episode 8

                             A episode 8

                       

                             โดย Ginoichi

"แม่ง! มันมีคนที่โง่ขนาดนั้นหรอวะ!"

เสียงขรึม คำรามต่ำในรำคอ ดวงตาคมกริบที่ฉายแววดุดันของคนที่เริ่มมีอารมณ์คุกรุ่นแบบสุดๆกวาดมองไปทั่ว จนแม้แต่หมาจร ที่เคยวิ่งมาทักทายยังต้องขยาด หนีหน้า ไม่กล้าเงยขึ้นสบตาครางหงิงๆ เหมือนเช่นเคย  ผู้กองหนุ่มเดินแตะก้อนหิน  ปริดใบไม้ เป็นทางยาว จวบจนถึงบ้านพัก

ใครเห็นก็รู้ว่าพาล นี่มันพาลชัดๆ!

เช้าตรู่ของอีกวัน

บราลี ที่ตื่นเช้าว่าทุกวัน แต่งตัวด้วยเดรสสีขาวเรียบร้อย แบบที่เจ้าตัว ไม่เคยใส่ ผมยาวสวยสีดำขลับถูกรวบ ขึ้นสูง เปิดหน้าฝากมนต์ ประดับด้วยโบเล็กๆ เข้ากันกับชุด ร่างเพรียวบางหมุนซ้ายขวาหน้ากระจกอยู่นาน กว่าจะเยื้องย่างลงมาจากบ้าน ด้วยท่าทาง สุภาพผิดปกติจน

จ่าประสิทธิ์ ต้องนิ่วหน้าด้วยความสงสัย

"อะไรเข้าสิงเอง... ผีบนบ้านเรอะ"

"พ่ออะ!  ถ้าไม่ให้กำลังใจก็ไม่ต้องพูดไหม?"

"ยายบอกว่าแบมใส่แล้วสวย แบมก็จะใส่"

ใบหน้าหวานยู่ย่น ยามบ่นพึมพำ เรียกรอยยิ้มจากจ่าประสิทธิ์ ได้ในทันที

"การแต่งกายพอไปวัดไปวาได้ แต่นิสัยเองนี่มันไม่ได้จริงๆไอ้แบมเอ้ย"

จ่าประสิทธิ์ พูดไปจิบกาแฟไปราวกับเป็นเรื่องปกติที่นับว่าเคยชินเสียเต็มประดา ไม่สนสายตาอาฆาตที่สาดมองกลับมาของลูกสาวเลยสักนิด

ก็แน่หล่ะ จะมองให้มันด่าทำไม!

"แล้ววันนี้ เองไม่ไปส่งข้าวให้ผู้กองสุดที่รักของเองเรอะ!"

ผู้เป็นพ่อตะโกนถามไล่หลัง แต่เมื่อเห็น แขนเล็กๆ ชูปิ่นโตให้ดู เป็นเชิงสัญลักษณ์ ว่ากำลังไป

เพียงเท่านั้นจ่าประสิทธิ์ถึงกับส่ายหัว

"เออสิ เอากับมัน !"

"เป็นพ่อมันมายี่สิบกว่าปี ข้าวสักทับพี มันไม่เคยตักให้ ไอ้ผู้กองหน้าหยกนั่นมันมีอะไรดีน้อ เช้าถึงเย็นถึง  เค้ามีแต่เสียทองเท่าแขน ลูกข้านี่เสียข้าวเป็นแสนๆ แขนเขามันยังไม่ได้จับ"

"หรือมันแอบไปจับกันมาแล้ววะ"

บ่นตามหลังไปก็เท่านั้น เพราะลูกสาวตัวดี นอกจากจะไม่สำนึกแล้ว มันยังหนักข้อขึ้นทุกวันอีกด้วย

บราลี เดินทอดน่อง มาจนถึงศูนย์ฝึก ดวงตากลมโตสอดส่ายมองหาคนที่คาดว่าจะต้องเจอด้วยความประหม่า  ก็แน่หล่ะ เธอเคยเเต่แต่งตัววาบหวิว เว้าตรงนั้นโชว์ตรงนี้ พอมาแบบลุคผู้ดี คนที่เคยมั่นใจจนเต็มที่ก็ชักจะใจฝ่อแปลกๆ

"มาหาใครครับ"

ทันทีที่ปลายเท้ามนเหยียบลงหน้าลานฝึก เสียงร้องทัก  ก็ดังขึ้นทันที  บราลี มองพลทหารที่วิ่งเข้ามาถามเล็กน้อย ก่อนที่อีกฝ่ายจะฉีกยิ้มหวาน

"บ๊ะ ! น้องแบม พี่คิดว่าใคร มาครับมา มาหาผู้กองหรอ โน่น อยู่บนนู้น"

พลทหารหนุ่ม ชี้มือชี้ไม้ ด้วยความกระตือรือล้น

"แบมไม่กล้าขึ้นไปหลอกจ้ะ  "

"ฝากเอานี่ให้หน่อยได้ไหม ทะเล่อทะล่าขึ้นไปเดี้ยวผู้กองดุ"

บราลี ยิ้มแหย   เมื่อนึกถึงใบหน้ามู่ทู่ของผู้กองหนุ่ม ยามที่มองมาหาเธอ

"ไหนๆก็มาแล้ว  มาๆ เดี้ยวพี่เรียกให้"

ไม่ทันได้คิด เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายแสดงน้ำใจ อันล้นเหลือ บราลี พยักหน้าหงึกๆ ฉีกยิ้มหวาน ก่อนจะตอบรับในทันที

"ก็ได้จ้ะ  ขอบคุณนะจ้ะ"

ขาดคำ   ผลทหารหนุ่ม หันหน้าเข้าหาศูนย์ฝึก พร้อมกับเอามือป้องปากตะโกนก้อง

"ผู้กองครับ แฟนเอาข้าวมาส่งครับ!"

"ผู้กองครับ แฟนเอาข้าวมาส่งครับ!"

"ผู้กองครับ แฟนเอาข้าวมาส่งครับ!"

บราลี หน้าเหวอ รีบยกมือขึ้นบังหน้า และก็ตามที่คาด ไม่กี่นาทีต่อมา  เสียงขรึม ที่ฟังดูโหดกว่าทุกที ก็ตวาดก้อง

"ไอ้เวรที่ไหน"

"ใครมันแหกปากวะ!"

ผู้กองอคินณ์ ในชุดเครื่องแบบเต็มยศ เดินทิ้งส้นเท้าออกมาด้วยความหงุดหงิด  ดวงตาคมกริบ กวาดมองหาตัวต้นเหตุ ก็พบกับพลทหารหนุ่ม ที่ยืนฉีกยิ้มกว้างรออยู่ แบบไม่สะทกสะท้าน  ข้างๆกัน เป็นร่างบางที่มองดูคุ้นตา เพียงแต่ท่าทางบางอย่างมันแปลกไป  หัวคิ้วหน้าจากที่ขนวดมุ่นเริ่มคลายลง เขายกแขนขึ้นกอดอก มองอีกฝ่ายนิ่งๆ

"มึง ! บอกคนข้างๆ ขึ้นมานี่"

เสียงขรึมออกคำสั่ง  เรียกเสียงแซว จากเหล่าทหารที่มองอยู่ ขึ้นมาอีกระลอก

บราลี ที่เหนียมอายอยู่แล้ว สองแก้มแดงสุกปรั่ง คล้ายกับมะเขือเทศผลโตก็ไม่ปาน

มือเล็กค่อยๆ ลดลงจากใบหน้า หรี่ตาขึ้นมองสีหน้าอีกฝ่าย เมื่อเห็น เขานิ่ง ในใจก็ฝ่อแฟบลงอีกเป็นเท่าตัว

เขาที่เห็นดังนั้น จึงยกมือกระดิกนิ้วเรียกซ้ำ

ใบหน้าหวานส่ายหัวพัลวัน  ร่างเพรียวระหงษ์ ค่อยๆหมุนตัวกลับเตรียมจะเลี่ยงไปอีกทาง

ฝ่ายทางผู้กองหนุ่ม ที่เห็นดังนั้นจึงรีบย่ำเท้าลงมาหา  ขายาวเก้าอาจๆ ไม่กี่ก้าวก็ทันร่างเล็กที่เดินต้วมเตี้ยมมาจนถึงรถพอดี

"บอกให้ขึ้นไป..ทำไมไม่ขึ้น"

บราลีชะงักกึก มือที่จับประตูรถยนต์ ชะงักค้าง

"บะ..แบมรีบ"

"หืม...เธอเคยรีบหรอ"

เขายังคงซักไซร้ พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาไกล้ขึ้นเรื่อยๆ

"วันนี้รีบ!"

เธอตอบด้วยความลนลาน  ทั้งที่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงได้เป็นขนาดนี้

"แบม...หันหน้ามา"

"อย่า โก หก"

ไหล่เล็กลู่ลง ทันทีที่ขาดคำสั่งของเขา  เธอหมุนตัวกลับมาช้าๆ ให้เขาที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว ได้มองจนเต็มตา

ผู้กองหนุ่ม กวาดสายตาจนทั่วร่างเล็ก ใบหน้าหล่อ คลายลง และหากสังเกตุดีๆ วันนี้ มีความพอใจเล็กๆ ฉายแวบเข้ามาบนใบหน้านั้น

"ก็ไม่เห็น..มีอะไรหน้าอาย"

"จริงๆหรอ"

"ตอนแบมออกมา มีแต่คนมองทั้งทาง มองจนแบมประหม่าไปหมด"

ผู้กองหนุ่ม หางคิ้วกระตุกอีกรอบ พอใจกับการแต่งกายของเธอวันนี้ ก็มากอยู่ แต่คำต่อท้ายที่เพิ่งหลุดออกมาจากปาก ทำเขาหัวอุ่นๆอยู่เหมือนกัน

"วันนี้ ตอนเย็น ผู้กองต้องหาข้าวกินเองนะ"

เสียงหวานใสเอ่ยเบาๆ

"ไปไหน"

แม้ใจจะสงสัย พอกับไม่อยากจะถาม หากแต่ปากมันกลับหลุดไปเองโดยอัตโนมัติ ไม่รอฟังคำสั่งจากเจ้าของมันสักนิด

บราลี ช้อนตาขึ้นมอง ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ร้อยวันพันปี เขาคนนี้ไม่เคยสนใจว่าเธอจะเป็นอยู่อย่างไร หรือหายไปไหน แต่วันนี้ เขาคนเดียวกัน กลับถามในประโยคที่เธอเฝ้ารอจะได้ยินออกมา

"ปะ..ไปในเมืองค่ะ"

"ไปซื้อของ...กับบอล"

ด้วยความลนลานกลัวว่าเขาจะเข้าใจอะไรแปลกๆ ปากจิ้มลิ้ม จึงเอ่ยขยายความ ให้คนหน้าตึงที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเข้าใจแจ่มแจ้งในประโยคเดียว

มุมปากหยักยกยิ้ม กอดอกมองอีกฝ่ายด้วยประกายตาประหลาด เพียงชั่วครู่จึงปรับสีหน้ากลับเป็นดังเดิม

"ถ้าไม่ดึกมาก  ก็จะรอ..."

"โจ้กวันนั้น ที่ซื้อมา มันอร่อยดี"

ไม่รอให้เธอตอบรับ ปลายนิ้วหนา จิ้มรัวลงบนมือถือไม่กี่วินาทีต่อมา ยอดเงิน หลายพันบาท ก็ถูกโอนเข้าบัญชี คนร่างเล็ก

บราลี อ้าปากค้าง กระพริบตาปริบๆ เตรียมจะร้องถาม แต่ก็เหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัว เขาก้าวถอยหลัง ก่อนจะเดินออกไปอย่างรีบๆ พร้อมกับส่งข้อความมาทิ้งบอมบ์ลูกใหญ่ใว้ให้เธอ

[ค่าโจ๊ก.....ในบัญชีมีเศษแค่นั้น วานเอาไปใช้ที]

"คนบ้า! ใครเขาเรียกเงินหลักหมื่นเป็นเศษกัน"

บราลี อมยิ้ม อยู่คนเดียว จนบดินทร์ ที่นั่งรอในรถอยู่นาน ต้องลดกระจกออกมามอง

"ค่ำซะม้างเจ่เจ้  เค้าไปโน้นเเล้ว เจ่เจ้ยังตาลอยอยู่เลย"