บทที่ 5 สัญญารวบรัด 2/2

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ก็ไม่เห็นเงาเขาแล้ว เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาคงเลิกตามตื้อเธอและกลับบ้านไป ร่างบางในชุดนอนผ้าพลิ้วโนบาร์คลานขึ้นเตียงนอนทันที ยามนี้ต้องการอย่างเดียวคือนอนให้มากที่สุด

          เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง เขากลับมาพร้อมกับอาหารขึ้นชื่อของหัวหินหลายอย่าง จึงซื้อมาเยอะ ๆ เพราะคิดว่าคืนนี้ต้องใช้พลังงานอีกมากกว่าจะทำให้เธอยอมตกลงให้ได้

          เสียงไขกุญแจปลุกให้ร่างที่หลับมาสักพักตื่นขึ้น ความงัวเงียทำให้ขยี้ตามองให้ชัดว่าใคร แต่เมื่อเขาเปิดประตูเข้ามา ร่างที่เป็นเงาตะคุ่มทำให้เธอตกใจสุดขีด

          “ว้ายยย! ผี”

          “ไม่ใช่...ผี...ผัวเองครับ” เขาพูดแล้วก็ปิดประตูลงพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดสวิตซ์ไฟ หลังจากนั้นจึงวางอาหารลงบนโต๊ะที่จัดเป็นที่นั่งทานอาหารง่าย ๆ โดยมีจานชามวางตั้งอยู่

          “ยังไม่กลับอีก” เธอหรี่ตามองเขาอย่างเบื่อหน่าย

          “จนกว่าจะได้คุณไปแต่งงานผมไม่ยอมกลับแน่นอน” เขามีเวลาไม่มากนัก หากครั้งนี้มาแล้วก็ต้องให้ได้ตามที่ตัวเองวางแผนไว้

          ในเมื่อพ่ออยากให้เขามีเมียจนใจจะขาด เขาก็จะทำและพ่อก็ยอมรับให้ได้แล้วกันเมื่อถึงเวลาที่ต้องหย่า

          “อะไรของคุณ” เธอยกมือขึ้นยีหัว ตอนนี้เหมือน

ไมเกรนจะขึ้นอยู่รอมร่อ เพราะว่าเขาเอาแต่ตามตื้อไม่เลิกราเสียที

          “กินก่อน แล้วคุยกัน คุยจบแล้วผมจะไป” เขาว่าพลางจัดจานให้เธอและเขาเอง เพราะมัวแต่เฝ้าเธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่บ่ายแล้ว

          เทียนไขลุกขึ้นมาตักข้าวเข้าปากคำแล้วคำเล่า โดยไม่รับรู้รสชาติ เพียงคิดแค่กินให้หมดเขาจะได้เลิกตามตอแยสักที

          เขาเห็นเธอกินเอากินเอาก็ตกใจ ผู้หญิงอะไรจะเรียลขนาดไม่ไว้ท่าต่อหน้าผู้ชายเลยอย่างนั้นเหรอ

          “หิวเหรอ”

          “เบื่อขี้หน้าคุณ ฉันอิ่มแล้วคุณมีอะไรจะพูดก็รีบ ๆ พูดมาฉันจะนอน”

          ชายหนุ่มนั่งพิงเก้าอี้กอดอกเหมือนกำลังเจรจา โดยที่ท่าทางเขานั้นแสดงให้รู้ว่า กำลังปกป้องผลประโยชน์ตัวเองอยู่

          “ผมได้ยินว่าคุณต้องการเงิน” เสียงเข้มเข้าประเด็นไม่อ้อมค้อม เพราะเขาก็อยากปิดดีลแล้วเหมือนกัน

          เมื่อพ่อต้องการ ลูกที่น่ารักอย่างเขาก็ต้องทำให้ได้ และผลประโยชน์ที่ได้นั้นคุ้มค่ากับการลงทุน

          “ใช่...คุณรู้ได้ไง” เทียนไขประเมินเขาต่ำไปจริง ๆ เขาสืบเรื่องราวเธอมาทั้งหมดก่อนแล้ว และคิดว่าแม่เพื่อนตัวดีของเธอที่เป็นแหล่งข่าว

          “ผมคือว่าที่สามี จะไม่รู้ใจภรรยาได้อย่างไร ขนาดกางเกงในคุณชอบใส่สีอะไรผมยังรู้” เขากล่าวให้ดูเกินจริง แต่ทำเหมือนว่าทำเธอจะตกใจอยู่ไม่น้อย

          “ถ้าคุณรู้ว่าฉันชอบใส่สีอะไรแสดงว่าคุณก็รู้ว่าฉันโนบาร์ตอนนอน!”

          “....” สาบานว่าไม่รู้ ยายมัทไม่ได้บอก แต่ไม่รู้ทำไมต้องกลืนน้ำลายเหนียวคอ แล้วภาพวันนั้นที่เขาจับหน้าอกยายคุณหมอปากหมาก็เหมือนเป็นภาพยนต์กำลังฉายในหัว แววตาฉ่ำมองจ้องไปตรงเนินอกนั้นอย่างห้ามไม่ได้

          “เอ่อ...เรื่องนั้น”

          “ไอ้ลามก” เทียนไขหมายจะเอาส้อมจิ้มตาเขา แต่ก็โดนมือหนาคว้าไว้ก่อน

          “อย่าเล่นบ้า ๆ ตาบอดเลยนะ”

          “ดีสิ จะได้ไม่ต้องมองใครอีก”

          “พอแล้ว คุยเรื่องของเราต่อเถอะ” ร่างสูงพิงพนักเก้าอี้แล้วกล่าวต่อไป

          “ผมจะแต่งงานกับคุณ โดยมีเงื่อนไขสัญญาตามนี้” ตฤณไม่ยอมเสียผลประโยชน์แน่นอน เพราะเขาต้องได้กำไรเท่านั้น ขาดทุนไม่มีในพจนานุกรมของตฤณ

          เธออ่านสัญญาแต่งงาน โดยกวาดตามองตามองอย่างลวก ๆ สลับกับมองหน้าว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเอง

          “ห้ามหลงรัก” เธอเลิกคิ้วขึ้นมองพร้อมกับยิ้มขันความมั่นโหนกของเขาเหลือเกิน

          “ใช่...ผมกลัวว่าคุณจะหลงรักผู้ชายที่แสนเฟอร์เฟค

อย่างผมจึงใส่ข้อนี้มาด้วย”

          “หลงตัวเอง” เธอว่าแล้วก็อ่านต่อ แต่ในเนื้อหามีห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัว เรื่องพวกนี้เธอไม่ใส่ใจอยู่แล้ว เพราะเขาจะไม่มีวันได้ความรักจากเธอ

          อ่านไปในใจก็คิด นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่ แค่เขาเอาเงินมาล่อ ก็จะยอมแต่งงานกับเขาง่าย ๆ งั้นเหรอ ในสมองตอนนี้สับสนปนเปตีกันยุ่งเหยิงไปหมด

          เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แล้ว สิ่งหนึ่งที่เธออยากรู้คือ เรื่องบนเตียง

          “ห้ามมีเซ็กส์?”

          “ก็เกิดคุณอยากล่ะ” เขาถามอย่างหน้าตาย เรื่องนี้มันตกลงกันสองฝ่าย

          “ไอ้บ้า...มาพูดอยากอะไรกันเล่า”

          “เกิดคุณเห็นซิกแพค หุ่นล่ำ ลำใหญ่ ๆ ของผมแล้วปล้ำผมทำไง”

          “งั้นก็ไม่ต้องแต่ง...”

          “ไม่ได้...แต่งสิ...แต่ง ตามใจเมียจ๋าเลย” ยังไม่ทันแต่งแววกลัวมาก็มาเสียแล้วไอ้ตฤณ

          “แล้วจะสิ้นสุดสัญญาเมื่อไหร่”

          “...สัญญาแต่งงานนี้จะสิ้นสุด เมื่อคุณแต่งงานกับผมครบหนึ่งปีครึ่ง”

          “แล้วทำไมต้องแต่ง? คุณคิดเหรอว่าฉันจะยอมรับข้อเสนอของคุณง่าย ๆ” คำถามนี้เป็นคำถาม ที่ต้องการคำตอบที่สมเหตุสมผล

          ในหัวของเธอคล้ายมีเครื่องประมวลผลเป็นระบบดิจิตอลคิดถึงความคุ้มค่าและผลได้ผลเสียที่กำลังจะเกิดขึ้นกับการดีลครั้งนี้

          “ผมได้ยินว่าคุณอยากเปิดคลินิกรักษาสัตว์ เงินสิบล้านคิดว่าน่าจะทำได้ไม่ยาก”

          “คุณคิดว่าฉันซื้อได้ด้วยเงิน?”

          “ใช่สิ...ถ้ามันมากพอ” แววตาดุจเหยี่ยวพูดอย่างเป็นต่อ เขาทำการบ้านมาดี และรู้ว่าเธอกำลังต้องการเงิน

          “ตกลง”

          เขาจากไปแล้วทิ้งไว้แค่หนังสือสัญญาการแต่งงาน เธอนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะอาหารไม่ได้ขยับ ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป

          “ฉันตกลงแต่งงานงั้นเหรอ”

          เธอไม่คิดว่าตัวเองจะทำอะไรโง่ ๆ แบบนี้ได้เลยจริง