แชร์

หย่ารักทวงใจ
หย่ารักทวงใจ
ผู้แต่ง: เหยียนอี่เฟย

บทที่ 1

ผู้เขียน: เหยียนอี่เฟย
ตอนท้องได้ยี่สิบห้าสัปดาห์ หรงซูจับได้ว่าสามีนอกใจที่โรงพยาบาล

ชายหนุ่มที่สวมเสื้อโค้ดสีดำหน้าตาหล่อเหลา กำลังปกป้องหญิงสาวบอบบางงดงามในอ้อมอก หญิงสาวสวมเสื้อกันหนาวขนจิ้งจอกสีขาว แก้มแดงระเรื่อ ใบหน้าดวงน้อยถูกห่อไว้ในผ้าพันคอขนแกะอ่อนนุ่ม ใบหน้างดงามราวตุ๊กตา

หรงซูกำผลตรวจครรภ์แน่น แน่นจนนิ้วมือขาวซีด เมื่อลมหนาวพัดผ่าน สิ่งที่หนาวกว่าร่างกายคือหัวใจที่ปวดหนึบ

เซิ่งถิงเชินมองเห็นเธอแต่ไกล สีหน้าเขาเรียบเฉย ไม่ละอายเลยสักนิดที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา เขาเปิดประตูให้หญิงสาวด้วยตัวเอง สีหน้าอ่อนโยน

ผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงส่งเย็นชา ที่แท้ก็รู้จักปกป้องและอ่อนโยนเหมือนกัน

หญิงสาวเหมือนสังเกตเห็นหรงซู ท่าทางเธอชะงัก เริ่มจากมองหรงซูอย่างสงสัยแวบหนึ่งก่อน จากนั้นหันไปถามเซิ่งถิงเชิน “ทำไมคุณน้าคนนั้นมองพี่ตลอดเลย พี่เชิน พี่รู้จักเธอเหรอ?”

เสียงลมหนาวหวีดหวิวอยู่ข้างหู

หรงซูไม่รู้ว่าหญิงสาวพูดอะไรกับเซิ่งถิงเชิน

แต่เธอดูออกจากรูปปากหญิงสาวกับคำว่า ‘คุณน้า’

คุณน้าเหรอ?

น่าจะเป็นสรรพนามที่เรียกเธอ

ในใจหรงซูขมขื่น

ปีนี้เธออายุแค่ยี่สิบสี่ปี

แต่รูปร่างที่เดิมทีก็อวบท้วมบวกกับหน้าตาธรรมดา สวมเสื้อขนเป็ดสีดำกับหมวกไหมพรมสีดำ ร่างกายที่บวมและอ้วนเทอะทะเพราะใกล้คลอด รวมถึงสีหน้าอิดโรย ทำให้เธอดูเหมือนผู้หญิงแก่อายุสามสี่สิบปีจริง ๆ จะไปเทียบกับหญิงสาวที่อ่อนเยาว์สวยงามได้ยังไง

เซิ่งถิงเชินปกป้องดูแลหญิงสาวขึ้นรถ

หรงซูตัวแข็งทื่อยืนอยู่ที่เดิม มองดูด้านหลังรถที่ขับออกไป

เธอกับเซิ่งถิงเชินแต่งงานกันเพราะลูก การแต่งงานที่ถูกบีบบังคับ สำหรับอัจฉริยะอย่างเซิ่งถิงชินถือเป็นจุดด่างพร้อยในชีวิตของเขา เด็กในท้องของเธอคือเครื่องมือที่เธอใช้ข่มขู่เขา

เขาเกลียดเธอมาก

ส่วนเธอแอบรักเขามาแปดปี แต่หรงซูรู้ดีว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาเลย ทำได้เพียงพยายามเรียนรู้ไม่หยุด ยกให้เขาเป็นเป้าหมายแห่งอุดมคติในชีวิตของตัวเอง และก้าวตามรอยเท้าของเขา

ในที่สุดเธอก็สมดังใจปรารถนา กลายเป็นผู้ช่วยของเขา สามารถยืนอยู่ข้างเขาในระยะใกล้

คืนนั้นไม่ได้ทำลายเพียงเซิ่งถิงเชิน แต่ฉีกกระชากความภูมิใจและศักดิ์ศรีทั้งหมดของเธอต่อหน้าเขาจนย่อยยับด้วย

เธอไม่มีวันลืมว่าหลังเกิดเรื่อง สายตารังเกียจที่เขาจ้องมองเธอก็เหมือนไปแตะต้องสิ่งที่น่าขยะแขยงเข้า

ดังนั้นมีเพียงหญิงสาวที่งดงามอย่างนั้นถึงจะคู่ควรกับเขา

หยาดน้ำตาอุ่นร้อนไหลรินจากหางตา ต่อมาท้องน้อยปวดเกร็ง เธอรีบยื่นมือประคองท้องน้อย อีกมือหนึ่งก็ยันเสาหินเอาไว้

พยาบาลที่เดินผ่านเห็นเธอเข้า เลยรีบเข้ามาพยุง แล้วพาเธอไปที่ห้องตรวจ

เธอเพียงแค่อารมณ์แปรปรวนเลยส่งผลต่อลูกในท้อง

รอให้ผ่อนคลายลง

หรงซูก็ออกจากโรงพยาบาล พาร่างกายและจิตใจที่อ่อนล้ากลับไปที่ฉียนสุ่ยวิลล์เพียงลำพัง

ที่นี่เป็นวิลล่าของเซิ่งถิงเชิน

คุณนายใหญ่เซิ่งจัดแม่บ้านที่มีประสบการณ์จากคฤหาสน์ใหญ่ตระกูลเซิ่งมาดูแลเธอ

ขณะนี้

แม่บ้านสองคนที่ดูและเธอทำตัวเหมือนเจ้าของวิลล่า นั่งกินอาหารและพูดคุยหัวเราะกันอยู่ในห้องรับแขกที่เปิดฮีตเตอร์

แม่บ้านได้ยินเสียง

เลยหันไปมองตรงทางเข้า

พอเห็นหรงซูกลับมา

หนึ่งในแม่บ้านลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาพร้อมสอบถาม “ผลตรวจครรภ์เป็นยังไงบ้าง?”

ท่าทีเฉื่อยชาน้ำเสียงดูแคลน

บอกว่าเป็นแม่บ้านที่มาดูแลเธอ แต่กลับยิ่งเหมือนเจ้าของบ้านที่มาจับตาดูเธอมากกว่า

หรงซูเพียงแค่มองดูแม่บ้านอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ไม่ได้สนใจ เดินมุ่งหน้าไปทางบันได

แม่บ้านขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

“ฉันกำลังถามเธอนะ?”

หรงซูยังคงไม่สนใจ

แม่บ้านมองดูแผ่นหลังของหรงซู แล้วด่าทอ “อ้วนอย่างกับหมู นึกว่าตัวเองเป็นคุณนายน้อยตระกูลเซิ่งจริง ๆ เหรอ วางท่าอยู่ได้”

หรงซูกลับไปที่ห้องแล้วนั่งลงบนเตียง ในใจว่างเปล่าและสับสน

ไม่ว่าจะเป็นเซิ่งถิงเชินหรือตระกูลเซิ่งก็ล้วนไม่ถูกใจลูกสะใภ้อย่างเธอ

การที่คุณนายใหญ่เซิ่งออกหน้าให้เธอจดทะเบียนกับเซิ่งถิงเชิน

เป็นเพราะคุณท่านเซิ่งป่วยหนัก พอดีเธอท้องแล้วมาหาถึงที่บ้าน เพื่อเป็นการสะเดาะเคราะห์ ถึงได้จัดการให้พวกเธอแต่งงานกัน เป็นเรื่องมงคลสองเด้ง

ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือการสะเดาะเคราะห์เห็นผล อาการป่วยของคุณท่านเซิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ

ท่าทีที่คุณนายใหญ่เซิ่งมีต่อเธอถึงได้เปลี่ยนไป

แต่คนอื่น ๆ ในตระกูลเซิ่งยังดูถูกเธอเหมือนเดิม

วันนี้เธอไปตรวจที่โรงพยาบาลก็เพื่อให้แน่ใจเรื่องเพศของลูกในท้อง ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิง

ทางคุณนายใหญ่เซิ่งน่าจะได้รับแจ้งจากทางโรงพยาบาลแล้ว

ขณะนี้

เสียงมือถือสั่นดังขึ้นเป็นระยะ

หรงซูเรียกสติกลับมา

เอามือถือออกจากกระเป๋า เมื่อเห็นสายที่โทรมา เธออึ้งไปสักครู่ อาจารย์ที่ปรึกษาของเธอเป็นคนโทรมา

พอรับสาย

“ศาสตราจารย์เจียง”

“มีโควตาหนึ่งสิทธิ์ไปเรียนต่อปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยแสตมป์ฟอร์ด เธอจะลองดูไหม?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงหวยซวี่ หรงซูอึ้งไปสักพัก

เจียงหวยซวี่เห็นเธอไม่ตอบรับ “ไม่จำเป็น...”

“ฉันไปค่ะ”

หรงซูได้สติ เลยรีบตอบรับอย่างหนักแน่นทันที

กลับเป็นเจียงหวยซวี่ที่เงียบไป

เพื่อให้มีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างกายเซิ่งถิงเชิน หรงซูต้องพยายามมากขนาดไหน เขารู้ดีที่สุด

ตอนนี้ในที่สุดก็สมดังใจปรารถนา ได้แต่งงานมีลูก เธอจะยอมจากไปง่าย ๆ เหรอ

สิทธิ์ที่เหลือในมือเขาสิทธิ์นี้ เขาแค่อยากลองถามเธอดูเท่านั้นเอง

“ศาสตราจารย์เจียงคะ”

หรงซูเรียกเขา

เจียงหวยซวี่ตอบ “ถ้างั้นพรุ่งนี้สิบโมงเช้าเธอมาที่ห้องทำงานฉัน”

“ได้ค่ะ”

เจียงหวยซวี่ไม่พูดอะไรอีก แล้ววางสายไป

พอวางมือถือลง

หรงซูผ่อนลมหายใจยาว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่างเปล่าเหมือนเมฆดำเปิดแล้วเห็นพระจันทร์ส่องสว่าง

เธอควรตื่นได้แล้ว

ผู้ชายที่ไม่รักเธอ ลูกที่คลอดออกมาก็ผูกมัดเขาไว้ไม่ได้ และไม่มีทางหันกลับมามองเธอให้มากขึ้น

ต่อมาเธอได้รับสายจากคุณนายใหญ่เซิ่ง บอกให้เธอกลับบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง อาจเป็นเพราะเรื่องของเด็กในท้องเธอ

ตอนนี้เธอมีสติแล้ว

เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำอย่างดี

เมื่อนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หรงซูมองดูตัวเองในกระจก ใบหน้ากลมบวมอืด ใต้ตาคล้ำ มีถุงใต้ตา เบ้าตาลึก สองแก้มเต็มไปด้วยรอยกระ

สภาพที่น่าเกลียดขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องรังเกียจหมดแหละมั้ง!

เธอที่เป็นแบบนี้จะมีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างเซิ่งถิงเชินที่เป็นอัจฉริยะได้ยังไง

เธอแต่งหน้า เปลี่ยนไปสวมเสื้อขนเป็ดสีชมพู สวมหมวกกลมสีขาว โดยรวมดูแล้วสดใสขึ้นกว่าเดิมมาก

เดิมทีเธอคิดจะขับรถกลับไปที่บ้านใหญ่เอง

แต่พอเพิ่งออกมาก็ได้รับสายจากเซิ่งถิงเชิน น้ำเสียงเย็นชาของเขาดังขึ้น “ออกมา”

หรงซูตกใจ

น่าจะเป็นคุณนายใหญ่ให้เขากลับบ้านใหญ่

เธอตอบรับ “ค่ะ”

พอออกจากวิลล่า

รถโรลส์รอยซ์ของชายหนุ่มจอดอยู่ตรงทางเข้า ทว่าเมื่อสองชั่วโมงก่อน รถคันนี้กลับไปรับส่งผู้หญิงอื่น

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เดินเข้าไป แล้วเปิดประตูขึ้นรถ

พอขึ้นรถก็ได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงจาง ๆ เป็นกลิ่นหอมหวานของหญิงสาว ภายในรถยังมีตุ๊กตาหมีสีชมพู แค่ดูก็รู้ว่าเป็นตุ๊กตาแบบที่หญิงสาวชอบกัน

พอเงยหน้า เธอสังเกตเห็นยางมัดผมที่อยู่บนข้อมือของชายหนุ่ม

นี่คือวิธีที่หญิงสาวแสดงความเป็นเจ้าของ

เซิ่งถิงเชินคงชอบผู้หญิงคนนั้นมากสินะ

หรงซูเก็บความขมขื่นไว้ในใจ นั่งลงบนรถ แล้วคาดเข็มขัด

คนขับขับรถออกไปอย่างเชื่องช้า

หรงซูมองดูนอกหน้าต่าง เงียบขรึมไม่พูดจา

หากเป็นเมื่อก่อน พอมีเวลาอยู่กับเขาตามลำพัง เธอจะกระชับความสัมพันธ์กับเขาอย่างหวงแหน ต่อให้ถูกเขารังเกียจ เธอก็จะหาเรื่องมาคุยกับเขาอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

เพียงเพราะเธอเพ้อฝันอย่างไร้เดียงสาว่าพวกเธอเป็นสามีภรรยากันแล้ว มีลูกด้วยกันแล้ว ต่อไปยังมีเวลาที่ยาวนาน ขอเพียงเธอเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ เป็นแม่ที่ดี บางทีสักวันหนึ่ง เซิ่งถิงเชินอาจหันมามองเธอบ้าง

แต่สุดท้ายเธอก็แค่คนที่หลอกตัวเองเท่านั้น

ชายหนุ่มไม่สนใจอารมณ์ของเธอในตอนนี้ ยังคงเย็นชาไม่เคยเปลี่ยน ถามเธอว่า “ลูกเป็นเพศอะไร?”

หรงซูตอบ “ผู้หญิงค่ะ”

ได้ยินแบบนั้น

ดวงตาล้ำลึกบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลง เขาแค่พูดเสียงเรียบ “พอเด็กออกมา พวกเราจะหย่ากัน”

ได้ยินแบบนั้น

หรงซูกำมือแน่น

หัวใจเหมือนถูกมือหนึ่งกระชาก ลมหายใจเปลี่ยนเป็นติดขัด

เดิมทีการแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่มีทางยืนยาว แม้จะคาดเดาได้แต่แรก แต่วินาทีที่ได้ยินเขาพูดออกมาจากปากเอง ในใจก็ยังทรมานขนาดนี้

เธอกัดริมฝีปาก แล้วตอบรับ “ค่ะ”

เซิ่งถิงเชินหันมองเธอแวบหนึ่ง เหมือนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างที่เธอตอบรับอย่างรวดเร็ว
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 30

    “ซ่งเหยียน!” เจียงหวยซวี่เน้นเสียงหนักเพียะ!เสียงตบหน้าดังสนั่น แสดงให้เห็นถึงแรงที่ใช้ซ่งเหยียนยกมือตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ เธอมองซูชิงจือ “ตบนี้คืนให้น้องสาวคุณ ถ้ายังไม่พอ ฉันตบตัวเองอีกทีก็ได้”ใบหน้าหล่อเหลาของซูชิงจือไร้ความรู้สึก หันไปพูดกับเจียงหวยซวี่ว่า “ประธานเจียง พอแค่นี้เถอะครับ!”“ไปกันเถอะ!”ซูชิงจือเหลือบมองเซิ่งถิงเชินเซิ่งถิงเชินโอบเอวอันชิงเยว่เตรียมจะเดินตามออกไปซ่งเหยียนยื่นกระเป๋าในมือให้หรงซู “มีของจะคืนคุณหนูใหญ่อันไม่ใช่เหรอ”หรงซูได้สติ ยื่นมือไปรับกระเป๋า หยิบไข่มุกขาวออสเตรเลียออกมา เดินไปตรงหน้าอันชิงเยว่ “ขยะที่คุณอันไม่ต้องการ ฉันไม่มีเหตุผลต้องช่วยทิ้ง เชิญคุณอันทิ้งเองเถอะค่ะ”อันชิงเยว่มองหรงซูด้วยสายตาเย็นชา ไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือมารับทันใดนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็หยิบไข่มุกไปจากมือเธอฝ่ามือหรงซูแข็งทื่อจากนั้นชายหนุ่มก็โยนไข่มุกเม็ดนั้นลงถังขยะไปดื้อ ๆเซิ่งถิงเชินจับมืออันชิงเยว่ก้าวเท้าฉับ ๆ จากไปทันทีซูชิงจือมองหรงซูแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับ ไม่ได้พูดอะไรหรงซูยืนแข็งทื่ออยู่ในท่าที่ยกมือค้างไว้แบบนั้นซ่งเหยียนเข้ามาประคองหร

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 29

    ซ่งเหยียนไม่มีท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย “เอาสิ! ประธานเซิ่งจะให้ฉันชดใช้ยังไง คนตัวเล็ก ๆ อย่างฉันคงไม่มีปัญญาขัดขืนอยู่แล้ว เชิญตามสบายเลย วันนี้ซูชิงจือก็น่าจะมากับประธานเซิ่งด้วยใช่ไหมล่ะ งั้นฝากบอกเขาด้วยเลยแล้วกันว่าฉันตบน้องสาวเขา จะคิดบัญชีก็คิดรวมกันไปเลย”หรงซูมองซ่งเหยียน จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองช่างขี้ขลาดเหลือเกินเห็นสามีที่นอกใจปกป้องผู้หญิงอื่น แต่เธอกลับไม่มีความกล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไป เธอกำมือแน่น ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเซิ่งถิงเชินแล้วพูดว่า “คุณอันจะตบคนอื่นก่อน พี่เหยียนแค่ป้องกันตัวเท่านั้นค่ะ”เซิ่งถิงเชินปรายตามองหรงซู สายตาเย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน “ตรงนี้ไม่มีสิทธิ์ให้เธอพูด”สิ้นเสียงหรงซูรู้สึกเหมือนหัวใจถูกค้อนปอนด์ทุบอย่างจัง นัยน์ตาสั่นระริกจนไม่สามารถสบตากับชายหนุ่มได้อีก“ประธานเซิ่งนี่ช่างคลั่งรักจริง ๆ นะครับ!”เสียงของฉีเยี่ยนเฉาดังขึ้นเจียงหวยซวี่กับฉีเยี่ยนเฉาเดินตรงมาทางนี้ โดยมีซูชิงจือตามมาด้วยเมื่อครู่ตอนที่ซ่งเหยียนกลับไปที่ห้องส่วนตัว เธอแค่บอกพวกเขาสั้น ๆ ว่าเจออันชิงเยว่ หรงซูมีของจะให้เธอเจียงหวยซวี่รออยู่สักพัก ท้ายที่สุดก็ไม่วางใจ จึง

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 28

    ได้ยินดังนั้นสีหน้าของอันชิงเยว่ก็เย็นชาลงทันทีซ่งเหยียนไม่สนใจ และไม่พูดอะไรไร้สาระกับเธออีก หันไปพูดกับหรงซูว่า “เสี่ยวซู เราไปกันเถอะ”ซ่งเหยียนควงแขนหรงซูเดินจากไปหรงซูเห็นสีหน้าซ่งเหยียนไม่ดี จึงถามว่า “พวกพี่มีเรื่องบาดหมางอะไรกันหรือเปล่าคะ?”ซ่งเหยียนตอบว่า “ไม่มีอะไร แค่รำคาญเธอเฉย ๆ”อันชิงเยว่มองแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไป ได้ยินคำพูดของซ่งเหยียน แววตาก็เปลี่ยนเป็นอำมหิตขึ้นมาทันทีเพิ่งเดินไปได้ไม่ไกลหรงซูจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ “พี่เหยียนคะ รบกวนช่วยไปเอากระเป๋าของฉันที่ห้องให้หน่อยค่ะ ฉันมีของจะคืนให้เธอ”ซ่งเหยียนขมวดคิ้ว “เธอก็รู้จักแม่นั่นด้วยเหรอ?”หรงซูตอบ “ไม่นับว่ารู้จักหรอกค่ะ”ซ่งเหยียนไม่ซักไซ้ต่อ “งั้นรอฉันเดี๋ยว เดี๋ยวกลับมา”“ค่ะ”ซ่งเหยียนเดินก้าวยาว ๆ จากไปหรงซูมองไปทางห้องน้ำ แล้วยืนรออยู่ที่เดิมไม่กี่นาทีต่อมาอันชิงเยว่ออกมาจากห้องน้ำ เห็นหรงซูยืนรออยู่ จึงเดินเข้าไปหา มองหรงซูด้วยสีหน้าอ่อนโยนแล้วพูดว่า “รอฉันเหรอ”หรงซูตอบ “อืม มีของอย่างหนึ่งจะคืนให้คุณอัน รบกวนคุณอันรอสักครู่นะคะ”อันชิงเยว่นึกขึ้นได้ ยิ้มมุมปากกล่าวว่า “เธอ

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 27

    หรงซูมาถึงภัตตาคารหลานซ่ง เธอนั่งรอในห้องส่วนตัวและส่งข้อความหาเจียงหวยซวี่ พวกเขาจะมาถึงในอีกประมาณยี่สิบนาทีเจียงหวยซวี่ถามว่า “ฉันพาคนมาด้วยอีกคนหนึ่ง เธอจะถือสาไหม?”หรงซูตอบว่า “ไม่ถือแน่นอนค่ะ”“ดีเลย เธอคงจะคุยกับหล่อนถูกคอ”“ค่ะ”หลังจากวางสายโทรศัพท์ยี่สิบนาทีต่อมาพวกเจียงหวยซวี่มาถึงห้องส่วนตัวคนที่ตามมาด้วยเป็นหญิงสาวรุ่นเยาว์ เครื่องหน้าอ่อนโยนสง่างาม สวยสง่าดูภูมิฐานแบบผู้ใหญ่ ดูแล้วอายุน่าจะประมาณสามสิบปี ผมสั้นประบ่า สวมชุดทำงาน บุคลิกสุขุม มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสาวแกร่งในวงการทำงานทุกคนทักทายกันเจียงหวยซวี่แนะนำให้หรงซูรู้จัก “นี่คือซ่งเหยียน รุ่นน้องสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของฉัน” พูดจบก็หันไปบอกซ่งเหยียนว่า “นี่คือนักเรียนของฉันที่เคยเล่าให้ฟัง หรงซู”หรงซูเป็นฝ่ายทักทายก่อน “สวัสดีค่ะ ฉันขอเรียกคุณว่าพี่เหยียนได้ไหมคะ?”ซ่งเหยียนยิ้มตอบ “ได้แน่นอน วันนี้ฉันติดสอยห้อยตามรุ่นพี่มากินฟรีด้วย เธอคงไม่ว่าอะไรนะ”“ไม่ว่าแน่นอนค่ะ”หลังจากนั่งที่และสั่งอาหารแล้วหรงซูแสดงความขอบคุณต่อฉีเยี่ยนเฉา “ก่อนหน้านี้ไม่มีโอกาสได้ขอบคุณคุณฉีดี ๆ เลยค่ะ”ฉีเยี่ยนเฉ

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 26

    บริษัทการลงทุนหรงเอินเป็นบริษัทที่เจียงหวยซวี่ก่อตั้งขึ้นมากับมือในช่วงไม่กี่ปีมานี้เติบโตอย่างรวดเร็ว มูลค่าตลาดทะลุห้าแสนล้าน เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในไม่กี่บริษัทในประเทศที่สามารถต่อกรกับอวิ๋นซานได้ทั้งสองฝ่ายแข่งขันกันอย่างดุเดือดมาตลอดหลายปีตอนแรกเจียงหวยซวี่ตั้งใจอยากให้เธอไปทำงานที่หรงเอิน ตามหลักเหตุผลแล้วเธอควรจะไปที่นั่น แต่ในตอนนั้น เพื่อความฝันที่มีมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย สุดท้ายเธอก็ปฏิเสธเจียงหวยซวี่ไปซ้ำร้ายหลังจากเข้าทำงานที่อวิ๋นซาน เธอยังต้องงัดข้อกับหรงเอินในสนามธุรกิจ และแย่งชิงโปรเจกต์หนึ่งมาจากมือของหรงเอินในใจของเธอรู้สึกผิดอย่างมากมาตลอดถึงขั้นไม่กล้าสู้หน้าเจียงหวยซวี่แต่เจียงหวยซวี่กลับไม่โกรธเคืองหรือตำหนิว่าเธอว่าเนรคุณ เพียงแค่พูดประโยคเดียวว่า ‘ฉันมองคนไม่ผิดจริง ๆ เธอทำให้ฉันทึ่งมาก’ต่อมาพวกเขาก็ขาดการติดต่อไปนานพอสมควรจนกระทั่งก่อนหน้านี้ที่เจียงหวยซวี่ติดต่อมาหาเธออย่างกะทันหันบางทีตอนนั้นเขาอาจจะรู้อยู่แล้วว่าเธอตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน สุดท้ายคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยกลับเป็นอาจารย์ที่เธอเคยทรยศความรักหนอความรัก ทำให้คนตามืดบอดมองไม่เห็นถ

  • หย่ารักทวงใจ   บทที่ 25

    มือที่วางบนหน้าท้องเผลอเกร็งแน่น มุมปากยกยิ้มสมเพชตัวเองอย่างขมขื่น เธอยังคาดหวังอะไรอยู่อีกนึกถึงสองครั้งที่เจอพี่ชายของอันชิงเยว่ ดูท่าทางจะเป็นคนมีเหตุผลกว่ามากจริง ๆเห็นสถานีรถไฟใต้ดินข้างหน้าเธอพูดกับคนขับรถว่า “รบกวนจอดที่สถานีรถไฟใต้ดินข้างหน้าด้วยค่ะ”เธอทนฟังเซิ่งถิงเชินทำเสียงอ่อนโยนกับผู้หญิงอื่นไม่ไหวจริง ๆ สู้ปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังดีกว่าคนขับรถมองกระจกหลังดูเบาะหลังแวบหนึ่ง เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเซิ่งถิงเชินเซิ่งถิงเชินพูดปลอบอันชิงเยว่ประโยคหนึ่งแล้ววางสายหรงซูหันไปมองเขาแล้วพูดว่า “ฉันจะพักฟื้นอยู่ที่บ้านจนกว่าจะคลอดลูกคนนี้ค่ะ”คุณจะได้กลับไปนอนบ้านได้อย่างสบายใจประโยคนี้หรงซูได้แต่พูดในใจ ไม่ได้เอ่ยออกมาที่แท้การต้องอยู่ในพื้นที่เดียวกับเธอทำให้เขารังเกียจขนาดนี้ พอนึกย้อนกลับไป ตั้งแต่ต้นจนจบเซิ่งถิงเชินไม่เคยชายตามองเธอเลย ดังนั้นการยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อเอาใจเขา เพื่อความภาคภูมิใจจอมปลอมเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น กลับทำให้เธอกลายเป็นตัวตลกอย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้นเซิ่งถิงเชินปรายตามองหรงซูแวบหนึ่งแล้วละสายตากลับ สีหน้าเย็นชา “ตามใจเธอ”รถค่อย ๆ จ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status