หวานใจของเขา

พอหลุดจากนักธุรกิจกลุ่มนั้น

“มานี่”

“ไปไหนคะพี่มังกร”

“เราต้องคุยกัน”

เขาพาพนิตาไปยังประตูที่เปิดไปทางระเบียงด้านข้างของห้องจัดเลี้ยง มังกรกระชากเปิดออกไปอย่างแรง ลมเย็นยามค่ำพัดวูบเข้ามา ปะทะกับความร้อนในอกของมังกรที่กำลังเดือดพล่าน

“พอได้แล้ว” มังกรลั่นปาก มือของเขากำแขนพนิตาแน่น จนแทบเป็นรอย เธอถูกลากออกมาจากสายตาผู้คน ราวกับเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง

แสงไฟในงานด้านหลังยังสว่างจ้า แต่ตรงนี้…มืดกว่า เงียบกว่า และทั้งสองคนกำลังจะปะทะกัน

“เธอมาช้า เพราะมัวไปหาชุดใส่ใช่ไหม” เขาตวาดทันทีที่ประตูปิดลง

“ฉันส่งชุดให้แล้ว ทำไมไม่ใส่!”

พนิตามองเขาแบบใบหน้าไร้อารมณ์ แต่สายตามีแววเยาะหยัน เหมือนเสียงโกรธของเขาไม่อาจกระทบอะไรในตัวเธอได้อีก

“แล้วนี่อะไร?” สายตาเขากวาดลงไปที่ชุดสีแดงเพลิง

“แบรนด์นี้ฉันจำได้ ราคาเหยียบล้าน เธอเอาเงินที่ไหนไปซื้อ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตำหนิ คำถามดูจะห่วงเงินในกระเป๋าของตัวเอง

“จะกล่าวหาด่าทรายว่าใช้เงินเปลืองอย่างนั้นหรือคะ”

พนิตาตอบออกไป พร้อมทั้งแกะมือของเขาที่บีบจนเจ็บให้อ้าออก เขาเห็นสีหน้าเหยเกของเธอ จึงได้ปล่อยมือ

พนิตาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอ ก่อนจะยื่นมันให้เขา

“ดูนี่ค่ะ” มังกรขมวดคิ้ว แต่ก็รับมาดูอย่างหงุดหงิด ภาพในหน้าจอปรากฏชัด ชุดราตรีสีขาวที่เธอเอาออกมาจากกล่อง ชุดเดียวกับที่เขาส่งให้เธอ แต่สภาพ... ผ้าขาดรุ่ย เส้นด้ายรุ่ยออกมา เนื้อผ้าบางส่วนเหมือนถูกกัดกร่อนเหมือนโดนกรรไกรตัด

“มันคืออะไร” เขาถามเสียงต่ำ

“ชุดที่พี่ส่งมาให้ทรายค่ะ”

คำตอบนั้น…ทำให้เขานิ่งไป พนิตาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ทรายแค่หยิบมันขึ้นมา…เนื้อผ้าก็ยุ่ยติดมือแล้ว เรียกว่าชุดหรือคะ มันน่าจะเป็นผ้าขี้ริ้วเสียมากกว่า”

เธอเอียงหน้าเล็กน้อย และช้อนแววตาถาม

“พี่อยากให้ทรายใส่ไปงานเหรอคะ”

คำถามนั้น…เหมือนตบหน้าเขา มังกรเม้มปาก ยังงุนงง เพราะว่าเขาไปซื้อด้วยมือของเขาเอง และเลือกเองด้วย

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้โต้ตอบกันมากขึ้น  เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากข้างหลัง พร้อมเรียกเขา

“พี่มังกร” นิลมณีเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แววตายังมีประกายบางอย่างที่ไม่บริสุทธิ์

“โอ๋ได้ยินเสียงดังกันของพี่สองคน…มีอะไรกันเหรอคะ”

เธอมองไปที่โทรศัพท์ในมือเขา แล้วก็เห็นภาพนั้น วินาทีนั้น…สีหน้าของนิลมณีเปลี่ยนไป แต่เธอก็รีบกลบเกลื่อน

“เป็นไปได้ยังไงคะ!” เธอรีบพูด

“ชุดนั้นโอ๋กับพี่มังกรไปเลือกด้วยกันเองนะคะ”

เธอหันไปมองพนิตา สายตาแฝงด้วยการท้าทาย

“พี่ทราย…แกล้งหรือเปล่าคะ” คำถามที่โยนความผิดกลับมาอย่างแนบเนียน ว่าเป็นพนิตาที่เรียกร้องความสนใจ

“ชุดราคาเป็นแสนเป็นล้าน จะพังง่ายๆ ได้ยังไง”

พนิตายิ้ม “ใช่ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันค่ะ ว่ามันผ่านมือใครมาบ้าง ก่อนที่มันจะมาถึงมือของฉันน่ะ” น้ำเสียงเธอคม และจ้องหน้าคนเจ้าแผนการ

มังกรมองพนิตา ความโกรธยังคงมีในดวงตาเขา…อย่างไม่จางหาย “ถึงมันจะเป็นแบบนั้น เธอก็ไม่จำเป็นต้องไปซื้อชุดใหม่แพงขนาดนี้” เขาพูดเสียงแข็ง ชี้ไปที่ชุดของเธอ

“ฟุ่มเฟือย!” คำเดียวที่ทำร้ายของหัวใจพนิตาแบบซ้ำๆ

แต่ท่าทางของพนิตาไม่สะทกสะท้าน เธอหันสายตาไปทางนิลมณี แล้วจี้ไปที่ชุดของนิลมณีตรงหน้าอก

“งั้น...ชุดนี้ของโอ๋ละคะ กี่บาท”

ทั้งสองคนชะงัก สายตาของพนิตาจับไปที่ชุดสีขาวของนิลมณี

“แบรนด์เดียวกันเลยนะคะกับที่ของทรายซื้อ ราคาก็เกือบล้านเหมือนกันนี่คะ” พนิตายังก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย สายตาไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ราคา…ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่มั้ง ทรายว่านะคะ”

นิลมณีหน้าตึง “พี่ทรายจะพูดอะไร”

พนิตาหยุดตรงหน้าของนิลมณี แล้วยังชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ อีกอย่างท้าทาย ปรกติพนิตาไม่เคยทำหรอก ไม่อยากมีปัญหากับใครทั้งนั้น แต่คราวนี้…พอกันที

พนิตาได้เห็นความสั่นไหวเล็กๆ ในดวงตาอีกฝ่าย

“ฉันแค่สงสัยค่ะ ว่าน้องโอ๋เอาเงินที่ไหนมาซื้อชุดนี้คะ”

คำถามนั้น…แทงตรงจุด นิลมณีอึ้งจนอึกๆ อักๆ และพูดไม่ออกในวินาทีแรก

พนิตาไม่ปล่อย เธอพูดต่อ

“ไม่มีงานทำ ใช้ชีวิตสบาย กิน เที่ยวไปวันๆ หรือว่า… เป็นเงินของสามีฉัน”

“นี่ทรายอย่าหาเรื่อง”

“หาเรื่องหรือ” เธอเอียงหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มยั่วอารมณ์ปรากฏขึ้นอีก

“แค่ทรายอยากจะเตือนน้องโอ๋ ว่าคนนี้คือสามีของทราย ทรายจะใช้เงินของสามีซื้ออะไรก็น่าจะไม่ผิด แต่คนที่ไม่เกี่ยวข้อง แล้วยังไม่ได้ทำการทำงาน หรือทำหน้าที่อะไรสักอย่าง เอ๊ะ! หรือว่าพี่กับน้องโอ๋ขึ้นเตียงกันแล้ว เธอเลยจะมีสิทธิ์ใช้เงินเหมือนกันกับทราย” พนิตาเน้นให้ตรงจุด

ความเงียบถาโถมเข้ามาทันที มังกรชะงัก หัวใจเขากระตุกแรง นิลมณีหน้าซีดจัดจนแทบจะไม่มีสีเลือด ปากสั่น ไม่รู้เพราะโกรธหรือว่าอะไร พนิตาได้ยินเสียงฟันของนิลมณีที่กระทบกันดังกึกๆ

“พี่ทรายอย่ามากล่าวหากันแบบนั้นนะคะ โอ๋ไม่เคย...” นิลมณีขึ้นเสียง แต่ถูกพนิตาตัดบท “ไม่เคยอะไรคะ ไม่เคยใช้เงินของเขา…หรือว่า ไม่เคยขึ้นเตียง เอ๊ะ! หรือขึ้นเตียงไปแล้ว ก็เลยคิดว่า เงินของพี่มังกร ก็เหมือนกับเงินของตัวเอง”