งานวิวาห์(3)

เมืองน่าน ชายหนุ่มอายุ 26 ปีผู้เป็นน้องชายคนเล็กของบ้านนิสัยเอาแต่ใจตัวเองตั้งแต่ไหนแต่ไรอีกทั้งยังใจร้อนและโมโหร้ายจนบรรดาพี่น้องนึกเป็นห่วง รูปร่างหน้าตาของเขาเรียกได้ว่าอยู่แถวหน้าสาว ๆ คนไหนก็อยากเข้าหาเพราะนอกจากจะหน้าตาดีแล้วยังรวยมากอีกด้วย

ถึงเขาจะมีนิสัยที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของน้องคนเล็กเพราะถูกตามใจอยู่บ่อย ๆ หากแต่เมืองน่านก็ยังเป็นถึงเจ้าของไร่ เจ้าเมือง ของจังหวัดน่านที่เป็นบ้านเกิดของคุณแม่เขาด้วย ไร่นี้มีทั้งไร่ชากาแฟรวมถึงผลไม้ต่าง ๆ และยังมีส่วนของไร่เปิดและรีสอร์ตไว้ต้อนรับนักท่องเที่ยว เขาควบคุมคนงานมากกว่าหนึ่งร้อยชีวิตได้เป็นอย่างดี นี่จึงเป็นข้อพิสูจน์ว่านิสัยใจร้อนของเขาไม่ได้มีผลอะไรกับการทำงานเลยแม้แต่น้อย

เพียงแต่ต่อให้เมืองน่านเป็นชายเจ้าเสน่ห์มากแค่ไหนเขาก็ยังมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบนอกจากไร่นั่นก็คือลูกชายตัวน้อยอายุห้าขวบอย่าง น้องเพิร์ธ เขาดูแลลูกชายเพียงลำพังมาอย่างดีโดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาทำหน้าที่แม่ให้กับเจ้าเด็กน้อยเลยแม้แต่คนเดียว เพราะรู้ดีว่าคนพวกนั้นไม่ได้เข้ามาเพราะรักในตัวลูกของเขาจริง ๆ หากเป็นเงินทองและสมบัติของเขาเสียมากกว่า

.

.

ชายหนุ่มนั่งรอผู้ปกครองของตัวเองอย่างใจเย็น คิด ๆ ดูแล้วนี่มันทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปตอนราวสักมัธยมที่เกเรจนถูกเรียกผู้ปกครองมาทำความเข้าใจกันก็ไม่ปาน นั่งรอเพียงไม่นานเสียงรถยนต์ของคนที่รอก็มาถึง

"สวัสดีค่ะ ขอโทษที่ให้ต้องรอนานนะคะ" ดุจมณีเดินเข้ามาพร้อมกับเมืองเหนือผู้เป็นพี่ชายคนโต

"สวัสดีค่ะ" บัวทักทายพอเป็นพิธีก่อนผายมือให้ผู้มาใหม่นั่งที่เก้าอี้อีกฝั่ง

"แม่! ทำไมมาช้าจังล่ะครับ" เมืองน่านทำน้ำเสียงงอแงเพราะว่าเขาใช้ความอดทนที่ต้องอยู่ท่ามกลางความอึดอัดตรงนี้เป็นอย่างมากอย่าง

"แกนะแก!" ผู้เป็นมารดาส่งน้ำเสียงดุไปทางลูกชายหากแต่ใบหน้ากลับยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างบอกไม่ถูก

"คุณรู้ใช่ไหมครับว่าวันนี้พวกผมเรียกคุณมาทำไม" สิงห์ผู้เป็นบิดาของลูกหว้าพูดด้วยสีหน้าท่าทางไม่สบอารมณ์มากนัก นั่นก็เพราะว่าไม่รู้ว่าฝั่งโน้นจะมาแบบไหน

"แหม คุณพี่ทั้งสองอย่าเครียดไปเลยค่ะ คุณน้องได้รู้เรื่องมาพอคร่าว ๆ จากลูกชายแล้ว เอาเป็นว่ากำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกันก็ไม่เห็นต้องบึ้งตึงกันขนาดนี้เลยนะคะ" ดุจมณีพูดขึ้นแบบนี้ทำให้สิ่งและบัวสองสามีภรรยามองหน้ากันด้วยความโล่งใจขึ้นมาบ้าง

"แม่! หมายความว่ายังไงครับ ผมไม่แต่งนะ" เมืองน่านเจ้าลูกชายตัวดีตัวต้นปัญหาที่ทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้รีบโวยวายขึ้นเมื่อรู้ถึงชะตากรรมของตัวเอง

"หยุดเอาแต่ใจเลยนะไอ้น่าน ลูกผู้ชายก็ควรรับผิดชอบในการกระทำของตัวเองสิ" เป็นเสียงของพี่ชายคนโตที่เอ่ยดุขึ้นเมื่อเห็นว่าน้องชายทำตัวงอแงไม่เป็นผู้เป็นคน

"ผมบอกไว้ก่อนเลยนะถ้าพวกคุณไม่รับผิดชอบลูกของผมเราได้เห็นดีกันแน่" สิงห์ขู่

"ไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นแน่นอนค่ะ คุณน้องยินดีมาก ๆ เลยที่จะให้หนูคนนี้เข้ามาเป็นลูกสะใภ้ของบ้านนะคะ ว่าแต่หนูชื่ออะไรลูก" ประโยคแรกพูดกับสิงห์ส่วนประโยคถัดมาพูดกับหญิงสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี

"ลูกหว้าค่ะ" เธอตอบกลับคนมีอายุมากกว่าและนี่ก็เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่เมืองน่านได้รู้จักชื่อเธอจริง ๆ เพราะเมื่อคืนก็ยังไม่ทันได้ถามไถ่ชื่อแซ่กันก็พากันมาจบอยู่บนเตียงเสียก่อนแล้วตื่นมาก็มาเกิดเรื่องขึ้นอีก

"ชื่อน่ารักจังเลยค่ะ" คนอายุมากกว่าเอ่ยชมเช่นนั้นด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าและท่าทางของหญิงสาวก็ดูไม่ได้มีพิษมีภัยหรืออะไรอย่างที่ลูกชายโทรมาเล่าให้ฟังเมื่อชั่วโมงก่อนสักนิด เห็นทีว่าช้างเผือกอยู่ในป่าคงเป็นเรื่องจริง

"นี่พวกคุณวางแผนกันมานานแล้วใช่ไหม ถ้าอยากได้เงินเท่าไหร่ก็บอกกันมาดี ๆ สิ ผมให้คุณได้ ไม่เห็นจะต้องวางแผนทำเรื่องแบบนี้เลย ให้ตายยังไงผมก็ไม่แต่ง" เมืองน่านประกาศกร้าว หากแต่คำพูดของเขาไม่ได้มีน้ำหนักกับการตัดสินใจในครั้งนี้

"ไอ้น่าน! หยุดพูดจาแบบนี้เดี๋ยวนี้เลยนะ" เมืองเหนือดุน้องชายที่ไร้มรรยาทกับผู้ใหญ่พูดจาล่วงเกินผู้อื่นต่อหน้าต่อตาเขากับมารดาเช่นนี้ เกรงคนอื่นจะว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอนเอาได้

"คุณพ่อคุณแม่คะเขาไม่ได้เต็มใจจะแต่งงานเราก็อย่าบังคับเขาเลยนะคะ อีกอย่างว่าเองก็ยังไม่อยากแต่งด้วยค่ะ" หญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่นานในที่สุดก็ตัดสินใจพูดขึ้นมาเพราะเธอเห็นแล้วว่าไม่มีประโยชน์อะไรจากการแต่งงานในครั้งนี้

"ไม่ได้ค่ะ ยังไงก็ต้องแต่งแน่นอนไม่ต้องไปฟังคำของเจ้าน่าน ฟังแค่แม่ก็พอแม่บอกว่าแต่งก็คือแต่ง" ดุมณีพูดอีกครั้งก่อนท้ายประโยคหันไปส่งสายตาพิฆาตยังลูกชายคนเล็กที่ทำตัวไม่รู้จักโตเราออก

"แต่ว่า..." 

"ไม่มีมีแต่อะไรทั้งนั้นนะคะ" ไม่ทันให้ลูกหว้าได้เอ่ยปฏิเสธใด ๆ คนอายุมากกว่าก็ปัดตกไปทั้งอย่างนั้นจนเธอพูดอะไรไม่ออก

"ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยเรื่องสินสอดกันเลยดีมั้ยคะ" เป็นบัวที่เอ่ยพูดขึ้นมาบ้างอาจดูรวดเร็วเกินไปที่จะคุยเรื่องนี้แต่เธอมีความจำเป็นบางอย่างที่นึกขึ้นมาได้ท่ามกลางปัญหาที่เกิดขึ้นพอดิบพอดี

"ที่แท้ก็เห็นแก่เงิน" คำนี้เป็นคำพูดของเมืองน่านเขาไม่ได้พูดดังจนเกินไปหากแต่ผู้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างลูกหว้ากลับได้ยินเต็มสองรูหู

"ได้เลยค่ะคุณพี่อยากได้สินสอดเท่าไหร่ก็เรียกมาได้เลยนะคะ" ดุจมณีกล่าว

"ลูกสาวของพวกเราเลี้ยงมาอย่างดี หนึ่งล้าน กับทองสิบบาทไม่ต่ำไปกว่านี้แล้วค่ะ" เรียกสินสอดทั้งทีก็ต้องเรียกเผื่อต่ออยู่แล้วหากได้เงินจำนวนนี้มาจริง ๆ ย่อมจัดการปัญหาที่พวกเขาคิดหาวิธีแก้ไม่ได้มาหลายวันจนหมดสิ้นสิ้น

"โถ่เอ๊ย! ฉันขอต่อหน่อยก็แล้วกันค่ะ" ดุจมณีว่าเช่นนั้นทำให้เมืองน่านยกยิ้มอย่างพอใจที่เห็นว่าแม่ของเขาไม่ได้เล่นไปตามเกมของครอบครัวนี้

"ยังจะต่ออีกเหรอคะ ลูกหว้าของเรามีค่ากับครอบครัวเรามาก" บัวว่า ความจริงเธอไม่ได้ตั้งใจที่จะทำแบบนี้เลยสักนิด เพียงแต่ลูกสาวของเธอก็มีค่ามากจริง ๆ ถ้าหากต้องเสียลูกสาวให้กับครอบครัวนี้แล้วก็ควรได้รับการตอบแทนอย่างสมน้ำสมเนื้อ

"ขอต่อเป็น สิบล้าน ทองหนึ่งร้อยบาทก็แล้วกันค่ะ" ดุจมณีคิดว่าผู้ที่จะเข้ามาเป็นสะใภ้ของบ้านเธอคนที่จะเข้ามาเปลี่ยนแปลงลูกชายที่ทำตัวไร้หัวใจมานานตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อ 5 ปีก่อนนั้น ถ้าเธอเข้ามาทำให้เขาสนใจได้ เงินจำนวนนี้ไม่ถือว่ามากเลย

"คุณแม่!" เมืองน่านเรียกชื่อแม่ตัวเองที่เห็นว่าอะไรมันเป็นไปอย่างที่เขาคิด

"แกจะเรียกชื่อฉันทำไมนักหนา" หันมาตวาดลูกชายนิดหน่อยก่อนหันไปส่งยิ้มให้ครอบครัวฝั่งตรงข้าม "ตกลงมั้ยคะ ถ้าตกลงแล้วก็เลือกได้เลยนะคะว่าจะหาเลิกเองหรือจะให้ทางดิฉันหาฤกษ์ให้ เพียงแต่ว่ามีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่งค่ะ"

แน่นอนว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในครอบครัวของคนรวยก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ทุกอย่างย่อมมีค่าตอบแทนเสมอ

"ข้อแม้อะไรคะ" บัวเอ่ยถามเพราะเกรงว่าจะทำให้ลูกสาวของเธอตกที่นั่งลำบาก

"เรื่องอื่นอะไรยังไงดิฉันจะไม่เข้าไปยุ่งหรอกนะคะ เพียงแต่ว่าเจ้าน่านมีลูกชายอยู่หนึ่งคน ถ้าหนูแต่งงานกับเจ้าน่านแล้วแม่อยากให้หนูรักน้องเพิร์ธให้เหมือนกับลูกตัวเองได้ไหมคะ"

เมื่อฟังข้อแม้ของคุณหญิงดุจมณีผู้นี้ดูแล้วก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายเลย เป็นเรื่องดีเสียอีกเพราะอย่างไรลูกหว้าก็เป็นคนรักเด็กมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพียงแค่มีลูกเพิ่มมาหนึ่งคนก็คงไม่เป็นปัญหา

"ได้ไหมคะ หนูลูกหว้า"

"ได้ค่ะ หนูจะรักเขาเหมือนกับลูกแท้ ๆ ของหนูเลยค่ะ"