Novels by GINOICHI

Chapter 10 คนของกู อย่าคิดมาแตะ"ไปเช็คให้กูที ว่าร้านที่ไปกินข้าววันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น"สุรเสียงเย็นเยียบแฝงไปด้วยความกร้าวดุเอ่ยรอดส่วนกระดูกที่ขบกันแน่นจนทั้งดวงหน้าขึ้นกรอบชัดทิวากรยกหูออกเล็กน้อย เพื่อดูชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ดวงตาสีดำสนิทเบนมองเข็มนาฬิกาอีกครั้งก่อนจะกรอกเสียงลงทุ้มลงปลายสาย"กูเลิกงานแล้วหมอก""ไม่รับงานเสริม"ต้นสายหัวคิ้วกระตุกนัยเนตรคมกริบสีอำพันสุกเบนสายตามองโทรศัพท์ชั่วครู่ก่อนจะคำรามเสียงต่ำ"ฮึ!...อย่าเนรคุณกูสิงห์ นึกถึงความดีกูไว้บ้าง "บุญคุณในอดีตถูกยิบยกมาทวงใหม่เป็นครั้งที่เท่าไหร่เจ้าตัวไม่อาจนับ มือหนากดจี้มวลบุหรี่ลงถาดแก้วย้ำๆ จนมวลกระดาษแหลกเป็นผง นิโคตินร้อนรุ่มที่ได้รับก็ยังไม่อาจดับไฟที่ลุกสุมโชนในอกได้เช่นทุกวันนัยเนตรสีอำพันเบนมองคนที่แม้หลับสนิทก็ยังกระสับกระส่ายจนเม็ดเหงื่อชโลมเปียกชุ่มไรผมอ่อนอยู่บนเตียงด้วยเนื้ออารมณ์ข้นคลั่กขึ้นทุกวินาที"อะไรของมึงหมอก เสียงมึงเครียดๆ นะ..มีอะไรรึป่าว"แว่นสายตาเลนส์เงาระยับถูกนายตำรวจหนุ่มคว้ามาสวมทับดวงตาเฉี่ยว สายตาเคร่งขรึมกวาดมองแมคบุ๊กคู่ใจก่อนจะจรดปล

Chapter 9 อย่าให้กูต้องหาคำตอบเอง"ให้มันรู้ไปพลอย...ว่ามึงจะแรงกว่าเหล้ากู!"เสียงทุ้มต่ำบ่นพึมพำ ก่อนจะปาดฝ่ามือเช็ดของเหลวที่เปอะเปื้อนขอบมุมปาก รสขมปร่าของแอลกอฮอล์ดีกรีแรงกว่าปกติ ดับรดอารมณ์ร้อนรุ่มลงได้บางส่วน ทว่า...ก้อนเนื้อที่บีบรัดอยู่กลางอกยังคงกระเพื่อมสั่นบ้าคลั่งอย่างเอาแต่ใจ"ฮึ!...ไม่รักดีนะมึง!"เสียงทุ้มต่ำยานครางเล็กน้อย ใบหน้าดุที่เคยขาวจัดเริ่มขึ้นซับสีแดงระเรื่อเมื่อแอลกอฮอล์ดีกรีแรงแทรกซึมไปทั่วร่าง นัยน์ตาสีอำพันคล้ายถูกย้อมด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวไม่สามารถ หาคำตอบได้ ความรู้สึกมึนงงเเล่นเข้าควบคุมทดแทนความกระด้างกระเดื่องที่มีอยู่ก่อนหน้า จนในที่สุด มันสมองที่คิดแต่จะหาเรื่องเธอค่่อยเริ่มสงบกลับมาเป็นเขาคนเดิมอีกครั้ง"หมอก...หมอก""เป็นอะไรรึป่าว"เนื้อเสียงแห่งความประหลาดใจถูกเอ่ยถามแม้เจ้าตัวยังอยู่ห่างออกไปหลายเมตร คนตัวเล็กจงใจทิ้งระยะห่างจากเขาสักเล็กน้อยเพื่อหวังทุเลาความโกรธกรุ่นที่เขามีต่อเธอ แม้ได้เพียงบางส่วนก็ยังดีหากแต่ความห่วงใยกลับส่งไปไม่ถึงคนรับ เปลือกตาหนักอึ้งปิดสนิทหนีแสงแดดอุ่นที่ยังเจิดจ้า ร่าง

Chapter 8 อย่าคิดไปเองพลอย"แล้วหมอกจะมาสนใจตัวภาระอย่างพลอยทำไม?"คนตัวเล็กตัดพ้อออกมาด้วยอารมณ์น้อยใจที่อัดแน่นอยู่ในอก ขอบตาล่างที่เพิ่งจะสะเด็ดน้ำพลันร้อนวาบเรียกหยาดน้ำสีใสคลอหน่วยขึ้นมาอีกรอบ"ใครบอกว่ากูสน....อย่าคิดไปเองพลอย หน้าตามึงไม่ได้เรียกร้องความสนใจจากกูได้ขนาดนั้น"วาจาบาดลึกถูกคนตัวเล็กกัดกลืนลงคอไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีแล้ววันเวลาเก่าๆ มีเพียงเมฆินทร์ในปัจจุบัน ที่พลอยนิราไม่มีวันจะได้สัมผัสถึงความอบอุ่นนั่นได้อีก"พลอยเข้าใจแล้ว....เรื่องเงินที่หมอกเคยช่วย พลอยไม่ได้ลืมนะ...เพียงแต่ตอนนี้ยังหาเงินจำนวนนั้นมาคืนหมอกไม่ได้""พลอยไม่ได้แก้ตัวนะ สถานการณ์ของพลอยตอนนี้ ก็เป็นอย่างที่หมอกเห็น...หรือถ้าหมอกอยากให้พลอยทำอะไรเพื่อชดใช้ หมอกบอกพลอยมาได้เลย"แผ่นหลังบอบบางสะท้านไหวขึ้นมาหนึ่งระลอก พร้อมกลับเสียงสะอื้นดังผะแผ่วออกมาเบาๆ ไม่ต้องเห็นด้วยตาเนื้อ เมฆินทร์ก็พอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายกำลังแอบร้องไห้จนตาตุ่ยเหมือนทุกที"ฮึ!..ถ้าอยากชดใช้ให้กูขนาดนั้น ก็เอาตัวมึงมาชดใช้แทน มึงทำได้ไหมหล่ะพลอย?"มุมปากสีเข้มยกกระตุกบางๆ ต่างจากนัยน์ตาที่แข็งก

Chapter 7 แล้วมึงจะเป็นอะไรได้อีก นอกจากภาระกูราวกระดุมสีเงินถูกมืออวบกระชากหลุดรุ่ยทั้งแผงในคราวเดียวร่างเล็กสั่นสะท้าน สองมือน้อยรวบกระดุมเสื้อที่ปริแตกเข้าที่ ปกปิดผิวเนื้อที่แดงเถือกจากการกระทำเเสนป่าเถื่อนของชายตรงหน้า นัยน์ตาสีอ่อน ส่ายมองหาสิ่งที่พาจะช่วยเหลือตัวเองได้ในตอนนี้ พรางหลบเลี่ยงร่างอวบอ้วนที่ผลีผลามเข้าประชิดกายเธอไม่หยุด"อย่าเข้ามานะเฮีย!""ถ้าเฮียยังกล้าเข้ามาอีกก้าว อย่าหาว่าพลอยไม่เกรงใจ!"พลอยนิราเอ่ยตวาดอย่างอดกลั้น ท้องนิ้วทั้งห้าพยายามง้างเปิด หวังจะปลดสลักล็อคประตูให้เป็นอิสระ สองเนื้อตาแดงฉานสั่นไหวไปด้วยความตื่นกลัวจนถึงขีดสุด นาทีแล้วนาทีเล่าที่คนตัวเล็กเฝ้าภาวนาผ่านล่วงเลยไปช้าๆ หากแต่ไม่มีสักคนที่ผ่านเข้ามาช่วยเธอ"ฮึ! หวังอะไรอยู่หนูพลอย อย่าเสียเวลาเลย มาสนุกกับเฮียดีกว่า มาเร็ว!"หมับ!"ว้าย!"มืออวบรั้งข้อมือบางเข้าหาตัว ก่อนจะกอดรัดไว้แน่น ร่างอ้วนท้วม กดร่างเล็กชิดแผ่นผนังก่อนจะดึงรั้งชายกระโปรงตัวเล็กให้ร่นลง พลอยนิราขนลุกเกรียวไปทั่วทั้งร่าง มือเรียวบางปัดป่ายจิกข่วนไปทั่ว และเหมือนโชคจะยังเข้าข้างคนตัวเล็กอยู่บ้าง ใ

Chapter 6 แค่คนนอกสายตา ที่ต้องอยู่ในสายตา"กูนึกว่าฟ้าถล่ม มึงออกมากินข้าวเที่ยงได้"ทิวากร เอ่ยทักทายเพื่อนสนิททันทีที่อีกฝ่ายสับฝีเท้าเข้ามาใกล้ ดวงตาเรียวรี ปรือขึ้นมอง เพื่อนรักที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นพี่เมียด้วยสายตาประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งความสนใจทั้งหมด ลงที่เเผงเมนูสีเข้มต่อ"ตีนกูอยู่ของมันดีๆ ไม่ต้องอยากแกว่งปากมาโดน"เสียงทุ้มขรึมเอ่ยดุดัน รับกลับใบหน้างอง้ำราวคนไม่สบอารมณ์กลับอะไรบางอย่าง "ฮึ นัดกูมาก็อย่าวีนกู "ผู้กองหนุ่มหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ก่อนที่มือหนาจะยกสูง เมื่อสายตาสบเข้ากับเมนูที่ถูกใจ"ข้าวผัดปูครับ....แล้วก็ ซุปไก่""มึงล่ะ...เอาอะไร"ต้นประโยคถูกเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม ก่อนที่ท้ายประโยค จะเอ่ยถามความต้องการของฝ่ายตรงข้าม"เอาเหมือนเดิม""หืม?"หัวคิ้วคมขดรัดทันที่ ที่ได้ยินประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากเพื่อนสนิท"อะไรของมึง"เสียงทุ้มขรึมเอ่ยด้วยอารมณ์ที่เริ่มหงุดหงิดกลับท่าทางที่แปลกไปของเพื่อนรัก"ไม่ได้คุยกับมึง""กูหมายถึง...อยากสั่งอะไรให้กูก็สั่ง"หัวคิ้วคมขมวดเป็นปมที่ใหญ่กว่าเดิม ดวงตาเรียวรีไล่มองตามสายตาเพื่อนรัก ก่อนจะสบเข้ากลั

Chapter 5 เพื่อนกัน..... เขาจูบกันได้ด้วยหรอ"จูบ...""เพื่อนกัน...เขาจูบกันได้ด้วยหรอ"พลอยนิรา เอ่ยถามเสียงเบาหวิวแม้ในใจ จะเอนเอียงไปทางคำพูดเขาแล้วเกินกว่าครึ่ง"ก็ยกเว้น..มึงกับกู""ว่าไง....ความคิดถึงของมึง มันมากแค่ไหนพลอย"นัยเนตรสีอำพันกดต่ำ มองจ้องเสี้ยวหน้าคนตัวเล็กที่หัวคิ้วเรียวยังยับย่นอยู่ไม่คลาย ยิ่งเธอสงสัย เขายิ่งนึกสนุก..และอยากให้เธอตั้งหาคำตอบของคำถามนั้นด้วยตัวเอง"หมอก....ถ้าพลอยจูบหมอกจริงๆ ...เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ใช่ไหม"คนตัวเล็กยังคงเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง นัยน์ตาสีอ่อนเจือไปความลังเลแกมสับสนในสิ่งที่กำลังเลือกจะทำ"เหมือนเดิม?""อืม"เสียงทุ้มต่ำทวนประโยคที่กระแทกใจซ้ำก่อนจะขานรับในลำคอ พลอยนิราไม่รีรอ ไม่รั้งรอที่จะปล่อยโอกาสนี้ไปอีก ลำแขนเล็กรั้งลำคอหนาเข้าหาตัว ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่ม จะแนบลงบนแก้มสากเบาๆ เมฆินทร์ชะงักหางตาคมเบิกกว้างขึ้น ร่างหนาผละหนีสัมผัสที่อุกอาจนั้นอย่างรวดเร็ว"แบบนี้ใช่ไหม"เสียงแหบหวิวเอ่ยถาม พรางมองจดจ้อง เครื่องหน้าหล่อของคนตรงหน้า สองแขนเรียวดึงรั้งปลายนิ้วอุ่นไว้แน่น ราวกับกลัวเจ้าของมันจะหายไป

A episode 17eb โดย Ginoichi"ข้าวไหมผู้กอง?"หมวดศิระ ถามขึ้น เมื่อเห็นว่าคนที่ชวนเขามากินข้าวยังคงนั่งนิ่ง ซ้ำยังกอดอกทำหน้าถมึงทึง ไม่มีท่าทีว่าจะลุกไปไหน"หมวดจะกินอะไรก็กิน ผมขอนั่งสักหน่อย!"น้ำเสียงขรึมเจือไปด้วยความหงุดหงิดไม่น้อย ทำเอาหมวดศิระต้องขมวดคิ้ว เพียงแต่เขาเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบซักถาม จึงพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปหาแม่ค้าสาวตรงหน้าแบบที่เคยทำ"เหลืออะไรบ้างครับ"หมวดศิระ ถามเสียงเรียบ "ตอนนี้ข้าวหมดแล้วค่ะ ถ้าหมวดจะเอาเป็นขนมจีนแทนก็ได้ค่ะ กับข้าวมีแกงเขียวหวานไก่ กับเเพนงเนื้อ""งั้นเอาเขียวหวานหนึ่ง แพนงหนึ่งครับ "บราลีพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะรีบจัดอาหารให้ตามคำขอ เพียงชั่วครู่ถาดอาหาร2ถาดก็ถูกยื่นออกไปให้ชายตรงหน้าและนั่น ทำให้หมวดศิระต้องขมวดคิ้วซ้ำอีกรอบ นายทหารหนุ่ม เบนสายตาไปหาผู้บังคับบัญชาที แม่ค้าสาวตรงหน้าทีด้วยความแปลกใจ'แปลก...มันแปลกไปหมด''ไม่ได้คิดไปเองแน่ มันต้องมีอะไร'หมวดศิระคิดในใจพรางคว้าเอาถาดอาหารเดินดุ่มๆกลับมาที่โต้ะ เมื่อมาถึง จากตัวเขาเองบ่นมาทั้งทางว่าหิวนักหิวหนา เมื่อเจอสถานการณ์ต

A episode 16eb โดย Ginoichiเหมือนทุกที หากแต่วันนี้มันต่างออกไป จ่าประสิทธิ์ที่เคยมือเท้าไว วันนี้กลับประสาทไม่สั่งงานเสียอย่างนั้น มือหนาตบลงบนไหล่ลูกชายเบาๆ ก่อนจะคว้าบุหรี่ ที่นานๆทีจะหยิบยกมันออกมาสูบ และแน่นอน คนบ้านนี้รู้กันดี ว่าจ่าประสิทธิ์คนนี้ จะใช้มันยามที่เครียดจริงๆเท่านั้นเด็กหนุ่ม หน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย เขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่อยากจะพูดมานานให้คนเป็นพ่อได้รับรู้ แม้มันอาจจะไม่ถูกใจผู้เป็นพี่เลยสักนิด"ว่ากันตามจริง...บอลก็แอบดีใจ ที่เจ้ กับผู้กองทะเลาะกันแบบนี้""ดีกว่าเห็นเจ้ไปไล่ตามเขา"จ่าประสิทธิ์ เหลือบมองหน้าลูกชายชั่วครู่ แม้จะไม่มีคำพูดไดๆหลุดจากปาก แต่ทว่าสีหน้าแววตาของพ่อ ก็ไม่มีท่าทีว่าจะขุ่นเคืองลูกชายเลยสักนิด จ่าประสิทธิ์ ถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ ชั่งใจอยู่นาน จนเมื่อเห็นสมควร ร่างอ้วนท้วนจึงเดินตรงออกไปข้างหน้าช้าๆ ด้วยความรู้สึกที่มั่นคง มือหนาแตะลงกลางลาดไหล่ของผู้เป็นลูกสาว พร้อมกับเอ่ยออกมาแผ่วเบา"ลูกเอ๋ย ใช่ว่าจะรักเขาไม่ได้ ลูกยังรักเขาได้เช่นเดิม เพียงแต่ลูกอย่าลืมไป ว

A episode 15eb โดย Ginoichi"คุณนิ่งแบบนี้...ผมทำตัวไม่ถูกอยู่เหมือนกัน...หรือผมทำอะไร ให้คุณไม่พอใจอีก"ดูเอาเถอะ คนพูดน้อยวันนี้ กลับขยันพูดขึ้นมาเสียอย่างนั้น แล้วแต่ละประโยคที่หลุดออกมาจากปากเขา ก็เล่นเอาบราลีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก'เธอจะกล้าพูดมันออกไปได้อย่างไร..ว่าเธอหึงเขา หึงทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน'"ปะ..ปล่าว...แบมปล่าว""ถ้าผู้กองไม่มีอะไรเป็นพิเศษ..แบมขอตัวก่อนแล้วกัน"ร่างเล็กกล่าวจบก็หันหลังไม่รีรอเอาคำตอบ ผู้กองอคินณ์ในวันนี้กลายเป็นของร้อนสำหรับเธอ เลี่ยงได้เธอต้องเลี่ยง หลบได้ต้องหลบก่อนการกระทำเช่นนั้นของบราลีเล่นเอาคนที่เพิ่งกระทำการอุกอาจถึงกับแสดงสีหน้าฉงน"เธอพูดว่าไม่มีอะไรพิเศษ...ทั้งที่เราเพิ่งจะจูบกัน""แบม..."ขาเรียวสั่นระริก หยุดก้าวแบบอัตโนมัติ ใบหน้างามซีดลงเล็กน้อย หากแต่ก็ยังไม่อยากหันไปเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ"แบมรู้...ว่าผู้กองไม่ตั้งใจ""แบมจะไม่เก็บมาคิดมาก""แบมจะไม่เก็บมาพูดในคราวหลังแน่นอนค่ะ"เสียงหวานหม่นลง ตั้งใจจะสาวเท้าเดินต่อ เพียงแต่ช้ากว่าคนข้างหลัง ที่ก้าวยาวๆเพียงสองก้าวมาดักหน้าเธอใ

A episode 14eb โดย Ginoichi"บอล ขอโทษนะเจ้ แต่บอลก็ต้องเอาตัวรอด""ได้เงินมาตั้งสองร้อย ลาภปากไอ้บอลจริงๆ"บดินทร์ ยิ้มร่า พรางยกเงินมาจูบเสียยกใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ได้ไปไหนไกล เพียงแค่ถอยมานั่งหน้าบ้าน หรือที่เรียกอีกอย่างว่า สอดส่อง ไม่ให้คนเข้าไปทำให้การใหญ่ ข้างในร้าน ที่ผู้กองกำลังจะทำมันเสีย บดินทร์ถือคติที่ว่า'รับเงินเขามา ต้องทำงานให้คุ้ม'ทางด้านบราลี ที่นั่งอยู่นาน จนงานตรงหน้าเสร็จ ร่างเพรียวระหงษ์ ลุกขึ้นช้าๆ ทันทีที่จะก้าวไปข้างหน้า ร่างเล็กกับถูกรั้งกลับเข้าไปหาคนที่เฝ้าดูเธออยู่ก่อนแล้วใบหน้าหวานชนประทะเข้ากับหน้าอกแกร่งในทันที แม้จะเจ็บไม่มาก แต่ความน้อยใจ ที่มีอยู่ก่อน เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาแห่งความโมโหได้ชั้นดีเชียว"ปล่อยแบม!""อย่ามาจับ"น้ำเสียง ที่เเข็งกร้าว มาพร้อมกับแรงขัดขืนที่ไม่น้อยเลย แต่เมื่อเทียบกับแรงชายชาติทหาร แบบเขา ดูทีรึ ว่าเธอจะสู้ได้"ขู่เหมือนแมว""แต่แรงเท่ามด"เสียงขรึมเอ่ยไม่จริงจัง ไม่เพียงเท่านั้น เขายังกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น จนร่างเล็กของคนตรงหน้าเซถลาเข้ามาอิงซบเขาทั้งร่าง

A episode 13ep โดย Ginoichiเพียงขวัญตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานนุ่ม ประดับไปด้วยรอยยิ้มซื่อๆ แบบที่เจ้าตัวชอบทำและมันนับเป็นครั้งแรกที่ผู้กองอคินณ์ รู้สึกขนลุกชันไปแทบทั้งตัวตั้งแต่เกิดเป็นชาย เขาเคยได้ยินแต่สุภาษิตไทยที่ว่า 'มารยาแห่งหญิง มีห้าร้อยเล่มเกวียน 'เขาเพิ่งจะเห็นกับตาตัวเองชัดๆก็วันนี้"คุณขวัญ คงเข้าใจความหมายของคำว่าใจร้ายผิดไป""เชื่อผมเถอะครับ...คุณไม่อยากรู้หลอก ว่าไอ้ที่เรียกว่าใจร้ายจริงๆเป็นยังไง""หากยังพอจะเดินได้ ก็เดินเลี่ยงไปพักข้างหน้าก่อนเถอะครับ หรือหากว่ามันไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวผมจะกรุณาเรียกหน่วยแพทย์ทหารมาให้""และแน่นอน..ถ้าพวกเขามา คุณจะรู้ความหมายของคำว่าใจร้ายจริงๆ อย่างดีเชียว"คำพูดราบเรียบที่แฝงไปด้วยความกดดันอยู่ในที ทำเอาคนแกล้งป่วย เริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมาแบบไม่ทราบสาเหตุ แต่ถึงอย่างนั้น ครูสาวก็ยังคงควบคุมกิริยา ใบหน้าหวาน คลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยๆคลายมีออกจากลำแขนแกร่งช้าๆ "มีหลายคนเคยบอกขวัญว่าผู้กองปากร้าย ขวัญไม่คิดว่าจะได้เห็นมันกับตาตัวเอง"เมื่อรออยู่นาน ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกฝ่ายจะโต้แย้

A episode 12 ep โดย Ginoichiเมื่อได้ฟังคำที่ผู้เป็นภรรยาพูด จ่าประสิทธิ์ยิ่งขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ในใจก็ครุ่นคิดตาม'คนแบบผู้กองอคินณ์หน่ะหรือ จะมีเนื้อคู่เป็นลูกสาวตน หากไม่ใช่เพราะบุญทำกรรมแต่ง มันคงเป็นเรื่องที่ยากแสนยาก'ยิ่งกับบราลีด้วยแล้ว คนเป็นพ่อแบบเขายังมองไม่เห็นทางเลยด้วยซ้ำ 'ไม่ใช่ว่าลูกสาวตัวเองไม่ดี แต่ไอ้คนที่ลูกสาวริจะไปคว้ามา มันดันดีเกินไปนี่สิ!'ช่วงเย็นของวันเดียวกัน คนที่เคยเอ่ยบอกใว้ว่าไม่ว่างกลับรีบเร่งงานที่คั่งค้าง ให้เสร็จสิ้น ดวงตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมืออยู่หลายหน จนหมวดศิระที่สงสัยอดไม่ได้ต้องร้องถาม"มีธุระหรอครับผู้กอง หรือไม่อย่างนั้น ให้ผมรับเวรแทนไหม?"มือหนาที่กำลงจรดปรายปากกาชะงักค้าง เมื่อได้ยินเพื่อนร่วมงานคนข้างๆเอ่ยขึ้น ใบหน้าหล่อเหลือบขึ้นมองอีกฝ่ายชั่วครู่ ก่อนจะข่มใจลง เซนต์เอกสารตรงหน้าต่อ"ก็ไม่ใช่ธุระสำคัญอะไร""แค่เรื่องไร้สาระของเด็ก"เสียงขรึมเอ่ยขึ้นราบเรียบหากแต่ท้ายประโยคกลับเบาหวิว ราวกับต้องการได้ยินมันเพียงคนเดียว หมวดศิระที่ได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้ารับ ไม่