหน้ามองชายหนุ่มบนโซฟา ท่าทางแบบนั้นไม่มีตรงไหนที่เหมือนกำลังจะขอโทษเลยสักนิดเธอดึงเหมยเหม่ย “ไม่ต้องขอโทษหรอก ไปเถอะ เข้านอนได้แล้ว”การขอโทษที่เสแสร้งจอมปลอมของเขา มีแต่จะทำให้เธอสะอิดสะเอียนหรงซูพาเหมยเหม่ยกลับห้องทั้งอย่างนี้เมื่อนอนอยู่บนเตียงเหมยเหม่ยออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดหรงซู “คุณน้าเอเวอลินหอมมากนุ่มมาก เหมยเหม่ยชอบกลิ่นตัวของคุณน้าเอเวอลินค่ะ”หรงซูกอดลูกสาวไว้ในอ้อมอก รู้สึกราวกับหัวใจละลายกลายเป็นน้ำห้าปีแล้วเจ้าตัวเล็กที่เคยเอาแต่ถีบเธออยู่ในท้อง ตอนนี้โตขนาดนี้แล้ว อีกทั้งยังสวยและน่ารักขนาดนี้ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องสัมผัสร่างก
หรงซูยืนอยู่ที่เดิมมองดูเงียบ ๆ ครู่หนึ่งจู่ ๆ เซิ่งถิงเชินเงยหน้ามองเธอ เมื่อรอยยิ้มที่เดิมทีมองเหมยเหม่ยอย่างรักและเอ็นดูมองไปทางหรงซู รอยยิ้มค่อย ๆ สลายไป เหมยเหม่ยมองหรงซู “คุณน้าเอเวอลินคะ”หรงซูเดินเข้าไป เหมยเหม่ยวิ่งไปหาเธอ แล้วถามว่า “คุณน้าเอเวอลิน เสี่ยวไป๋บวกเสี่ยวไป๋เท่ากับอะไรคะ?”หรงซูดึงเหมยเหม่ยให้นั่งลง แล้วถามเสียงอ่อนโยน “เท่ากับอะไรจ๊ะ?”“เท่ากับเสี่ยวไป๋ทู่ (กระต่ายสองตัว)”เหมยเหม่ยอดไม่ได้จึงหัวเราะอีกครั้งหรงซูจับหัวเหมยเหม่ยแล้วหัวเราะไปด้วยทั้งสองคนอยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยที่ห้องรับแขกตลอด เจ้าตัวเล็กนิสัยร่าเริง เมื่อมองไปบรรยากาศดูกลมเกลียวไม่ถึงสามทุ่มเหมยเหม่ยก็เริ่มหาววันนี้เหมยเหม่ยจะนอนกับหรงซูแม่บ้านทำความสะอาดห้องเล็กเอาไว้หนึ่งห้องแล้ว เดิมทีหรงซูอยากพาเหมยเหม่ยไปนอนห้องพักแขกตอนขึ้นไปชั้นบนเจอกับเซิ่งถิงเชินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จชายหนุ่มสวมชุดนอนผ้าไหมแท้สีกรมท่า ตรงเอวผูกเข็มขัดผ้า ยิ่งเห็นไหล่กว้างเอวสอบเด่นชัด คอเสื้อรูปตัววีเผยให้เห็นกล้ามหน้าอกราง ๆ ปลายผมสั้นมีหยดน้ำที่ยังไม่แห้งสนิท“คุณพ่อ คืนนี้หนูจะนอนกับคุณน้าเอเวอ
หรงซูได้ยินคำพูดที่หน้าด้านหน้าทนของเขา ดวงตาคู่สวยมีความโกรธพลุ่งพล่าน ยกมืออยากตบหน้าเขา“คุณมันหน้าไม่อาย!”ทว่าฝ่ามือยังไม่ทันโดนใบหน้าของชายหนุ่ม ก็ถูกมือใหญ่ที่มีแรงข้างหนึ่งจับเอาไว้หรงซูอยากชักมือกลับมาแต่แรงผู้หญิงผู้ชายต่างกันไม่ว่าหรงซูจะดิ้นรนยังไง เขาก็ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย“เซิ่งถิงเชิน คุณมันสารเลว ปล่อยฉันนะ!”มองดูดวงตาของเธอที่ทั้งโกรธทั้งเคือง ใบหน้าขาวเนียนแดงเถือกเพราะอารมณ์ฉุนเฉียว ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อยดวงตาดำของเซิ่งถิงเชินหรี่ลงวินาทีต่อมายังไม่ทันที่หรงซูจะรู้ตัวท้ายทอยของเธอถูกล็อกเอาไว้ จูบที่ดุดันของชายหนุ่มถาโถมลงมาหรงซูเบิกตากว้างทันที แผ่นหลังถูกกดลงมาหนัก ๆ จนแนบติดกับหน้าต่าง สมองรู้สึกมึนงงขึ้นมาในเสี้ยววินาทีรอให้เธอรู้สึกตัว ดิ้นรนขัดขืนสุดแรง สองมือก็ถูกเขารวบล็อกแน่นเอาไว้เหนือหัวแล้วเขาเหมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดอยู่บนร่างเธอจูบของเขาเอาแต่ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนการลงโทษที่แฝงการรุกราน ไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิดนอกหน้าต่างน้ำฝนสาดกระหน่ำภายในห้องบรรยากาศร้อนแรงแรงในตัวของหรงซูค่อย ๆ ถูกสูบไปทีละนิดขณะนี้พี่เลี้ยงพา







