episode 14

                          A episode 14eb

                     

                           โดย Ginoichi

"บอล ขอโทษนะเจ้  แต่บอลก็ต้องเอาตัวรอด"

"ได้เงินมาตั้งสองร้อย ลาภปากไอ้บอลจริงๆ"

บดินทร์ ยิ้มร่า พรางยกเงินมาจูบเสียยกใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ได้ไปไหนไกล เพียงแค่ถอยมานั่งหน้าบ้าน หรือที่เรียกอีกอย่างว่า สอดส่อง ไม่ให้คนเข้าไปทำให้การใหญ่ ข้างในร้าน ที่ผู้กองกำลังจะทำมันเสีย  บดินทร์ถือคติที่ว่า

'รับเงินเขามา ต้องทำงานให้คุ้ม'

ทางด้านบราลี ที่นั่งอยู่นาน จนงานตรงหน้าเสร็จ ร่างเพรียวระหงษ์ ลุกขึ้นช้าๆ ทันทีที่จะก้าวไปข้างหน้า ร่างเล็กกับถูกรั้งกลับเข้าไปหาคนที่เฝ้าดูเธออยู่ก่อนแล้ว

ใบหน้าหวานชนประทะเข้ากับหน้าอกแกร่งในทันที  แม้จะเจ็บไม่มาก แต่ความน้อยใจ ที่มีอยู่ก่อน เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาแห่งความโมโหได้ชั้นดีเชียว

"ปล่อยแบม!"

"อย่ามาจับ"

น้ำเสียง ที่เเข็งกร้าว มาพร้อมกับแรงขัดขืนที่ไม่น้อยเลย แต่เมื่อเทียบกับแรงชายชาติทหาร แบบเขา ดูทีรึ ว่าเธอจะสู้ได้

"ขู่เหมือนแมว"

"แต่แรงเท่ามด"

เสียงขรึมเอ่ยไม่จริงจัง ไม่เพียงเท่านั้น เขายังกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น จนร่างเล็กของคนตรงหน้าเซถลาเข้ามาอิงซบเขาทั้งร่าง

และนั่นทำเอาบราลีโกรธจนควันแทบออกจากหู

"ปล่อยแบมเลยนะ!"

"ปล่อย!"

บราลีแผดเสียงก้อง หมายใจจะให้คนตรงหน้าคลายอ้อมแขนออก เพียงแต่นอกจากเขาจะไม่สะทกสะท้าน ใบหน้าเรียบนิ่ง ยังหลุบลงมองเธอดุๆ

"ถ้าจะปล่อย จะเสียเวลาจับทำไม"

เขาเอ่ยราบเรียบ ดวงตาคมกริบมองใบหน้าหวานแบบที่เจ้าตัวไม่เคยทำมาก่อนเลยสักครั้ง

บราลี ที่เห็นท่าทางแปลกไปของเขา จากที่เคยเเข็งกร้าว ใจดวงน้อยก็เต้นระส่ำ ความโมโหที่มีมาก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยความน้อยใจที่เต็มตื้นขึ้นมาในอก

'ไม่หน้าไปไปสบตาเลย'

'ดูเอาเถอะ รักเธอหรือก็ไม่ พอครั้งไหน ที่เธอคิดจะหักใจ เขาก็มักจะกลับเข้ามาทำให้หวั่นไหวอยู่เรื่อยๆ'

'ต้องโทษเขาคนนี้....หรือโทษใจเธอ ที่มันไม่รักดีกันแน่'

ตัวเองเอง ก็ยากที่จะรู้

"ใจเย็นลงหรือยัง"

"ถ้าเย็นแล้ว ก็ลองมาคุยกันดีๆ"

ผู้กองหนุ่มเอ่ยช้าๆ พรางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีก คราวนี้ราวกับสองร่างกอดกันแนบชิด บราลี ที่เพิ่งจะรู้ตัว ใบหน้าหวานร้อนฉ่า จนขึ้นสีแดงจางๆ เอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม ทักท้วงผู้กองหนุ่มแผ่วเบา

"ผู้กอง..กำลังกอดแบม"

"รู้แล้ว..."

"รู้..ถึงทำ"

"จะคุยกันดีๆ ได้หรือยังหล่ะ"

นอกจากจะไม่ปล่อย เขายังย้อนคำถามกลับมาหาเธอ เป็นบราลีเองเสียอีก ที่ต้องยอมเขาเสียทุกรอบไป

"แบมไม่มีอะไรจะคุย"

บราลีเสียแผ่ว ใบหน้าหวานช้อนขึ้นมองเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะรีบเสมองไปทางอื่น

"แน่ใจหรอฮึ ที่พูดออกมา"

ผู้กองอคินณ์ถามเสียงขุ่น

"แน่....แบมแน่ใจ"

บราลี เสียงแผ่วลง คราวนี้ คนตัวเล็กเอ่ยมันออกมาด้วยความยากรำบาก

"แบม...อย่าลีลา"

"คุณก็รู้...ผมไม่ใช่คนมีความอดทน"

น้ำเสียงที่เปร่งออกมา คำพูดคำจาก็ยังเป็นเขาคนเดิม บราลีอยากจะย้อนคำเขาเสียเหลือเกิน

'ว่าเธอหน่ะ รู้สิ..รู้ว่าเขาไม่มีความอดทน....โดยเฉพาะกับเธอ'

"แบม....ผมถาม!"

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยังนิ่ง คนที่ใจร้อนกว่าจึงเผลอดุออกไปอีกระลอก นาทีนี้ไม่มีมันแล้วเหตุผล  เขาเพียงต้องการจะสื่อสารกับเธอให้มันเข้าใจก็เท่านั้น 

"แบมว่าผู้กองกลับบ้านก่อนดีกว่า...วันนี้แบมไม่อยากเป็นที่รองรับอารมณ์ของผู้กอง"

บราลี หลุบตาลงต่ำ กำมือแน่น กดข่มความน้อยใจที่ตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว

ไม่ต่างจากผู้กองหนุ่ม ที่ได้ฟังประโยคล่าสุดที่หลุดออกมาจากปากจิ้มลิ้มนั่น จากที่เคยถือวิสาสะกอดรัดเจ้าหล่อนจนแน่น ก็จำต้องคลายมือออกราวกับต้องของร้อน

"คำพูดคำจา"

"ผมเคยใช้คุณรองรับอารมณ์ตั้งแต่เมื่อไร"

เขาถามกลับ แต่ก็เหมือนจะเป็นการสนธนาอยู่ฝ่ายเดียว เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่เงียบ ซ้ำสายตาคู่นั้นที่เคยเฝ้ามองเขา กลับแปรเปลี่ยนไปมองตระกล้าราวกับรักมันขึ้นมานักหนาเสียอย่างนั้น ชายชาติทหารแบบเขา พอมาเจอแบบนี้ ก็ต้องยอมรับเลย ว่าไปไม่เป็นอยู่เหมือนกัน

"แบม"

"โกรธอะไร"

น้ำเสียงที่เคยขรึมก่อนหน้าอ่อนลงเล็กน้อย

บราลีน้ำตาปริ่ม เธอยกมือปาดมันออกลวกๆ และแต่มันก็ไม่พ้นสายตาของเขาอยู่ดี

ผู้กองอคินณ์ขมวดคิ้วมุ่น คว้าเอามือน้อยมาจับเเน่นด้วยความลืมตัว เขารีบถามเธอกลับในทันที

"ร้องให้ทำไม?"

"โกรธผม"

"หรือว่า...น้อยใจผม"

นับเป็นครั้งแรก ที่ผู้กองหนุ่มเอ่ยออกไปโดยไม่ใช้ความคิด ปากมันหลุดออกไปเองโดยอัตโนมัติ และดูท่าประโยคนี้ มันคงลอยเข้าไปกระทบจิตใจของอีกฝ่าย อย่างแรง เพราะจากคราวแรกที่สาวเจ้าแค่น้ำตาปริ่ม  มาตอนนี้ มวลน้ำตากับไหลออกมาจนเปียกชุ่มไปทั่วสองแก้มนวลใส

"จะมาสนใจอะไรแบม"

"ปกติแบมจะเป็นอะไร ผู้กองก็ไม่เคยชายตามองแบมอยู่แล้ว"

"แล้ววันนี้ จะมาคาดคั้นแบมเอาอะไร"

น้ำเสียงหวานเศร้า ถูกคละเคล้าไปด้วยความน้อยใจที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน เพียงเท่านั้น ก็ทำให้ชายตรงหน้า ไม่อยากจะรีรออะไรอีก

มือหนาคว้าลำคอเนียนระหงษ์ ดึงรั้งเข้าหาตัว ก่อนจะทาบริมฝีปากลงจูบคนตรงหน้าทันที

บราลี ดวงตาเบิกโพลง รีบผลักใสเขาออกพัลวัล ปากจิ้มลิ้มเผยออ้าเตรียมจะร้องด่า เป็นจังหว่ะ ให้คนใจกล้า สอดแทรกลิ้นหนา เข้ามาดูดเล็มความหวานจนสมดังใจ เสียงสะอื้นดังแนบชิดจังจังหวะลมหายใจที่ขาดห้วง เขารับรู้มันได้ทั้งหมด กลีบปากหนาไล่เล็มดูดกลืนริมฝีปากน้อยนุ่มนิ่มของคนตรงหน้า จากความตั้งใจแรก ที่จะปิดปากสาวเจ้าใว้ เมื่อเจอความหอมหวานที่ไม่เคยได้ลิ้มชิมที่ไหน ใจที่เคยเเข็งขืนก็พลันโอนอ่อนให้เธอจนหมดสิ้น ผู้กองอคินณ์ตะโบมจูบอยู่แบบนั้นนานหลายนาที จนบราลีต้องใช้มือคู่น้อยทุบตีให้เขาหยุด ไม่เช่นนั้นอาจเป็นเธอที่ขาดอากาศหายใจไปเสียก่อน  ราวกับสติที่แตกกระเจิง ได้รับการกระตุ้นให้กลับเข้าที่ผู้กองอคินณ์หยุดชงัก ลำแขนแกร่งค่อยๆคลายออกจากร่างนุ่มนิ่ม ใบหน้าคมเข้มผละจากคนตัวเล็ก แต่ก็ยังมิวายมองจ้องสำรวจ แก้มแดงสุกปลั่งคล้ายลูกตำลึงของเจ้าหล่อนอย่างไม่ละสายตา

"ผมไม่เห็นจะรู้มาก่อน..ว่าคุณใจน้อย"

"ใจน้อย...แล้วยังขี้หึง"

เสียงขรึมเอ่ยเบาๆ พรางยกมือปาดไปที่ริมฝีปากของตัวเองช้าๆ

บราลี กำมือแน่น ในใจเต้นโครมคราม หลายความรู้สึกประเดประดังทับซ้อนกันไปหมด

'ทั้งโกรธเขา'

'น้อยใจเขา'

'และ..ดีใจ'

'ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้กองอคินณ์...มีผลต่อความรู้สึกของเธอเหลือเกิน'

จากแรกๆ ที่ตั้งใจใว้ ว่าจะเลิกหวัง  เลิกรอ  แค่เห็นหน้าเขาจิตใจมันก็ไขว้เขว

ซ้ำแล้ว การกระทำของเขาเมื่อครู่ มันยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้...ว่าสำหรับเธอเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากเขา...เป็นเขาคนเดียว

ถ้าเปรียบเขาเป็นทหารที่องค์อาจ

แน่นอน...เธอเอง ก็คงเป็นสุนัขตัวน้อย ที่พร้อมจะร่วมทางกับเขา...และอยากมีเขาเป็นเจ้านายเพียงคนเดียว