ตอนที่ 6 หน้าเนื้อใจเสือ

ช่อผกากลับไปถึงบ้านก็ขึ้นไปหาสามีบนห้องนอน ดูท่าเขาคงจะร้อนใจอยากรู้อาการของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน ชยันต์เห็นประตูห้องเปิดเข้ามาก็ลุกออกจากเตียงเดินเข้าไปหาภรรยา

“น้ำค้างล่ะ”

“หนูน้ำค้างไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ หมอฉีดยาแล้วก็ให้ยาแก้แพ้กับยาทาผื่นคัน ตอนนี้กลับคอนโดไปแล้ว”

“กลับคอนโด รถก็ยังอยู่ที่นี่ แล้วจะกลับยังไง”

“เธอให้เพื่อนมารับน่ะค่ะ”

ช่อผกาสวมกอดแขนผู้เป็นสามีพากันเข้าไปนั่งบนเตียง เงยใบหน้าอ่อนกว่าวัยแสดงสีหน้ารู้สึกผิดขึ้นมอง

“คุณโกรธฉันไหมคะ”

“ผมจะโกรธคุณเรื่องอะไร”

“ก็ที่ฉันทำให้ลูกสาวคุณแพ้อาหาร ฉันขอโทษนะคะ ต่อไปจะจำให้ขึ้นใจว่าหนูน้ำค้างกินถั่วเหลืองไม่ได้”

เธอว่าพลางซบใบหน้าออเซาะลงที่แผงอกของสามีเพื่อขอความเห็นใจ นับตั้งแต่คบกันจนกระทั่งแต่งงาน ชยันต์ไม่เคยหาเรื่องทะเลาะหรือมีปัญหากันเลยสักครั้ง และครั้งนี้เธอก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น

“ผมจะโกรธคุณได้ยังไง ก็คุณไม่ได้ตั้งใจ อย่าคิดมากเลยนะคุณช่อ ผมรู้ว่าคุณหวังดีกับน้ำค้าง”

“ค่ะ ฉันจะไม่คิดมาก ขอบคุณคุณมากนะคะที่เชื่อใจ”

เอ่ยจบรอยยิ้มมุมปากของช่อผกาก็เผยขึ้นพร้อมกับดวงตาที่แข็งกระด้าง

*****

คอนโดของนายน์ เวลาสี่ทุ่ม

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า… พี่นายน์ อื้ม ซี้ด…”

นายน์กำลังควงน้องชายอยู่ในร่องของสาวสวยบนเตียงขนาดคิงส์ไซซ์ ทั้งสองตกลงกันว่าจะอยู่ในสถานะคู่นอน ห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แค่บางเวลาที่อยากได้ความสุขทางกายก็ค่อยนัดเจอกัน

ไอรินยินดีรับข้อเสนอนี้ด้วยความเต็มใจ เพราะเธอเองก็ยังไม่พร้อมมีแฟนเช่นเดียวกัน แต่จะทำยังไงได้ เธอกำลังหลงไหลกับใบหน้าหล่อเหลา น้ำเสียงละมุน ความเอาอกเอาใจผู้หญิงเก่งอย่างเขา แต่ถ้าจะให้คบกันจริง ๆ ก็คงไม่ไหว

หลังจากเสร็จกิจกรรมบนเตียง สองร่างเปลือยเปล่าก็นอนโอบกอดกันอยู่ภายใต้ผ้าห่ม ไอรินรู้ดีว่าสถานะนี้คืออะไร ต่างคนก็ต่างโสด แล้วมันจะทำไม ถ้าเธอและเขาต่างก็อยากเล่นสนุกด้วยกัน

“คืนนี้นอนกับพี่ไหม” เสียงพร่าเอ่ยแผ่วเบา

“ลืมไปรึเปล่าคะ ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

ไอรินเอ่ยพลางดันตัวลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับมือเล็กจับผ้าห่มขึ้นทาบหน้าอกอวบใหญ่ที่เขาเคล้นคลึงจนเป็นรอยแดงของฝ่ามือ ก็อย่างที่เธอบอกว่าแค่เล่นสนุก มีอะไรกันเสร็จก็ไม่จำเป็นต้องนอนค้างเหมือนอย่างคู่รักที่กำลังคบหาดูใจกัน

“พี่ไม่ได้ลืมครับ แค่หวังดี เผื่อว่าน้องไอรินจะเหนื่อย ขาไม่มีแรงขับรถ อยากจะนอนค้างที่นี่”

หญิงสาวหันไปส่งยิ้มเย้ายวน ดวงตาคู่สวยจ้องใบหน้าหล่อของคนที่ดันตัวลุกขึ้น ขยับเข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง แล้วกดหอมที่หัวไหล่บาง

“ไม่ดีกว่าค่ะ เผื่อพี่อยากพาผู้หญิงคนอื่นมานอนต่อ”

คนอื่นแค่ซื้อกินครั้งเดียวจบ แต่ไอรินเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่นายน์ยื่นข้อเสนอคู่นอนให้และพามามีอะไรกันที่คอนโดส่วนตัว ยอมรับว่าถูกใจเธอมาก แต่เสือยังไม่สิ้นลายก็ไม่อยากจริงจังกับใคร แล้วเขาก็ไม่ได้เอ่ยแก้ตัวแต่อย่างใด ไอรินจึงลุกออกจากเตียง หยิบเสื้อผ้าถูกโยนเกลื่อนพื้นตรงไปยังห้องน้ำ

ไอรินเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ขณะเดินเข้ามายังห้องนอนก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังอยู่ในกระเป๋าสะพายใบเล็กที่วางอยู่ข้างเตียง จึงเลื่อนมือเล็กไปหยิบกระเป๋าขึ้นมาเปิดเอาโทรศัพท์ออกมากดรับสาย

“ฮัลโหล”

(แกนอนรึยัง)

เสียงของปลายสายเอ่ยถาม ไอรินจับน้ำเสียงได้ว่าน้ำค้างกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ

“ยัง แกมีอะไรรึเปล่า”

(ฉันอยู่โรงพยาบาล แกมาอยู่เป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม)

“อยู่โรงพยาบาลไหน เดี๋ยวฉันรีบไป”

ตอบเพื่อนเสร็จไอรินก็กดวางสายทันที

“ใครเป็นอะไรเหรอครับ”

นายน์ได้ยินเธอคุยโทรศัพท์แต่ไม่รู้ว่าสายที่คุยอยู่นั้นคือใคร แต่น่าจะเป็นคนสำคัญสำหรับเธอ เพราะดูไอรินจะร้อนใจเป็นอย่างมาก

“น้ำค้างเข้าโรงพยาบาล”

“เป็นอะไรครับ”

“แพ้ถั่วเหลืองค่ะ ไปก่อนนะคะ ตอนนี้เพื่อนไอรินอยู่คนเดียว ไม่มีใครนอนเฝ้า”

เธอรีบเดินออกจากห้อง ลงลิฟต์ไปยังลานจอดรถเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล

*****

น้ำค้างนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงคนป่วย เปลือกตาก็หย่อนลงเรื่อย ๆ เนื่องจากฤทธิ์ของยาแก้แพ้ จนกระทั่งเพื่อนของเธอทั้งสองคนเปิดประตูเข้ามา แล้วเข้ามานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง

“อีชะนีเป็นยังไงบ้าง ตายแล้ว ดูสภาพแกสิ แดงไปทั้งตัวเลย”

เฟญ่าแสดงสีหน้าตกใจเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากไอรินได้รับสายของน้ำค้าง ก็รีบโทรบอกหล่อนว่าจะไปรับที่คอนโด แล้วมาหาเพื่อนของพวกเธอที่โรงพยาบาล

น้ำค้างคอยระวังเรื่องของกินมาโดยตลอด แต่ครั้งนี้ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองแพ้รุนแรง มีผื่นเม็ดเล็กสีแดงผุดขึ้นเต็มตัว ใบหน้าก็เป็นผื่นหนา ริมฝีปากบวมเจ่อ

“น้าช่อใส่นมถั่วเหลืองในกับข้าวอะ”

“แม่เลี้ยงแกนี่หน้าเนื้อใจเสือสุด ๆ ไม่รู้เหรอว่าแกแพ้ถั่วเหลือง กะจะฆ่ากันทางอ้อมหรือยังไง”

ไอรินรู้สึกโกรธแทนเพื่อน ช่อผกาแต่งงานเข้าไปอยู่ในบ้านคนอื่นแท้ ๆ แต่กลับไม่ทำดีกับลูกสาวของเขา แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน แล้วยัยลูกติดนั่นอีกคน ไม่คิดว่าน้ำค้างเป็นพี่สาวเลย ทุกวันนี้เห็นหน้าก็เหมือนเห็นผี รีบเดินหลีกไม่สนใจจะทักทายตามมารยาท

“พ่อแกไม่ว่าอะไรยัยป้านั่นเลยเหรอ” เฟญ่าเอ่ยถาม

“จะให้ว่าอะไรล่ะ น้าช่อบอกว่าลืมว่าฉันแพ้ถั่วเหลือง”

“แล้วนี่อย่าบอกนะว่าปล่อยให้แกมาหาหมอคนเดียว” ไอรินเอ่ยเสียงกร้าวด้วยความไม่พอใจ

“น้าช่อเป็นคนมาส่ง”

น้ำค้างเอ่ยพลางถอนหายใจ แค่มาส่งจริง ๆ ไม่ถามถึงอาการเธอเลยสักนิดว่าเป็นหนักหรือว่าอาการดีขึ้นหรือไม่

“ยังดีที่ยัยป้านี่ยังมีความเป็นคน ไม่ต้องคิดมากนะยัยชะนี คืนนี้พวกฉันจะนอนเป็นเพื่อนแกเอง” เฟญ่าเอ่ยปลอบใจเพื่อน

“ขอบใจพวกแกมากนะ”

น้ำค้างคลี่ยิ้มเล็กน้อย ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีเพราะมีเพื่อนรักทั้งสองคนอยู่ด้วย

“ขอบจงขอบใจอะไรกัน รีบนอนพักเลย จะได้หายเร็ว ๆ”

ไอรินเอ่ยพลางเดินอ้อมไปอีกด้านเพื่อหยิบรีโมตมากดปรับระดับเตียงคนป่วยเพื่อให้น้ำค้างนอนสบายตัวขึ้น ก่อนที่พวกเธอทั้งสองคนจะพากันหาที่หลับนอนเพื่อเฝ้าเพื่อนรักในคืนนี้