งานวิวาห์(2)

ลูกหว้า หญิงสาวรูปร่างหน้าตาสะสวยเป็นคนที่ไม่ได้เรียบร้อยมากเท่าไหร่แต่ก็รู้จักกาลเทศะและการวางตัวเป็นอย่างดี หลังจากที่เรียนจบมัธยมปลายเธอเดินเข้าไปเรียนต่อในกรุงเทพและกลับมาทำงานเป็นพนักงานธนาคารแห่งหนึ่ง ด้วยความที่มีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นก็ทำให้เป็นที่สนใจของทั้งลูกค้าและผู้ที่ผ่านไปผ่านมาไม่น้อย

เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านก็มีลักษณะนิสัยที่ทำอะไรตามใจตัวเองอยู่บ่อย ๆ จนบางทีผู้เป็นบิดามารดาก็นึกเป็นห่วงในจุดนี้หากแต่ใครจะรู้ว่าไอ้นิสัยที่เป็นดังข้อเสียนี้ของเธอกำลังสร้างปัญหาใหญ่และเปลี่ยนแปลงชีวิตเธอไปตลอดกาล...

ใบหน้าสวยหวานของคนเมาโน้มเข้าขาชายตรงหน้ายังไม่ช้าไม่เร็วสุดท้ายก็ประกบจูบเขาได้จนสำเร็จ คราแรกเพียงแตะค้างเอาไว้เช่นนั้นไม่มีการรุกล้ำใด ๆ หากแต่เป็นชายผู้ถูกกระทำหากแต่เป็นชายผู้ถูกกระทำต่างหากที่ทนความหอมหวานตรงหน้าไม่ไหว

ริมฝีปากบางขบเม้มอวัยวะเดียวกันของอีกคนจนหญิงสาวต้องเปิดปากออกพร้อมอำนวยความสะดวกให้เขาเข้าไปสำรวจภายในได้อย่างอิสระ

 

"อื้มมม" เสียงครางหวานในลำคอของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มยิ่งเตลิดไปกันใหญ่

มือใหญ่ผลักร่างเล็กบางของคนเมากระทั่งชิดกับผนังพร้อมหลบมุมเพื่อออกห่างจากสายตาของคนที่อยู่แถวนั้นกว่าจะรู้ตัวอีกทีก็พากันเข้ามาอยู่ในห้องโดยสารรถยนต์คันหรูราคาหลักสิบล้านของเขาเป็นที่เรียบร้อย

การโรมรันที่ยาวนานพร้อมกับห้วงอารมณ์ที่ไม่สามารถหยุดการกระทำเอาไว้ได้เพียงเท่านี้จนกว่าจะถึงง่วงอารมณ์สุดท้ายในค่ำคืนที่สุดแสนหฤหรรษ์ที่มากับความสุขสมทางกายเป็นครั้งแรกของหญิงสาวเจ้าสังคมที่ครองตนเป็นโสดมาตลอดทั้งชีวิต

.

.

แสงแดดของเช้าวันใหม่ส่องลอดผ้าม่านสีอ่อนกระทบกับเปลือกตาของผู้ที่อยู่ด้านในห้องนอนของตัวเองจนไม่สามารถนิทราต่อไปได้

"อื้มม" แขนเรียวทั้งสองข้างชูขึ้นสูงพร้อมเหยียดยืดคลายความตึงจากเส้นเอ็นและร่างกายอันบอบช้ำจากกิจกรรมบางอย่างมาทั้งคืน

เปลือกตาสีมุกค่อย ๆ กะพริบถี่ขึ้นก่อนจะปรับแสงให้เข้ากับความเจิดจ้าจากนอกห้องและลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกมึนหัวราวกับมีใครเอาคีมเหล็กมาบีบอยู่ก็ไม่ปาน

"อ๊ะ! เจ็บ" เธอยันตัวเองลุกจากที่นอนก่อนจะรู้สึกถึงความปวดร้าวไปทั้งร่างอย่างไม่รู้สาเหตุ

เมื่ออุทานออกมาแล้วสายตาหวานก็มองไปยังเบื้องหน้าเห็นพื้นห้องที่มีเสื้อผ้ากระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทางก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี

"ไม่นะ หรือว่า..." ความทรงจำมากมายในหัวไหลย้อนกลับเข้ามาเกือบทั้งหมด เริ่มตั้งแต่ที่เธอดื่มหนักจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้และเดินออกมาที่หน้างานก่อนจะชนเข้ากับใครสักคน และเป็นเธอเองที่กระทำล่วงเกินคนนั้นก่อนด้วยตัวเอง และสุดท้ายก็พาเขามาที่บ้าน

ใบหน้าสวยหันไปที่เตียงอีกฝั่งทันทีเพราะนึกมาถึงตรงนี้แล้วมันคงเป็นอื่นไปไม่ได้อีกแล้ว

"กรี๊ดดดดด!!"

หญิงสาวกรีดร้องดังลั่นเพราะว่ามีคนที่มานอนอยู่บนเตียงด้านข้างของเธออยู่จริง ๆ และจากสภาพของเขากับเธอแล้วคงไม่ต้องเดาเลยว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

"โอ๊ย! เสียงดังอะไรแต่เช้าเนี่ย เงียบ ๆ หน่อยสิ" ชายที่ถูกรบกวนการนอนจำต้องตื่นขึ้นมากะทันหันเพราะว่าเสียงของหญิงสาวที่ร่วมเสพสุขกับเขาเมื่อคืนนั้นโวยวายขึ้นมาเหมือนผีเข้าจนไม่อาจข่มตานอนหลับต่อไปได้

"คุณเป็นใคร?" เสียงตื่นตระหนกถามคนด้านข้างด้วยความอยากรู้เพราะในความทรงจำของเธอไม่รู้จักคนคนนี้มาก่อนเลย

"นี่เธอจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เหรอ..."

แกร่ก!

ไม่ทันให้ทั้งสองได้คุยอะไรกันมากมายนักประตูบานหนาก็ถูกเปิดออกโดยชายกลางคนผู้เป็นเจ้าของบ้าน

"เกิดอะไรขึ้น!! นี่มัน!!"

เสียงร้องด้านของหญิงสาวทำให้เสียงร้องดังของหญิงสาวทำให้คนที่อยู่ในบ้านต่างตกใจและพากันวิ่งกรูเข้ามาดู

ชายวัยกลางคนที่เห็นภาพตรงหน้าไม่ค่อยน่ามองเท่าไหร่นักยังดีที่ผู้เป็นบุตรสาวมีผ้าห่มห่อหุ้มกายเอาไว้มิดจนถึงคอ เพียงแต่ชายแปลกหน้าผู้นั้นล่อนจ้อนไม่มีอะไรบนตัวเลยสักชิ้น

"พ่อ..." เสียงหวานอ่อนลงถนัดตาเมื่อเห็นผู้เป็นบิดาที่หน้าประตู

"อะไรอีกวะเนี่ย" ชายตัวสูงสบถอย่างหัวเสียนอกจากเขาต้องตื่นนอนตั้งแต่เช้าทั้งที่เพิ่งหลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมงแล้วยังดูเหมือนว่ามีเรื่องยุ่งยากให้ต้องจัดการอีกด้วย

"ไอ้หนุ่ม เอ็งเป็นใครมาอยู่ในห้องลูกสาวฉันได้ยังไง" เสียงแข็งขึงขังพร้อมเดินมาหาชายผู้นั้นอย่างเอาเรื่อง ส่วนผู้ถูกถามก็รีบหยิบกางเกงที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาสวมใส่พร้อมกับร่างบอบบางของหญิงกลางคนเดินเข้ามาสมทบในห้อง

"หว้าลูก...นี่มันเรื่องอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นร้องเสียงดังทำไม" บัวผู้เป็นมารดาเข้าไม่เห็นสถานการณ์ตรงนี้พอจะเดาเรื่องทั้งหมดออกได้ เพียงแต่เสียงร้องกรี๊ดของลูกสาวมันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเกรงว่าจะถูกข่มเหง เพียงแต่สามีของเธอท่าทางจะโกรธจัดจนไม่อาจควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้อีกต่อไป

"ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะร้องเสียงดังหาพระแสงอะไร ทำตัวเหมือนคนพรหมจรรย์ไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาอย่างนั้นแหละ" ชายหนุ่มใส่เสื้อผ้าจนเรียบร้อยลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเตรียมตัวที่จะเดินออกจากห้องไป หากแต่ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าบ้านใครก็ออกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น

"เอ็งจะไปไหน คิดว่าก่อเรื่องแบบนี้ไว้แล้วจะกลับออกไปได้ง่าย ๆ อย่างงั้นเหรอ" ชายกลางคนมายืนประจันหน้าคนตัวสูงด้วยสีหน้าท่าทางเอาเรื่อง เขาจะไม่ยอมให้ลูกสาวของเขาเสียเปรียบเช่นนี้

"แล้วลุงจะเอายังไง" ใช่ว่าเขาจะเกรงกลัวคนอายุมากกว่าเสียที่ไหน ชายหนุ่มตอบกลับกลับไปพร้อมด้วยอารมณ์ที่พอ ๆ กัน ในเมื่อไปไหนไม่ได้ก็ต้องตกลงกันให้รู้เรื่องจะเอาอย่างไรเอาเงินเท่าไหร่เขาก็พร้อมจะจ่ายให้ทั้งสิ้น

"เอ็งโทรเรียกผู้ปกครองของเอ็งมาคุยกันที่บ้านเดี๋ยวนี้เลย ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจแน่" คนฟังถึงกับควันออกหูไม่รู้ว่าชายกลางคนคนนี้เอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้กล้าที่จะพูดกับเขาราวกับเป็นเด็กไม่หย่านม

"ทำทำไมต้องเรียกผู้ปกครองอะไรของลุงด้วย ผมอายุ 24 แล้วไม่จำเป็นต้องมีผู้ปกครองมาเคลียร์ปัญหาหรอกนะครับ"

"ถ้าเอ็งไม่ตามคนที่บ้านมาคุยกัน งั้นก็ไปคุยกันที่โรงพักเถอะไอ้หนุ่ม" ผู้เป็นประมุขของบ้านเอ่ยคำขาดพร้อมเดินลงไปด้านล่างโดยไม่ลืมจะหยิบเอาปืนลูกซองที่อยู่ข้างบันไดติดมือลงมาด้วย

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย น่ารำคาญชะมัดเลย"

"แม่บัว..." เสียงหวานของหญิงสาวที่เอาแต่นั่งร้องไห้บนเตียงเอ่ยขึ้นแผ่วเบาเรียกผู้เป็นมารดาอย่างใจเสีย เธอไม่รู้ว่าควรต้องทำอย่างไรต่อไปและไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ รู้เพียงแค่ว่าเธออาจกำลังสร้างปัญหาให้ทุกคนอยู่

"รีบแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วลงมาคุยกันข้างล่างเถอะ ส่วนเธออย่าลืมโทรตามคนที่บ้านมาด้วยล่ะ" ประโยคแรกผู้เป็นมารดาเอ่ยกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงเชิงตำหนิ ส่วนประโยคหลังหันมาบอกกับชายหนุ่มที่กำลังหัวเสียกับตัวเองที่ไม่อาจหักห้ามใจจนพาตัวเองมาอยู่ในจุดนี้

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับอะไรหญิงผู้มีอายุมากกว่าหากแต่เขาหันมามองหน้าของหญิงสาวตัวต้นเรื่องด้วยความไม่พอใจ

"อย่าได้คิดจะทำอะไรที่เป็นการเอาเปรียบฉันเด็ดขาดนะ ฉันจะไม่มีวันให้เธอสมหวัง จำเอาไว้"