ยายนิลมณี

“คิดว่าเขาจะมองมากกว่านั้น” มากกว่าน้องสาว หรือว่าเป็นมากกว่าคนที่เขาเอ็นดู แต่ความจริง… มันชัดเจนมาตลอดตั้งแต่วันแรก มังกรไม่เคยรักเธอ ไม่เคยเลย เขาแค่ดูแลเหมือนพี่ชายดูแลเด็กคนหนึ่ง เหมือนคนในครอบครัว และมันก็มีแค่นั้น

ไม่มีคำว่า...ผู้หญิงของเขา หรือไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ไม่มี…อะไรทั้งนั้น

นิลมณีหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังตัดบางอย่างในใจ ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง แววตาเปลี่ยนไปแล้ว จากความอ่อนแอ…กลายเป็นความเย็นชา เธอเงยหน้าขึ้น มองไปยังทิศทางที่มังกรเดินหายไป

ภาพแผ่นหลังของเขายังติดอยู่ในสายตา แต่ความรู้สึก…ไม่ใช่ความรักที่เหมือนเดิมอีกต่อไป

มันคือความต้องการ ที่มากขึ้นๆ อยากจะครอบครอง และทำร้ายคนที่เขาแคร์ ปากบอกว่าไม่ แต่ใจของมังกรเหมือนจะเอนเอียงไปทางพนิตาแล้ว

“ถ้าเป็นแบบนั้น โอ๋ก็จะไม่เป็นน้องสาวอีกต่อไป” ความเจ็บที่ได้รับในเวลานี้ กลับทำให้เธอรู้สึกมีพลังของการมีชีวิตรอดแบบผู้กล้า

“ในเมื่อพี่มังกรไม่คิดจะมอง โอ๋ก็จะทำให้เขาต้องมองให้จงได้ ไม่ใช่ในฐานะน้องสาว แต่ในฐานะผู้หญิง ผู้หญิงของเขา”

คำพูดของพนิตา ผุดขึ้นมาในหัว

“พี่จะให้โอ๋ได้สิ่งที่โอ๋ต้องการทุกอย่าง…รวมถึงผู้ชายที่ชื่อมังกรด้วย” นิลมณีหัวเราะดังขึ้นอีก

แสงไฟสว่างไสวระยิบระยับของค่ำคืนในเมืองหลวง ไม่ได้ช่วยให้ใจของนิลมณีเย็นลงได้เลย

หญิงสาวยืนอยู่ตรงระเบียง ปลายนิ้วยังคงแตะอยู่ที่รอยแดงบนแก้ม รอยตบจากฝ่ามือของคุณหญิงพรจันทร์ ที่ยังคงแสบร้อนและตอกย้ำความอับอาย

“ให้เหรอ…” โอ๋ส่ายหน้า รอยยิ้มหยันจุดขึ้นที่มุมปาก

“โอ๋ไม่รอหรอกนะ... อีทราย ของบางอย่างมันต้องแย่ง... ถึงจะสนุก” ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อทอดสายตามองลงไปยังเบื้องล่าง

ภาพของพนิตาในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ทั้งสง่างาม โดดเด่น และน่าอิจฉา โดยมีคุณหญิงพรจันทร์คอยเคียงข้าง และออกหน้าปกป้อง ยิ่งเป็นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงในใจของเธอ

“คุณหญิงป้าอย่าหาว่าโอ๋ใจดำนะคะ คุณหญิงป้าร้ายและเย็นชากับโอ๋ก่อนค่ะ” โอ๋พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าจากความโกรธแค้น

“นิลมณีคนนี้...ก็มีความรู้สึกนะคะ แต่คำว่าแพ้ไม่ได้มีอยู่ในพจนานุกรมของโอ๋แน่นอน เพราะโอ๋ไม่เคยแพ้” เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ จนห้อเลือด สายตาจับจ้องความล่มสลายที่กำลังจะสร้างขึ้น

“ผู้หญิงแบบอีทราย เป็นฉันนี่แหละที่จะดึงลงมาเอง ฉันจะทำให้ทุกคนเห็นว่ามึงเป็นคนเลว ฉันจะทำให้จมและดำดิ่ง ไปจนถึงจุดต่ำสุด”

แผนการเริ่มก่อตัวขึ้นในสมองอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่แค่การแย่งมังกรมาครอบครองอีกต่อไป แต่มันคือการทำลายพนิตาให้หมดทางยืนในสังคมและเผชิญกับหายนะอย่างถึงที่สุด ภาพในหัวของโอ๋เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

มังกรจะต้องได้เห็นว่า ผู้หญิงที่เขาเคยรักและพยายามปกป้อง แท้จริงแล้วเป็นคนลวงโลกและร้ายกาจขนาดไหน

เธอจะสร้างข้อกล่าวหา สถานการณ์ และหลักฐานทุกอย่าง... เท่าที่จะสามารถเนรมิตมันขึ้นมาได้

“ขุมนรก... ฉันจะเป็นคนขุดเอง และฉันจะเป็นคนผลักแกให้ตกลงไปเอง... อีทราย”

โอ๋สูดลมหายใจลึกๆ และหลับตาลง ปล่อยให้สายลมยามค่ำคืนปะทะใบหน้า ทว่าหัวใจของเธอกลับร้อนระอุราวกับมีไฟสุมจนยากที่จะดับลงได้

“เราจะเล่นเกมด้วยกันอีทราย ในเมื่อทุกคนอยากเล่นเกมนัก... โอ๋จะเล่นให้ถึงที่สุด” เธอหันหลัง เดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยท่วงท่าที่พยายามปรับให้ดูเป็นปกติที่สุด

เมื่อสบโอกาสในช่วงที่มังกรกำลังติดพันการเจรจาธุรกิจกับผู้ใหญ่ในงาน และคุณหญิงพรจันทร์กำลังพาพนิตาไปแนะนำตัวกับแขกเหรื่อคนสำคัญ

นิลมณีแอบปลีกตัวออกมาเงียบๆ เธอไม่ได้กลับไปที่งานเลี้ยง แต่จุดหมายปลายทางของเธอคือคฤหาสน์หลังใหญ่... โดยเฉพาะ...ห้องทำงานของมังกร นิลมณีใช้กุญแจสำรองที่เคยแอบปั๊มเก็บไว้ ไขเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของชายหนุ่มอย่างเบามือ

ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากภายนอกหน้าต่างส่องเข้ามาพอให้เห็นเงาตะคุ่มๆ ของโต๊ะทำงานตัวใหญ่ หญิงสาวรีบตรงดิ่งไปยังตู้เก็บเอกสารสำคัญ ที่เธอรู้ดีว่า มังกรใช้เก็บโพรเจกต์ระดับพันล้าน ที่กำลังจะร่วมทุนกับต่างชาติ หัวใจของนิลมณีเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดระแวง

ปลายนิ้วเรียวกวาดหาแฟ้มเอกสารอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเจอแฟ้มเสนอราคา และพิมพ์เขียวโครงสร้างที่เป็นความลับสูงสุดของบริษัท

“เจอแล้ว...” โอ๋คลี่ยิ้มร้ายกาจในความมืด เธอดึงเอกสารแผ่นสำคัญเหล่านั้นออกมา แล้วใส่ซองสีน้ำตาลที่เตรียมมาไว้ในกระเป๋า

จากนั้น...แผนการขั้นต่อไปก็จะเริ่มขึ้น...

นิลมณีหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าถือชิ้นเล็ก มันคือปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินด้ามหรู ที่พนิตามักจะใช้เป็นประจำ และเศษกระดาษโน้ตที่มีลายมือ ที่เธอพยายามฝึกคัดลอกให้เหมือนลายมือของพนิตามากที่สุด

ข้อความในกระดาษโน้ตเขียนสั้นๆ ราวกับเป็นการนัดแนะส่งมอบข้อมูลให้กับบริษัทคู่แข่ง

(เอกสารทั้งหมดฉบับจริงตามที่ตกลงค่ะ รบกวนโอนเงินส่วนที่เหลือเข้าบัญชีเดิม – พนิตา)