1 งานวิวาห์

ตอนที่ 1 งานวิวาห์

จริงอย่างที่เขาคนนั้นบอก เรื่องมันจะไม่เลวร้ายขนาดนี้เลยถ้าเธอไม่ได้แต่งงานกับเขาคนนั้น ทั้งหมดมันก็คงเริ่มตั้งแต่คืนนั้น...

"ลูกหว้าแต่งตัวเสร็จหรือยังลูก เดี๋ยวจะไปงานเลี้ยงไม่ทันเอานะ" หญิงกลางคนเรียกผู้เป็นลูกสาวที่ไม่รู้ว่าจนป่านนี้แล้วทำไมถึงยังแต่งตัวไม่เสร็จเสียที

"ค่ะแม่ หว้ากำลังลงไปแล้วค่ะ" เสียงหวานตอบกลับพร้อมกับเสียงวิ่งตึก ๆ ลงมาจากชั้นบนของบ้านบ่งบอกว่าเธอกำลังเดินลงมาแล้ว

"ช้าจังเลยนะลูก" ครั้งนี้เป็นเสียงของชายวัยกลางคนซึ่งเป็นบิดาของหญิงสาวที่อยู่ในชุดราตรีสีอ่อน

"ขอโทษนะคะคุณพ่อ พอดีว่าหว้ารูดซิปไม่ถึงค่ะ" เธอพูดเช่นนั้นก่อนจะหันไปทางผู้เป็นแม่ที่ถือกุญแจรถเตรียมพร้อมที่จะออกจากบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"งั้นเราก็รีบไปกันเถอะลูกเดี๋ยวไปถึงที่งานสายคนจะตำหนิแม่เอาได้นะ" เมื่อพูดกันจบแล้วหญิงทั้งสองก็ย้ายตัวเองไปนั่งอยู่ในรถยนต์ราคากลาง ๆ ก่อนจะขับมันออกจากตัวบ้านไป

"งานนี้หว้าว่าจะต้องมีเพื่อนของคุณแม่แล้วก็เพื่อนของหว้ามาเยอะแน่เลยค่ะ" คนตัวเล็กหันหน้าไปทางผู้เป็นแม่พร้อมฉีกยิ้มกว้างแสดงความตื่นเต้นของตัวเองที่จะได้ไปงานในวันนี้

"แม่ก็คิดว่าอย่างนั้นแหละ ถ้าหากเจอเพื่อนของแม่ลูกก็สวัสดีเขานะอย่าเสียมารยาทเด็ดขาด งานนี้คุณพ่อไม่ได้มาด้วยเรามากันสองคนเพราะงั้น ถ้าลูกเจอเพื่อนก็ให้เพื่อนมาส่งนะแม่อาจจะขอตัวกลับก่อน"

เธอพูดกับลูกสาวตัวเองไปเช่นนั้นก็เพราะว่าสาวสังคมเช่นลูกหว้ามีเพื่อนมากมายรายล้อมมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ถ้าหากว่าเธอต้องรอกลับพร้อมกับลูกสาวก็กลัวว่าอีกคนหมดสนุกเสียเปล่า ๆ อีกอย่างปัญหาทางบ้านก็ยังไม่ได้รับการแก้ไขแน่นอนว่าเธอไม่อยากจะอยู่ในที่เช่นนี้นานเกินไปนัก

"ได้เลยค่ะคุณแม่" ไม่นานนักรถยนต์ของทั้งสองก็มาจอดอยู่ที่หน้างานเป็นที่เรียบร้อย

หญิงสาวก้าวลงมาจากรถด้วยชุดเดรสรัดรูปศรีอ่อนขับกับสีผิวยิ่งทำให้ตัวเธอน่ามองเป็นไหน ๆ อีกทั้งสร้อยคอสีเงินพร้อมจี้เล็ก ๆ ตรงกลางมันยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์เหลือร้ายเพราะว่าการแต่งหน้าที่ไม่ได้จัดจ้านจนเกินไปทำให้เธอสวยสะกดทุกสายตาให้มองมาที่เธอเพียงผู้เดียว

"มาแล้วค่ะเหรอพี่บัว" ยังไม่ทันให้เธอได้มองหาใครก็มีคนหนึ่งตรงเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร

"สายหยุดไม่เจอกันนานเลยนะ" บัวเอ่ยทักทายเพื่อนเก่าด้วยความคะนึงหา

"สวัสดีค่ะคุณน้าสายหยุด" ลูกหว้าเห็นเช่นนั้นก็ยกมือขึ้นมาประนอมไหว้ผู้มาใหม่ด้วยความนอบน้อม

"สวัสดีค่ะหนูลูกหว้า" อีกคนหันมามองหญิงสาวเจ้าของชื่อด้วยสายตาของความชื่นชม นั่นก็เพราะว่าเด็กคนนี้มีหน้าตาสวยงามไม้คล้ายบัวเพื่อนของเธอที่ยืนอยู่ด้านข้างตอนสาว ๆ ไม่มีผิด เห็นแล้วก็นึกอยากจะแนะนำลูกชายให้รู้จักกันดูสักครั้ง

"ลูกหว้า ทางนี้ ๆ" ถ้าว่าไม่ทันให้เธอได้ทักทายเพื่อนของมารดาได้นานนักเสียงเรียกชื่อของเธอดังมาจากฝั่งข้าง ๆ เรียกความสนใจของเธอได้อย่างดี

"ไปเถอะลูก" บัวบอกกับลูกสาวเช่นนั้นก็เป็นอันรับรู้กันว่าคืนนี้สาวสังคมอย่างลูกหว้าคงมีเรื่องให้ทำต่อแล้ว

"ค่ะแม่บัว" 

ร่างเล็กบางสะโอดสะองเดินตรงมายังผู้ที่เรียกชื่อเธอเมื่อครู่ด้วยความดีใจเพราะว่าเจ้าของน้ำเสียงเมื่อกี้นั้นไม่ใช่ใครอื่นหากแต่เป็นเพลงพินเพื่อนสนิทสมัยเรียนของเธอนั่นเอง

"ไม่เจอกันนานมากเลยยายเพลง" ว่าพร้อมกับสวมกอดอีกคนด้วยความคิดถึงก่อนทิ้งตัวนั่งลงที่ด้านข้างเธออย่างเป็นธรรมชาติ

"ก็นิดหนึ่งแหละหลังจากจบมัธยมแล้วก็แยกย้ายกันไปเรียนที่อื่นกันหมด จะหาโอกาสรวมตัวกันแบบนี้ไม่ได้ง่าย ๆ เลย" สายตาคมมองไปรอบ ๆ กายก็พบว่าผู้คนที่อยู่ด้วยนั้นส่วนมากก็เป็นเพื่อนสมัยมัธยมด้วยกันทั้งนั้น

"พวกเธอสบายดีกันไหม" ลูกหว้าเอ่ยถามทุกคนที่นั่งข้าง และก็ได้รับเป็นเสียงตอบรับที่บอกว่าทุกคนสบายดีทั้งหมด

"มาเถอะอย่ามัวแต่พิลี้พิลัยกันหน่อยเลยน่า มาดื่มฉลองที่พวกเราได้เจอกันดีกว่า" เพลงพินว่าพร้อมยกแก้วขึ้นสูงเป็นสัญญาณว่าค่ำคืนนี้ของทุกคนจะเต็มไปด้วยบรรยากาศของการรำลึกความหลังและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ "ชนนน!!"

"นี่ลูกหว้า เธอเองก็ดื่มเยอะ ๆ สิสนุกกันหน่อยเถอะ ผ่อนคลาย ๆ เพื่อน" หญิงสาวคนหนึ่งที่ลูกหว้าจำได้ดีว่าตอนสมัยเรียนไม่ค่อยจะถูกกับเธอเท่าไรเดินเข้ามาทำท่าทางสนิทสนมพร้อมทั้งยื่นแก้วให้เธอดื่มด้วยรอยยิ้ม สร้างความประหลาดใจให้กับเธอเป็นอย่างมาก หากแต่เธอไม่อยากทำลายบรรยากาศนี้จึงได้รับมันเข้ามาไว้ในมือแล้วยกขึ้นดื่มอย่างไม่ลังเล

"เธอก็ดื่มด้วยกันสิ" ลูกหว้าพูดพร้อมทั้งยื่นแก้วที่อยู่ในมือเธอออกไปให้อีกคนเป็นการแลกเปลี่ยน

ลูกหว้ามองภาพนี้ด้วยความสุขใจเพราะว่าปกติเธอจะดื่มแค่กับเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยเท่านั้น และเพื่อนกลุ่มนี้ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไร นี่นับเป็นครั้งแรกคิดไม่ถึงว่าทุกคนในเวลานี้ที่เดินทางเติบโตกันมาพอสมควรจะยังต่อกันติดเหมือนเดิม ความขุ่นเคืองใจเมื่อก่อนก็มลายสิ้นเหลือเพียงแค่ความยินดีที่มีให้กันเท่านั้น

ลูกหว้าปล่อยอารมณ์ตัวเองไปตามบรรยากาศ มือเรียวยกเจ้าแก้วน้ำสีอำพันที่นานนับนาทีก็เริ่มมีสีเข้มขึ้นเรื่อย ๆ กระดกลงคอไปจนหมด แก้วแล้วแก้วเล่าจนสติที่มีครบก็เหลือไม่เต็มร้อย

"หว้า อึก! นี่แกเมาแล้วเหรอ อย่าเพิ่งเมาไปสิดื่มอีกนิดนึงเถอะน่า" เพลงพินว่าพร้อมล็อกคอเพื่อนสนิทเอาไว้อย่างแน่นหนาไม่ให้เจ้าของชื่อคิดหนีไปทางได้

"อื้ออ ฉันดื่มเยอะไปแล้วนะเนี่ย" ลูกหว้าพูดด้วยน้ำเสียงยืดยานไม่ต่างกัน แต่ก็ดื่มแอลกอฮอล์ในแก้วนั้นลงคอแต่โดยดี

"เก่งม้ากกเพื่อนรัก" เมื่อได้รับสิ่งที่ต้องการจนพอใจแล้วเพลงพินที่สติเหลือเพียงน้อยนิดสุดท้ายก็ทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ด้านข้างเพราะว่าไม่หลงเหลือสติใด ๆ อีกแล้ว

"เอ้า! เพลงแกเมาแล้วเหรอ แกไม่ไหวแล้วเหรอเนี่ย ทำไมคออ่อนอย่างนี้" ลูกหว้าขำขันเพื่อนตัวเองก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองก็ควรพอได้แล้วเหมือนกัน ตอนแรกเธอตั้งใจว่าจะให้เพลงไปส่งแต่อีกคนมีสภาพเช่นนี้แล้วจึงเลือกที่จะเดินออกไปข้างนอกและหวังพึ่งพาคนรู้จักอื่นแทน

"ฉัน อึก! กลับก่อนนะเพื่อน ๆ" บอกลาไปอย่างนั้นทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครสนใจฟังเธอหรอกเพราะสติก็มีไม่ครบกันหมดแล้ว

ร่างเล็กบางพูดจบก็หมุนตัวเองออกมาด้านนอกและมองหาใครสักคนที่เธอรู้จักด้วยอาการมึนเมาเดินคล้ายปูเป๋ไปเป๋มา

"อ๊ะ!" ทว่าไปไม่ทันถึงหน้างานก็ชนเข้ากับใครสักคนเข้าจนเธอถึงกับเสียหลักล้มลงไปกับพื้น

"คุณ! ขอโทษนะครับเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" คนแปลกหน้ารีบเข้ามาพยุงคนเมาให้ลุกขึ้นด้วยความเป็นห่วงปนรู้สึกผิดที่ทำให้คนสวยขนาดนี้ล้มลงไป

ทว่าเมื่อได้มามองหน้ากันอย่างชัด ๆ แล้วผู้หญิงคนนี้ดูสวยไม่ใช่น้อย เขามองหน้าเธออย่างตะลึงงันก่อนจะรู้สึกตัว อีกทีก็ตอนที่ถูกคนเมาคว้าคอเขาเข้าไปและประกบจูบเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว...

"ใครอะ หล่อจัง"