ตอนที่ 1 ล่อเหยื่อ

 

ลานเกียร์ - หลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

“อีแคร์ ! โอ๊ย เมื่อไหร่จะได้แว่นใหม่ มานั่งนี่ !”

ม่อนกะเทยตัวแม่บ่นด่าเพื่อนที่พึ่งสนิทกันได้เกือบเดือน แต่เหมือนสนิทกันมาเป็นชาติ เพราะความซื่อ ๆ ของเธอหรอกเขาเลยชอบ อยู่ด้วยแล้วไม่ต้องคิดมากไม่มีพิษสงอะไร

“กูบอกให้จูงแขนกูอ่ะ แล้วนดาไปไหน”

“กูอยู่หลังมึงแคร์”

“กูขอโทษได้ไหมล่ะ พอดีไม่มีตาหลัง คิกคิก”

“มึงไม่มีตาเลยต่างหาก นั่ง ๆ”

เพื่อนสองคนดูแลเธออย่างกับคนตาบอด ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากคนตาบอดเท่าไหร่นัก แว่นที่พึ่งไปตัดก็ยังไม่ได้ต้องรอย่อให้เลนส์บางก่อน แต่จนถึงตอนนี้ร้านก็ยังไม่ติดต่อให้ไปเอาเลย

“สวัสดีครับ !”

ในขณะที่กำลังชุลมุนอยู่นั้นก็มีเสียงทุ้มตะโกนลั่นลานเกียร์แห่งนี้จนรุ่นน้องที่นั่งอยู่ในแถวรวมถึงที่กำลังเดินมาต้องหันไปสนใจเสียงพูด

“พี่ชื่อเซนต์ วิศวกรรมไฟฟ้าปีสาม”

“กรี๊ดดดดด หล่อออออ”

เสียงกรีดร้องเยินยอในความหล่อของคนพูดดังมากไม่ว่าใครก็ชื่นชม ใบหน้าราวเทพปั้นร่างสูงโปร่งเป็นสง่าผิวขาวตัดกับผมสีเทาเป็นเอกลักษณ์ แต่ถ้าใครได้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังแล้วล่ะก็ คงต้องสูดปากดังกว่าเดิม

เขาผู้นี้ใช้ความหล่อได้คุ้มค่ามาก ไม่ว่าจะผ่านคณะไหนสาขาใดก็มักจะได้หญิงติดไม้ติดมือมาเชยชมตลอด ที่ว่าเด็ดที่ว่าฮอตเขาสอยมาหมดแล้ว แต่ไม่เคยมีใครได้นอนร่วมเตียงกับเขาเป็นครั้งที่สองเลยสักราย

“กรี๊ดห่าอะไรขนาดนั้นวะ ปวดหู”

แต่มีเด็กสาวที่สายตาสั้นลบเจ็ดร้อยคนนี้ที่ต่างออกไป เธอยกมือขึ้นอุดหูตัวเองพร้อมพึมพำบ่นท่ามกลางเสียงโห่ชื่นชมความหล่อของคนตรงหน้า

หลังจากที่รุ่นพี่แนะนำตัวจนครบหมดทุกคนแล้ว ก็เป็นตารุ่นน้องคนที่ไม่เคยถูกสุ่มลุกขึ้นแนะนำตัว ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ ใครหล่อใครสวยก็มักจะมีเสียงแซวตามมาอยู่เสมอ

“ปกติไม่เห็นมา กูชักจะกลัวมึงขึ้นทุกวัน”

“มาล่อเหยื่อ”

เขาตอบเพื่อนแล้วกวาดสายตาที่แฝงด้วยเลศนัยไปทางเด็กแว่นแสนเฉิ่มนั่น แม้หน้าตาจะดูใสซื่อธรรมดาแต่หน้าอกหน้าใจเด่นกว่าใครเพื่อน น่าจะเต็มไม้เต็มมือเอาการเลย

“น้องมันใสซื่อขนาดนั้น มึงจะล่อจริงเหรอวะ”

“หน้าตากูดูเป็นคนดีขนาดนั้น ?”

“เฮอะ ! เลวสิ้นดีไอ้สัตว์ !”

อาร์ทตอบพร้อมกับมองไปที่กลุ่มเด็กปีหนึ่ง ส่วนตัวเขาไม่มีใครให้สนใจ ไม่อยากมีความรักด้วยนั่นแหละไม่อยากรู้สึกเจ็บเจียนตายอีกครั้ง

“ปัน เอากระดาษชื่อมา”

“นี่ครับพี่”

‘แว่นบื้อ’ ชื่อแฝงน้องเฟรชชี่ที่เขาลงมือเขียนด้วยตัวเองถูกส่งให้น้องปีสองเอาไปให้เธอคนนั้นต่อ คนที่ได้เห็นต่างพากันอิจฉาตาร้อนอยากได้ชื่อจากเขาบ้าง ต่างจากเจ้าของชื่อที่ไร้อารมณ์เธอคิดเพียงว่าแค่ไม่ใช่ชื่อแปลกพิลึกพิลั่นก็เป็นพอไม่ได้สนใจว่าใครเขียนให้

“มึง พี่เซนต์เขียนให้เลยนะ ไม่ดีใจหน่อยเหรอ”

“เซนต์ไหน”

“เอ้า ก็คนที่หล่อ ๆ อ่ะอีแคร์”

“กูมองไม่เห็นม่อน หน้ามึงก็ยังมองไม่ชัดเลย”

เพื่อนพยักหน้าสงสารที่ไม่เห็นอะไรกับเขาเลย แต่ก็เข้าใจได้เพราะตัวเองก็ไม่ได้ว่าสายตาดีขนาดนั้นติดลบแค่ร้อยยังใช้ชีวิตลำบาก ของเพื่อนปาไปลบเจ็ดร้อยกว่าทุกวันนี้ไม่โดนรถชนก็บุญแล้ว

หลังจากเลิกกิจกรรมรับน้องทุกคนก็แยกย้ายกลับที่พัก นดารับหน้าที่มาส่งเพื่อนสาวคนตาบอดกลับคอนโดตามปกติเพราะยังไม่อยากให้ขับรถเท่าไหร่ กลัวไปชนคนเข้า

ทว่าสิ่งที่พวกเธอไม่ได้สังเกตนั้นคือมีรถยี่ห้อหรูคันหนึ่งขับตามมาจนถึงคอนโดก่อนจะขับเลยออกไปไม่ได้แวะ

“อยู่ที่นี่สินะ”

เซนต์ขยับแว่นดำพร้อมรอยยิ้มมุมปากกระตุกขึ้น แค่คิดว่าจะได้ชิมรสชาติใหม่ที่ตนไม่เคยลองมาก่อน ร่างกายมันก็กระชุ่มกระชวยขึ้นในทันทีเหมือนได้ชาร์จพลังงานมาเต็มเปี่ยม

“ไปอารมณ์ดีมาจากไหนครับนายน้อย”

ทันทีที่ก้าวเข้าห้องทำงานมาเต้ยเพื่อนสนิทรวมถึงผู้จัดการร้านก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่เหมือนต้องการย้ำคำตอบอีกครั้ง

“จะล่อเหยื่อทั้งทีก็ต้องศึกษาเหยื่อหน่อยไหมครับ”

“ฮึ ! ปกติเพื่อนกูไม่ต้องลงทุนขนาดนี้มั้ง”

“คนนี้ไม่เหมือนกัน”

“อื๋ม งั้นเลย”

ใบหน้าเหยเกของเต้ยบอกความรู้สึกภายในทั้งหมด อยู่กันมาสามปีรู้ไส้รู้พุงกันแล้ว ถ้าไม่สนใจเกินคำว่าอยากลองคงไม่ทำถึงขนาดนี้เพราะระดับเพื่อนตนแค่กระดิกนิ้วเท้าเรียกก็มีผู้หญิงเรียงรายเข้ามาให้เลือกเป็นกองพัน