สะอึก

พนิตาก้าวเข้ามาในงาน ด้วยชุดราตรีสีแดงเพลิงโอบล้อมเรือนร่างของเธออย่างสง่างาม ผ้าซาตินสะท้อนแสงไฟราวเปลวเพลิงที่มีชีวิต ทุกก้าวของเธอ…ดึงสายตาคนทั้งห้องอย่างไม่ต้องพยายาม

ผมยาวถูกรวบขึ้น เผยลำคอระหง เครื่องประดับเพชรเม็ดเล็กวาววับอย่างพอดี ไม่มากเกินไป แต่ดูแพง พอให้ทุกคนรู้เธอไม่ได้มาเล่นๆ และที่สำคัญ ช่างสะดุดสายตาของมังกร เพราะว่าเธอไม่ได้ใส่ชุดสีขาว ชุดที่มังกรส่งไปให้

นิลมณีหน้าซีดทันที... “นั่นมัน…” เสียงเธอสั่น

“ทำไม…?” มังกรจ้องนิ่ง สายตาของเขา…ค้างอยู่ที่พนิตาอย่างไม่รู้ตัว เธอสวยที่สุดในงานก็ว่าได้ สวยในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นความงามที่มีความคมคาย น่าจับต้อง

พนิตาหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา สายตาไล่มองตั้งแต่มือของนิลมณี…ที่ยังคล้องแขนมังกร ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขา แบบไร้แววสะทกสะท้าน

“ขอโทษนะคะที่มาช้า รถติดนิดหน่อยค่ะ” เธอเอ่ยด้วยเสียงนุ่มๆ เหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่…ทุกอย่างตรงหน้ามันไม่ธรรมดาเลย

คุณหญิงพรจันทร์ยิ้มออกทันที

“โอ้! หนูทราย มานี่ลูก” น้ำเสียงเปลี่ยนทันที ดูอ่อนโยน…และภูมิใจในตัวของลูกสะใภ้

พนิตาไหว้คุณหญิง คุณแม่ของสามีอย่างชดช้อย แล้วก็เดินเข้าไปหา

“สวัสดีค่ะคุณแม่”

คำเรียกนั้น…ชัดเจน ย้ำสถานะและตัวตนของเธอ คุณหญิงจับมือของพนิตาเบาๆ แล้วหันไปมองมังกร

“นี่สิ ถึงจะเรียกว่าภรรยาของลูก”

คำพูดแบบนี้ เหมือนตอกลงกลางอกของใครบางคน นิลมณีกำมือแน่น เล็บจิกฝ่ามือจนเจ็บ พนิตาหันกลับมามองมังกรอีกครั้ง สายตาของเธอเลื่อนไปที่ชุดของนิลมณี…แล้วกลับมาที่เขา

“ชุดสีขาวสวยดีนะคะ เหมาะกับโอ๋มาก” พนิตายิ้มบาง น้ำเสียงสุภาพ แต่ความหมาย…ไม่สุภาพเลย

นิลมณีสะอึก “พี่ทราย…”

“ส่วนชุดนี้ของทราย…” เธอลูบผ้าชุดสีแดงเบาๆ

“ขอเลือกเองดีกว่าค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“บางที…การทำตามคำสั่งทุกอย่าง ก็น่าจะไม่เหมาะกับทรายแล้ว อีกอย่างเหมือนมีคนจงใจทำให้รู้สึกไม่ดีด้วย และทรายก็คิดว่า ทรายไม่อยากจะเป็นคู่แฝดของใครด้วยค่ะ ทำให้คนเห็นอาจจะเปรียบเทียบ และทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้”

คำพูดนั้น…กระแทกใจของมังกร เขาคิดได้แล้ว ว่าเขาลืมเรื่องหนึ่งไป สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นมาอีก เขารู้ว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร

“ฉันส่งชุดให้เธอแล้วนี่ ทำไมไม่ใส่ชุดนั้น ชุดนี้มันเด่นเกินหน้าเกินตาคนอื่นไป” เขาพูดเสียงต่ำ

“ทรายได้รับชุดนั้นแล้วค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่า พี่มังกรเห็นแล้ว ได้เลือกชุดนั้นให้ทรายเองหรือเปล่า” เธอสวนคำตอบ รอยยิ้มยังอยู่ แต่แววตาช้อนมองอีกคนอย่างใจเย็น รอจังหวะเอาคืน

“ก็เลือกเองสิ ดูทำตัวต่ำ สีเหมือนพวกที่ใส่ในย่านขายขนุน” เขาว่าเธอให้เจ็บๆ พนิตาเอียงหน้าเล็กน้อย

“แต่คืนนี้…ทรายอยากเป็นตัวของตัวเองบ้าง”

“ตัวของตัวเอง” มังกรทวนคำ หัวใจของเขากระตุก

พนิตาแปลกไปจริงๆ เธอไม่ควรจะเป็นแบบนี้ เธอควรจะเป็นพนิตาเหมือนเดิม ที่เชื่อฟังเขาเสมอ เงียบไม่เถียง และยอมมังกรทุกอย่าง

แต่ผู้หญิงตรงหน้า… พนิตาไม่ใช่คนเดิม

“มังกร แกมัวแต่คุยอะไรกันอยู่ ทำไมไม่พาหนูทรายไปทักทายแขกสิ” คุณหญิงพรจันทร์เอ่ยเรียก

คำสั่งนั้น…ทำให้เขาจำต้องขยับ นิลมณียังไม่ทันได้พูดอะไร มือของเธอก็ถูกดึงออกจากแขนเขาอย่างไม่ไยดี โดยตัวมังกรเอง

“โอ๋…ไปนั่งพัก หรือไม่ก็หาอะไรกินเสีย” เขาพูดสั้นๆ พร้อมกับปล่อยมือของเธอ… ตำแหน่งคู่ควงในงานนี้ กลับไปเป็นของพนิตา ภรรยาตัวจริง มือของพนิตาสอดเข้าไปที่ลำแขนของสามี แล้วเดินไปทักทายคนอื่นๆ

นิลมณีมองเขาอย่างไม่เชื่อ และได้สบตากับพนิตา

ซึ่งมุมปากยกยิ้มขึ้นเหมือนว่า ฉันชนะนะยายโอ๋... สายตาของนิลมณีเต็มไปด้วยความแค้น แต่พนิตาไม่มองกลับ เธอเพียงขยับดันตัวของมังกรให้เดินไปข้างหน้า

“อย่าคิดมากค่ะ พี่ก็แค่ทำตามหน้าที่ลูกที่ดี ดูสิคุณหญิงแม่ดูอยู่ ส่วนทรายก็แค่ทำตัวเป็นภรรยาอย่างที่ควรจะทำหน้าที่นั้น จะไปแนะนำทรายให้รู้จักกับใครคะ” เธอถาม

มังกรหันไปมองหน้าเธอ แต่แววตากล้าหาญที่เขาไม่เคยเห็น แต่มันช่างว่างเปล่า เหมือนกับว่าพนิตาไม่รักเขาอีกแล้ว

เขาวางมือบนมือของเธอ แล้วตบเบาๆ

“ทรายไม่ได้ตื่นเต้นค่ะ รีบพาทรายไปเถอะ ก่อนที่คุณแม่จะเตือนอีกครั้ง” เขาหันไปมองหน้าคุณหญิงพรจันทร์ ที่ยกมือสะบัดๆ พนิตาจึงดึงเธอไปหากลุ่มนักธุรกิจกลุ่มหนึ่งที่มีคนที่คุณหญิงแม่เคยแนะนำให้รู้จัก

เธอเอ่ยทักท่านคุณอนันต์ก่อนเขาเสียอีก เขารู้สึกได้ว่าคนที่ยืนข้างเขา ไม่ใช่ผู้หญิงที่มักจะเดินตามเขาต้อยๆ อีกแล้ว

“หนูทรายสวยและสง่างามมาก”

“ขอบคุณค่ะคุณอาอนันต์” พวกท่านทั้งกลุ่มออกปากชมแค่เธอ พนิตาพูดคุยอย่างคล่องแคล่ว ซึ่งมังกรไม่เคยเห็นมุมนี้ของเธอมาก่อน

“นี่ถ้าหนูไม่ได้แต่งงานกับมังกร ลุงอยากจะจองให้ลูกชายจริงๆ”

“แหม... หนูทรายเรียนเก่งนี่นา จบเกียรตินิยมด้วย”

“ใครบอกคุณอาอนันต์ค่ะ”

“คุณหญิงพรจันทร์นะสิ ชมลูกสะใภ้จนใครๆ อิจฉา”

“นี่มังกร อย่าให้เมียคนเก่ง และสวยอย่างนี้หลุดมือนะ”

“ใช่ ไม่อย่างนั้นถูกแย่งไปแน่ๆ”

บทสนทนาเหล่านั้น ทำให้มังกรรู้สึกเหมือนกับ เขาจะเสียเธอไปจริงๆ อยู่ๆ ก็กรุ่นโกรธพนิตาขึ้นมา เพราะพนิตานั่นแหละที่ทำตัวโดดเด่นเกินเหตุ