บทที่ 2

แต่เขาไม่ได้คิดมากกว่านั้น

หรงซูพูดต่อทันที “พรุ่งนี้เป็นวันจันทร์ ตอนบ่ายมีเวลาไหมคะ? ยังไงพวกเราไปทำเรื่องที่สำนักงานเขตล่วงหน้าดีกว่า เพราะยังไงทำเรื่องก่อนล่วงหน้าสองเดือนน่าจะไม่เป็นไร”

เซ็นชื่อแล้วยังต้องช่วงสงบใจอีกหนึ่งเดือน ซึ่งใกล้กับกำหนดคลอดของเธอ

เซิ่งถิงเชินมองเธอ ท่าทางเปิดเผยและใจเย็น ใจดวงตามีความพินิจเพิ่มขึ้น เขาเก็บสายตากลับมา “ฉันบอกว่าเมื่อไหร่ก็คือเมื่อนั้น”

หรงซูหลุบตา ไม่พูดอะไรอีก

รถมาถึงบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง

คุณนายใหญ่เซิ่งเรียกพวกเขากลับมาเพราะเรื่องเด็กในท้องของหรงซูจริง

ตระกูลเซิ่งมีลูกชายมากกว่าลูกสาว

คุณนายใหญ่เซิ่งมีลูกชายสองคน คนโตเซิ่งเจิ้งชาง คนรองเซิ่งหานจาง

เซิ่งเจิ้งชางมีลูกชายสองคน คนโตเซิ่งถิงอวี้แต่งงานเมื่อหลายปีก่อน มีลูกชายฝาแฝดสองคน ปีนี้อายุห้าขวบ ลูกชายคนรองเซิ่งถิงเจ๋อปีนี้อายุยี่สิบสี่ยังไม่แต่งงาน

ส่วนเซิ่งหานจางมีลูกชายคนเดียวคือเซิ่งถิงเชิน

ดังนั้นเรื่องที่หรงซูตั้งท้องเด็กผู้หญิง คุณนายใหญ่เซิ่งและคุณท่านเซิ่งต่างดีใจกันมาก

“เป็นเรื่องดีอย่างที่คิดจริง ๆ พอเด็กหญิงคนนี้มา อาการของตาเฒ่าก็ดีขึ้นเลย”

เมื่อเห็นแม่สามีให้ความสำคัญกับเด็กในท้องหรงซูขนาดนี้ เสิ่นอวี้หรงสำทับตาม แล้วก็พูดดีกับหรงซูสองสามคำ

หรงซูนั่งอยู่ด้านข้างและตอบรับโดยดี

เมื่อเห็นเธออ้วนฉุท่าทางอ่อนน้อมว่าง่าย เสิ่นอวี้หรงมองยังไงก็ขัดหูขัดตาไปหมด แต่เห็นแก่หน้าคุณนายใหญ่ เธอก็เลยไม่แสดงออก

คุณนายใหญ่เซิ่งอารมณ์ดี มอบกำไลหยกจักรพรรดิราคาแพงให้หรงซูหนึ่งวง

หรงซูทั้งดีใจและตกใจ ปฏิเสธไม่ยอมรับไว้

เสิ่นหรงอวี้เลยเอ่ยปาก “คุณย่าให้เธอ เธอก็รับเอาไว้สิ”

พวกมาจากตระกูลเล็กโลกแคบ เอาไปออกหน้าออกตาไม่ได้จริง ๆ

หรงซูยอมแพ้ รับกำไลหยกเอาไว้ “ขอบคุณคุณย่าค่ะ”

“ดูแลท้องดี ๆ คลอดลูกจ้ำม่ำนะ”

หรงซูยิ้มอ่อนแล้วพยักหน้า เธอรู้ว่าที่คุณนายใหญ่เซิ่งดีกับเธอไม่ใช่เพราะตัวเธอเอง

เดิมทีเธอกับเซิ่งถิงเชินจะอยู่กินอาหารเย็นที่บ้านใหญ่

กระทั่งมีสายโทรเข้ามาหาเซิ่งถิงเชิน

แววตาของเขาเจือรอยยิ้ม เอ็นดูและอ่อนโยน

พวกเขาเหมือนเลี้ยงสัตว์เลี้ยงด้วยกันหนึ่งตัว

เซิ่งถิงเชินเรียกชื่อสัตว์เลี้ยงอย่างอ่อนโยน ชื่อเถียนเป่า

หากได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก เขาน่าจะเป็นพ่อที่ดีคนหนึ่ง

“อืม ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

พอวางสาย

เซิ่งถิงเชินหันหลังเดินออกมาจากระเบียง ก็เห็นหรงซูที่ยืนอยู่ตรงนั้น หรงซูสะดุ้ง ชั่วขณะหนึ่งยังไม่ทันได้ตั้งตัว พอเงยหน้ามองชายหนุ่ม ก็เห็นเพียงใบหน้าที่เยือกเย็นของเขา

เธอหยุดหายใจ แล้วรีบบอก “คุณย่าให้คุณไปที่ห้องหนังสือ”

เซิ่งถิงเชินไม่พูดอะไร ก้าวเท้าจากไป

หรงซูยืนอยู่ที่เดิม หัวใจเจ็บแปล๊บอย่างควบคุมไม่ได้

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เธอถึงเริ่มดีขึ้น

เซิ่งถิงเชินมาถึงห้องหนังสือ

คุณนายใหญ่เซิ่งและคุณท่านเซิ่งล้วนอยู่ที่นี่

“ถิงเชิน ย่ารู้ว่าหลานไม่ชอบหรงซู แต่ยังไงเด็กก็ใกล้คลอดแล้ว หรงซูเองก็เป็นคนที่เพียบพร้อม เป็นนักเรียนดีเด่นจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง นิสัยเรียบร้อย สิ่งที่การแต่งงานของหลานต้องการคือมั่นคง เธอเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการดูแลสามีสั่งสอนลูก”

เซิ่งถิงเชินไม่พูดจา

แต่การขมวดคิ้วที่ไม่พอใจเปิดเผยความรู้สึกของเขา

คุณนายใหญ่เซิ่งจะดูไม่ออกได้ยังไง หน้าตาหรงซูดูธรรมดาไปหน่อย พอไปยืนคู่กับหลานชายของเธอไม่เหมาะสมกันเลย

คุณท่านเซิ่งกล่าว “ตอนนี้การแต่งงานของหลานไม่เหมาะจะมีการเปลี่ยนแปลง ถ้าหลานไม่ชอบจริง ๆ ขอเพียงเธอไม่ได้ทำเรื่องเกินเลย ก็เก็บเอาไว้ก่อนสักปีสองปีเถอะนะ”

คุณนายใหญ่เซิ่งก็พูดตาม “ถูกต้อง ตอนนี้มีคนตั้งมากมายจ้องหลานอยู่ รอจะเล่นงานหลาน พอดีรอให้เธอดูแลลูกให้ดีแล้วค่อยจากไปก็ยังไม่สาย”

“...”

เซิ่งถิงเชินครุ่นคิดชั่วครู่ หน้าตาหล่อเหลาหนักใจไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “คุณปู่ คุณย่า ผมรู้แล้วครับ”

หรงซูมาเจอคุณนายใหญ่เซิ่งอีกครั้ง

คุณนายใหญ่เซิ่งมองเธอแล้วบอกว่า “บริษัทถิงเชินมีธุระกะทันหัน เลยกลับก่อน อีกเดี๋ยวฉันจะให้คนขับไปส่งเธอ”

หรงซูพยักหน้า “ค่ะ”

วันนั้นก่อนจากไป

คุณนายใหญ่เซิ่งเตือนเธอ “แม้จะตั้งท้องอยู่ แต่ก็ยังต้องออกกำลังกาย ต้องดูแลตัวเอง ตอนแม่สามีเธอตั้งท้อง ไม่เพียงต้องออกงานสังคมพร้อมสามี ยังต้องดูแลงานในบ้าน ของบางอย่างได้มาง่ายดาย แต่ถ้าอยากจะครอบครองไว้ตลอดไปไม่ใช่เรื่องง่าย”

หรงซูเข้าใจความหมายของคุณนายใหญ่เซิ่งทันที

ลูกสะใภ้ของตระกูลเซิ่งไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ หากอยากให้ตำแหน่งตัวเองมั่นคง เธอต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง

แต่สภาพเธอตอนนี้ มีแต่จะทำให้เซิ่งถิงเชินอับอายขายหน้า

เธอเองก็เคยคิดจะให้ตัวเองดีขึ้น ทั้งออกกำลังกายฝึกโยคะ อยากลดน้ำหนัก แต่หัวใจเธออ่อนแรง ยากจะยืนหยัด ร่างกายจิตใจอิดโรย เลยอ้วนขึ้นเรื่อย ๆ

แต่คุณนายใหญ่เซิ่งพูดถูก เธอจะหมดอาลัยตายอยากต่อไปไม่ได้ แต่ไม่ใช่เพราะทำให้ตำแหน่งมั่นคง แต่ทำเพื่อตัวเองในอนาคตต่างหาก

“คุณย่าคะ หนูทราบแล้วค่ะ”

ตอนกลางคืน

สิ่งที่ทำให้หรงซูแปลกใจคือ ผู้ชายที่พูดเรื่องหย่ากับเธอตอนเช้ากลับมาแล้ว

“เธอ...”

“ไปต้มน้ำซุปแก้เมามาให้ฉันที่ห้องหนังสือ”

พูดจบ

เซิ่งถิงเชินขึ้นไปห้องหนังสือชั้นบน

พอหรงซูรู้สึกตัว ก็ไปต้มน้ำซุปแก้เมาให้ชายหนุ่มหนึ่งถ้วยในห้องครัว แล้วเอาไปที่ห้องหนังสือ

ชายหนุ่มเปิดดูเอกสารในมือ แววตาเยือกเย็น รอบตัวแผ่ซ่านความรู้สึกเย็นชาไร้หัวใจเข้าถึงยาก

เธอไม่รบกวนเขา หันหลังออกจากห้องหนังสือ

ต่อให้เขากลับมา

ทั้งสองคนก็แยกห้องนอน

เขานอนห้องนอนใหญ่ชั้นสอง

เธอนอนห้องนอนแขกชั้นหนึ่ง

วันรุ่งขึ้น

เพราะเซิ่งถิงเชินอยู่บ้าน แม่บ้านเลยจัดเตรียมอาหารเช้าอย่างอลังการ

เขานั่งตำแหน่งประธาน แต่ไม่เห็นหรงซู

เมื่อก่อนถ้าเขาอยู่บ้าน

หรงซูไม่เพียงต้องรีดเสื้อเตรียมชุดที่เขาจะใส่ในวันพรุ่งนี้ ยังจัดเตรียมอาหารเช้าให้เขาด้วยตัวเอง เรียกได้ว่าเป็นภรรยาที่ไม่ขาดตกบกพร่อง

เพียงแต่เช้านี้พอตื่นขึ้น ไม่เห็นเสื้อผ้าที่รีดเสร็จแล้ว อาหารเช้าก็แม่บ้านเป็นคนเตรียม

“เธอไปไหน?” เซิ่งถิงเชินถามอย่างรำคาญ

หลิวลี่หัวรีบบ่นทันที “ให้คนไปเรียกแต่เช้าแล้วค่ะ แต่เธอไม่ยอมลุกขึ้น ทุกวันต้องส่งข้าวไปให้ถึงที่ห้อง ไม่ค่อยสนใจพวกเรา ถามว่าอยากกินอะไร เธอก็ไม่บอกค่ะ พวกเราไม่ได้รู้ใจเธอนะคะ ก็แค่ตั้งท้อง เมื่อก่อนตอนคุณนายท้องคุณชายใหญ่ ก็ดูแลเรื่องท่านประธานเซิ่งเองทั้งหมด พอมาถึงเธอ กลับมาเสวยสุขซะอย่างนั้น”

เซิ่งถิงเชินขมวดคิ้ว “ไปเรียกเธอให้ลุกขึ้น”

“ค่ะ”

หรงซูตื่นแต่เช้าแล้ว เธอแค่รอให้เซิ่งถิงเชินจากไปเท่านั้น

ขณะนี้

หลิวลี่หัวเปิดประตูเข้ามาทันที เมื่อเห็นหรงซูนั่งอยู่บนโซฟา จึงพูดอย่างเกลียดชัง “ทำตัวเป็นคุณนายน้อยจริง ๆ รอให้ใครมาเชิญเธอหรือไง?”

หรงซูเงยหน้า แล้วพูดเสียงเย็น “ถ้าฉันไม่เป็น แล้วเธอเป็นเหรอ?”

หลายเดือนมานี้ หรงซูทำตัวสงบเสงี่ยมสงบปากสงบคำ

หลิวลี่หัวไม่คิดเลยว่าเธอจะย้อนตัวเอง

“ถ้าต่อไปพวกเธอยังไม่มีสัมมาคารวะกับฉัน อย่าโทษฉันที่ไปบอกคุณนายใหญ่ ว่าช่วงที่ผ่านมาพวกเธอทำอะไรไปบ้าง?”

ถึงยังไงก็ต้องหย่าแล้ว เธอไม่มีอะไรต้องกังวลอีก เหลือเวลาแค่สองเดือน เธอจะทนทำไม

หลิวลี่หัวเบิกตาโต “เธอ...”

เมื่อวานเสิ่นอวี้หรงโทรหาเธอ บอกให้พวกเธอดูแลหรงซูให้ดี แม้จะตั้งท้องลูกสาว แต่นี่เป็นเด็กหญิงเพียงคนเดียวในสามรุ่นของตระกูลเซิ่ง หรงซูเองก็โชคดี ตั้งท้องเด็กผู้หญิงยังได้รับความสำคัญจากคุณนายใหญ่ขนาดนี้

หลิวลี่หัวทำได้เพียงอดกลั้น “คุณชายใหญ่รอเธออยู่ที่ห้องอาหาร”

หรงซูแปลกใจ

พอเธอไปถึงห้องอาหาร

เซิ่งถิงเชินกำลังกินข้าว เขาช้อนตามองหรงซู เธอใส่เสื้อไหมพรมตัวยาวสีขาว ผ้าของเสื้อถูกร่างกายที่บวมอืดของเธอขยายจนเปลี่ยนรูป ก้าวเดินไม่มั่นคง โซเซไปมา ท้องที่กลมโตเหมือนท้องมาหลายครั้ง

หรงซูสังเกตเห็นสายตาของชายหนุ่ม จึงนั่งให้ห่างจากเขาที่สุดอย่างรู้ตัว ได้ยินเพียงเขาพูดเสียงเรียบเฉย

“พวกป้าหลิวเป็นคนเก่าแก่ของทางบ้านใหญ่ เธอจะให้พวกเขาตามใจเธอทั้งหมดไม่ได้ ก็แค่ตั้งท้องเท่านั้น ไม่ใช่เดินเหินไม่สะดวก”

ก็แค่ตั้งท้องเท่านั้นเหรอ?

ใช่สิ!

ลูกที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจคนนี้ บางทีสำหรับเขาอาจไม่มีความสำคัญอะไรเลย

การที่เขาตำหนิโดยไม่มีสาเหตุ ต้องเป็นเพราะหลิวลี่หัวคอยยุยงแน่นอน

นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก

“ในเมื่อพวกเธอคิดว่าฉันเอาแต่ใจ ก็ให้พวกเธอกลับไปบ้านใหญ่ดีกว่า ฉันสามารถดูแลตัวเองได้”

หรงซูคนโจ๊กที่อยู่ในถ้วย พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบใจเย็น

ถึงยังไงอาหารเธอก็เป็นคนทำเอง เสื้อผ้าก็เป็นคนซักเอง ห้องก็ทำความสะอาดเอง มีเพียงตอนที่เซิ่งถิงเชินอยู่ พวกเธอถึงจะแกล้งทำเท่านั้น

เซิ่งถิงเชินขมวดคิ้ว

หรงซูไม่รู้ว่านี่คือสีหน้าไม่พอใจของเขา

ไม่ว่าเรื่องงานหรือเรื่องการใช้ชีวิต เซิ่งถิงเชินเป็นคนที่แข็งกร้าวมาก ไม่ยอมให้ใครโต้แย้ง

“ฉันกำลังเตือนเธอ ไม่ได้ให้เธอมาออกความคิดเห็น”

หรงซูก้มหน้า ไม่พูดอะไรอีก

เซิ่งถิงเชินเห็นสีหน้าซังกะตายของเธอ ใบหน้าก็ยิ่งบึ้งตึงขึ้นเรื่อย ๆ

ต่อมาเขาสั่งพวกหลิวลี่หัว ต่อไปเรื่องของเธอก็ให้เธอจัดการเอง ไม่ต้องรับใช้เธอ

มือของหรงซูที่ถือตะเกียบบีบแน่นอย่างไม่รู้ตัว

หลังอาหารเช้า

พอเซิ่งถิงเชินออกไป

หรงซูก็ไปที่มหาวิทยาลัยเอ

ไปที่ห้องทำงานของเจียงหวยซวี่

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สวมชุดเป็นทางการ บนสันจมูกที่สูงโด่งคือแว่นตาไร้กรอบ ราศีสุขุมภูมิฐาน

ปีนี้เจียงหวยซวี่อายุแค่ยี่สิบเก้าปี เป็นศาสตราจารย์เต็มขั้นสาขาการเงินของมหาวิทยาลัยเอ เป็นบุคคลระดับอัจฉริยะในแวดวงการเงิน

เธอยกมือเคาะประตู