episode 15

                          A episode 15eb

                     

                           โดย Ginoichi

"คุณนิ่งแบบนี้...ผมทำตัวไม่ถูกอยู่เหมือนกัน...หรือผมทำอะไร ให้คุณไม่พอใจอีก"

ดูเอาเถอะ คนพูดน้อยวันนี้ กลับขยันพูดขึ้นมาเสียอย่างนั้น แล้วแต่ละประโยคที่หลุดออกมาจากปากเขา ก็เล่นเอาบราลีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

'เธอจะกล้าพูดมันออกไปได้อย่างไร..ว่าเธอหึงเขา หึงทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน'

"ปะ..ปล่าว...แบมปล่าว"

"ถ้าผู้กองไม่มีอะไรเป็นพิเศษ..แบมขอตัวก่อนแล้วกัน"

ร่างเล็กกล่าวจบก็หันหลังไม่รีรอเอาคำตอบ

ผู้กองอคินณ์ในวันนี้กลายเป็นของร้อนสำหรับเธอ เลี่ยงได้เธอต้องเลี่ยง หลบได้ต้องหลบก่อน

การกระทำเช่นนั้นของบราลีเล่นเอาคนที่เพิ่งกระทำการอุกอาจถึงกับแสดงสีหน้าฉงน

"เธอพูดว่าไม่มีอะไรพิเศษ...ทั้งที่เราเพิ่งจะจูบกัน"

"แบม..."

ขาเรียวสั่นระริก หยุดก้าวแบบอัตโนมัติ ใบหน้างามซีดลงเล็กน้อย หากแต่ก็ยังไม่อยากหันไปเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ

"แบมรู้...ว่าผู้กองไม่ตั้งใจ"

"แบมจะไม่เก็บมาคิดมาก"

"แบมจะไม่เก็บมาพูดในคราวหลังแน่นอนค่ะ"

เสียงหวานหม่นลง ตั้งใจจะสาวเท้าเดินต่อ เพียงแต่ช้ากว่าคนข้างหลัง ที่ก้าวยาวๆเพียงสองก้าวมาดักหน้าเธอใว้  ลมหายใจที่อุ่นร้อน จากคนด้านบน ผสานกับความรู้สึกบางอย่าง ที่บราลี สำผัสได้จากตัวเขา ทำเอาเธอขนลุกเกรียว  บางอย่างกำลังร้องเตือนเธอว่า 'อันตราย'

ร่างเล็กผละออกหมายใจจะเลี่ยงหนี แต่ก็ช้าไป

ผู้กองหนุ่ม คว้าเอาเธอขึ้นพาดบ่า เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปยังห้องพักชั้นล่าง ที่จำได้ดี ว่าเคยเห็นเธอเดินเข้าๆออกๆจากห้องนี้อยู่หลายครั้ง ความหงุดหงิดจากคนที่ถูกเขาแบกประเดประดัง จนคนที่เคยมีสติยั้งคิดมากกว่าใครหูดับ สมองราวกับถูกแช่เเข็ง  

'ใช่แล้ว..ใช้คำนี้ไม่ผิดเลย'

'ในหัวเขาตอนนี้ขาวโพลนไปหมด....ตอนนี้ที่คิดได้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือทำอย่างไร ให้บราลี กลับมาปฏิบัติตัวกับเขาเฉกเช่นเธอคนเดิม   ไม่หมางเมินเหินห่างกันแบบนี้'

'เขาผิดใช่สิ..เขายอมรับ'

'แต่ก็เป็นเขาที่ง้อเธอก่อน'

'ไม่สิ...เขาจูบเธอด้วยซ้ำ'

อารามแรกเขานึกว่าเธอจะตื่นเต้นดีใจ ที่ไหนได้ นอกจากเจ้าตัวจะนิ่ง ซ้ำยังออกปากให้เขาลืมเลือนมันเสียได้...เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

'ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด!'

ฝ่าเท้าหนา เตะเข้าไปที่ประตูไม้เบาๆ มันก็เปิดออกอย่างง่ายดาย ถึงแม้ร่างเล็กที่ถูกเขาอุ้ม จะแสดงอาการขัดขืนเขาพร้อมกับร้องทักท้วงไม่หยุด ก็ไม่อาจจะรั้งสติที่ไกล้มืดบอดเต็มทีของเขาได้   บราลีหน้าซีดตัวสั่น ทันที ที่เขาทุ่มเธอลงเตียง

'ใช้คำว่าทุ่มไม่ผิดเลยสักนิด  ร่างเล็กตัวงอด้วยความจุก แต่ถึงอย่างนั้น คนถูกโยนก็ไม่ปริปากส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ ยิ่งไปกว่านั้น แม่สาวเคยใจกล้ายังแสดงท่าทีลนลานเขยิบกายหนีไปเสียจนสุดขอบเตียง   ราวกับรังเกียจเดียดฉันท์เขาเสียเต็มประดา'

ท่าทางที่เธอกระทำ ยิ่งสร้างความว้าวุ่นในใจของเขาเป็นเท่าตัว ผู้กองอคินณ์ยีหัวด้วยความหงุดหงิด นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าห้องของเธอมา เขาไม่มีเวลาจะมองสำรวจความเป็นอยู่รอบตัวเลยด้วยซ้ำ ตาของเขามันมองแค่เธอ แค่เธอนั่นแหละ

'จะให้ยอมรับออกมาเลยตรงนี้เลยก็ได้ ว่าตัวเขาเองไม่รู้ว่าควรปฏิบัติตัวเช่นไร กับสถานการณ์ที่แสนจะครุมเครือนี้  เขาไม่รู้ และยิ่งไม่เคยคิดมาก่อนว่าต้องรู้'

"แบม"

"มาคุยกันดีๆ"

ผู้กองหนุ่มข่มใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ  ขณะเดียวกันบราลีที่ถูกเขากล่าวถึงกลับมีท่าทีเรียบนิ่ง ไม่เหมือนกับเธอคนเดิมเลยสักนิด

"แบม...."

"แบมเข้าใจแล้ว"

"แบมเห็นทุกอย่างหมดแล้ว"

"ที่ผ่านมา...ใช่ว่าแบมไม่รู้...ว่าผู้กองคิดยังไงกับแบม"

บราลี กลืนก้อนแข็งลงคอด้วยความยากรำบาก แววตาที่เคยขี้เล่นซุกซนบัดนี้เศร้าสร้อย เหมือนเด็กน้อยหลงทางไม่มีผิด

"เข้าใจ....เข้าใจว่าอะไร"

หัวคิ้วหนาชนกันจนยุ่งเหยิง ขณะเดียวกัน ในใจที่เคยนิ่งสงบอยู่ดีๆกลับวูบโหวงขึ้นมาจนเกิดความรู้สึกเจ็บแปลบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

'เขากำลังกลัว'

'กลัวสิ่งที่กำลังจะหลุดออกมาจากปากเธอ'

บราลีสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ใบหน้างามช้อนขึ้นมองสบตาผู้กองหนุ่ม

มันหน้าแปลกตรงที่ครั้งนี้เธอไม่เขินอายยามมองหน้าเขา  ไม่มีสักเสี้ยวความรู้สึก ที่เคยตื่นเต้นดีใจยามได้พบหน้า คล้ายกับว่าในความรู้สึกนึกคิดของเธอมันตกตะกอนจนถ้วนถี่ ตลอดเวลาหลายปีที่เธอตามวอแวเขา จะว่านาน...มันก็นาน นับเป็นเวลาไม่น้อยเลย ในหัวเธอในตอนนี้มีเพียงหนึ่งประโยคที่ผุดออกมาให้เห็นจนเด่นชัด

คำว่า

'หากมันจะใช่...มันคงใช่ตั้งนานแล้ว'

"แบม.....แบมขอโทษที่เข้าไปวุ่นวายกับชีวิตของผู้กอง"

"พอมาคิดดูดีๆแล้ว ถ้าแบมไม่ดิ้นรนจะไปเจอหน้า ก็ไม่มีทีท่าว่าผู้กองจะผ่านมาให้แบมเห็นแม้แต่ปลายเส้นผมด้วยซ้ำ"

"แบมว่าแบมควรพอ"

"ควรพอจริงๆ"

แม้น้ำเสียงหวานนุ่ม แต่ละประโยคที่เธอพูดนั้นกับบาดลึก จนคนที่ตัวโตกว่าแบบเขา แทบจะซวนเซ

ผู้กองอคินณ์หูอื้อตาลาย คล้ายกับสติหลุดไปชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีประโยคไหนหลุดออกมาจากปากเขา มีเพียงสองเท้าที่ก้าวออกเดินออกมา อย่างคนเลื่อนลอย

กว่าจะรู้ตัวอีกที สองเท้านี้ก็พาเขาออกมาไกลแล้ว

'ไกลจากห้องเธอ'

'จากบ้านเธอ'

'และ..ใจของเธอ'

ประตูสีมอซอถูกเปิดออกเบาๆ เขาก้าวเข้าบ้านมาอย่างคนคิดไม่ตก สร้างความฉงนใจให้เจ้าแมวอ้วน ที่มีใครบางคนมาฝากใว้ และยังให้คำมั่นจะจะเลี้ยงมันกับเขาตลอดไป 

"ฮึ! ตลอดไปกับผีสิ!"

ผู้กองอคินณ์เเค่นหัวเราะ พรางเทอาหารใส่ถาดให้แมวเจ้าปัญหาเหมือนเช่นเคย อาจจะมีบางครั้งที่เขาอยากจะง้างขาเตะมันนัก แต่เมื่อนึกถึงเจ้าของมันก็ทำไม่ลง อย่าว่าแต่เตะมันเลย ดุมันสักที เขายังไม่เคยทำด้วยซ้ำ ย้อนว่ากลัวมันน้อยใจเเล้วเก็บผ้าหนีไปกับเจ้าของ!

"  อุส่าห์ไม่ทุบไม่ตี ขนาดเจ้าของเองพูดไม่เข้าที ข้ายังไม่ตีเองเลย"

"เหมียววว"  เจ้าเเมวจุ้มเหม่งคำรามเบาๆ มันไม่แตะอาหารเลยสักนิด แต่กับพาร่างกลมปุ๊ก เยื้องย่างขึ้นไปนั่งบนตักแกร่ง ราวกับว่ามันรับรู้ความรู้สึกที่แปลกไปของผู้เป็นนายได้  หัวกลมๆที่อุดมไปด้วยขนนุ่มฟูถูไถลงที่แขนผู้กองหนุ่มเบาๆ จนคนที่เคยออกปากลั่นวาจาว่าจะไม่เลี้ยง ยังนึกเอ็นดูมัน

"อย่ามาสอพลอ"

"ต่อไปก็ทำตัวดีๆ  ไม่ช้าก็เร็ว แม่แกคงมารับ"

"แม่แก เขาไม่อยากมาที่นี่อีกแล้ว"

เสียงขรึมเอ่ยขึ้นแผ่วเบา คล้ายกับตกอยู่ในภวังค์  ไม่ต่างจากบราลี ที่นั่งเศร้าซึม จนบดินทร์ที่เพิ่งกับเข้ามาเห็น ยังแอบถอนหายใจทิ้งไปหลายรอบ

"พี่เอ็ง มันเป็นอะไรอีก"

จ่าประสิทธิ์ถามลูกชายคนเล็ก ขณะเดียวกันดวงตาที่อ่อนล้าลงตามวัยก็จับจ้องไปที่ลูกสาวคนโตด้วยความอ่อนโยน

"ทะเลาะกันกับผู้กอง"

"อย่าถามบอลนะว่าทะเลาะอะไร บอลไม่รู้ ถ้าจ่าอยากรู้ เรียนเชิญเดินต่อไปอีกสามเก้า แล้วเลี้ยวขวา ถามคนตรงหน้าเอา"

บดินทร์ ตอบกลับติดตลก หวังจะกู้สถานการณ์ตรงหน้าให้ครื้นเครง