บทที่หก

เสียงทุบประตูเสียงดังสนั่นอีกทั้งเสียงโวยวายกรนด่าอย่างหน้ารังเกียจของแม่สามี   ซานซานยังคิดว่านางคือแม่ของสามีของเธอจริงๆหรือ

ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูอย่างแรงวันนี้ขอฟาดปากคนเล่นให้เจ้าของร่างเดิมสักหน่อยเถิด

พอประตูเปิดออกแม่เฒ่าเซียวก็ด่าทันทีว่า

"พวกอกตัญญู มีเงินไปซื้อจักรยาน ซื้อของ แต่ไม่รู้จักแบ่งให้บ้านพ่อกับแม่ 

แอบกินกันสองคน   ไหนเงินเหลือเท่าไรเอามาเลยนะ 

ข้ายังไม่ได้รับเงินชดเชยจากการบาดเจ็บของเซียวหานเย่เลย"

   แม่เฒ่าเซียวพูดขึ้นทันทีที่ซานซานเปิดประตู

น่านตูว่าแล้วเชียวทำไมซื้อหวยไม่ถูกวะนังทิตาซานซานคิดในใจก่อนจะตะคอกกับเสียงดังเสียง

"เปรตที่ไหนมาร้องขอส่วนบุญแถวนี้น่ารำคาญจริงๆ 

"โอ้ะ"   นี้มัน อดีตแม่สามีกับสะใภ้สุดที่รักนี้นา

มาแหกปากหน้าบ้านคนอื่นทำไมไม่ทราบค่ะ

    หรือพวกคุณลืมตัวว่า ได้ขับไล่ฉันกับสามีเหมือนหมูเหมือนหมาออกจากบ้านตระกูลเซียวที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้านไปแล้ว

   แต่พอรู้ว่าลูกชายบาดเจ็บและพิการกลับมาจากไปรับใช้ชาติที่ค่ายทหารไม่แม้แต่ให้เข้าบ้านและขับไล่ออกมา 

  แล้วเรียกร้องหาความกตัญญูช่างหน้าไม่อายหนังสือตัดขาดก็มีทั้งยังให้เงินมาแค่500หยวน

ข้าวปลาอาหารของกินไม่ถึงห้าชั่ง 

 แล้วยังไม่กลัวว่าลูกสะใภ้กับลูกชายจะผ่านหน้าหนาวที่จะถึงในสามเดือนที่จะถึงนี้หรือเปล่า 

 มาอยู่ที่นี้ได้เกือบสองอาทิตย์ไม่เคยโผล่หัวมาดูหรือถามอาการของลูกชายเลย 

 มีแต่ชาวบ้านมาช่วยปัดกวาดและหามสามีข้ากลับมาส่งที่บ้านให้   

พอได้ยินว่าเราผัวเมียเข้าเมืองไปซื้อของและหาหมอมาเมื่อวานและขี่จักยานกลับมาบ้านเท่านั้นละ 

 " แห่กันมาทั้งโคตรเลยนะ" 

ซานซานพูดรวดเดียวจบเลย

แม่เฒ่าเซียวกับลูกสะใภ้ใหญ่อ้าปากพงาบๆหลังจากที่ซานซานด่าจบ 

  "แม่  นังซานซานมันด่าเราว่าหน้าด้านมาของส่วนบุญจากมัน"

สะใภ้ใหญ่รีบใส่ไฟให้แม่สามีด่าซานซานต่อทันที

แม่เฒ่าเซียวตอบ

"อือข้ารู้แล้ว   หล่อนไม่ต้องย้ำ "

  สะใภ้ใหญ่หน้าเจื่อนทันที

ก่อนแม่เฒ่าเซียวด่าซานซานกับว่า

"แล้วไงก็ฉันเป็นแม่ของมัน  มันต้องกตัญญูแม่มันสิ  ถึงจะถูก"   

ไปเรียกเซียวหานเย่ออกมาเดียวนี้  มันปล่อยให้เมียมายืนด่าแม่ของตัวเองได้อย่างไร

แม่เฒ่าเซียวโกรธหน้าดำหน้าแดง

ซานซานหัวเราะ แล้วตอบ

"คงจะไม่ได้หรอกค่ะ"  

เพราะพี่เซียวเดินยังไม่ได้   หมอบอกเมื่อวานให้นอนพักมากๆ

 และไม่ต้องทำงานหนักขาอาจจะเป๋ถ้ายังฝืนเดินและทำงาน 

 ไม่ทราบว่าอดีตแม่สามีจะรับไปเลี้ยงต่อหรือค่ะ   

หรือนำเงินและอาหารมาเพิ่มให้ค่ะ   

ซานซานถามกับตาใส

"เหอะ   ฝันไปเถิด  ที่ข้ามาวันนี้เพราะต้องการเงินที่ทางการจ่ายชดเชยให้กับเซียวหานเย่ลูกชายของข้าหลีกไปข้าจะเข้าไปเอาเงิน"

แม่เฒ่าเซียวผลักซานซานของจากประตูเพื่อจะเดินเข้าบ้านไปเอาเงินจากเซียวหานเย่ที่อยู่ในบ้าน

"หยุดอยู่ตรงนั้นใครเข้ามาข้าจะถือว่าบุกรุกทันทีและจะไปแจ้งกับทางการว่า" 

แม่สามีที่ตัดขาดกับลูกชายแล้วยังมาข่มขู่จะเอาเงินอีก 

 ทั้งที่ลูกชายบาดเจ็บสาหัสกับมา 

ไม่ถามอาการสักคำแถมยังไล่ออกจากบ้านเดิมและยังตัดขาดกันไปแล้ว

และมีหนังสือแยกบ้านคนละใบยังจะกล้ามาขอเงินชดใช้อีก 

แล้วที่นี้ก็ไม่ใช่บ้านของพวกคุณ  นี้คือบ้านของตากับยายของฉัน 

พวกคุณลืมอะไรไปหรือเปล่า  ลองเข้ามาสิฉันตบเรียงตัวแน่นอน 

จะมาถามหาความกตัญญูมันหมดไปแล้ว  ตอนที่ฉันอยู่ที่บ้านคุณใช้งานฉันยิ่งกว่าทาส   งานบ้านก็เป็นฉันทำทุกอย่าง

  ส่วนสะใภ้ใหญ่นอนตีพุงเลี้ยงลูกไม่เคยโดนด่า

  เงินทุกบาทเป็นสามีของฉันส่งมาทุกเดือนจนได้สร้างบ้านหลังใหญ่ให้ มีหน้ามีตา   

แต่ในบ้านมันคือนรกดีๆเองให้ข้าวกับคนที่ทำงานแทบนับเม็ดได้ 

ของกินดีๆเก็บไว้ให้กับหลานชายที่รักทั้งหลาย   

คนทำงานไม่เห็นคุนค่าส่วนคนไม่ทำงานคือเทวดาในบ้าน 

  แล้วอย่างนี้จะมาเรียกหาความกตัญญูจากใครอีก

    ซานซานด่ากาดทันที 

"ดีเหมือนกันเข้ามาสิกำลังอยากออกกำลังพอดีเลย"

"แก่กล้าไล่ฉันเหรอนังซานซาน"

แม่เฒ่าเซียวชี้หน้าด่าซานซาน

"ทำไมยายเฒ่าไม่ใช่แม่ฉันนี่ทำไมจะด่าไม่ได้ 

ฉันจะกตัญญูกับคนที่มีค่าให้กตัญญูเท่านั้น คงไม่กลับไปกตัญญูโง่ๆกับคนที่ไม่เห็นค่าของฉัน 

 ซานซานคนเก่ามันตายไปแล้วตั้งแต่ที่โดนรังแก 

และยังขับไล่ออกมากับสามีที่พิการแล้ว

   มาสิใครอยากโดนตบก็เข้ามาเลยวันนี้ไม่สนคนแก่คนหนุ่ม 

ถ้ามารังแกกันถึงที่บ้านก็ลองดูว่าใครมันจะถูกจะผิด   

จะเข้าอำเภอไปแจ้งให้ทางการให้รับรู้เลยว่าแม่ที่ขับไล่ลูกชายที่พิการที่เพราะไปรับใช้ชาติและถูกกระทำยิ่งกว่าเขาไม่ใช่คน

   ซานซานด่ากราดไม่ไว้หน้าใครเลย 

สะใภ้ใหญ่ได้ยินวิ่งเข้าใส่ซานซานทันที เพราะร่างเก่าไม่สู้คนก็เลยโดนรังแกบ่อยๆ

   แต่กับเธอไม่ใช่ ซานซานยกเท้ากระโดดถีบเข้าหน้าท้องสะใภ้ใหญ่เต็มจนกระเด็นไปกระแทกรั้วอย่างแรงนอนร้องกุมท้องร้องโอดโอย    ซานซานชี้หน้า 

"เข้ามาสิวันนี้ฉันขอสู้ตายคนแก่ก็ไม่เว้นถ้าเข้ามาทำร้ายฉันก่อน"

"นังซานซานแกกล้าตีฉันหรือ"

แม่เฒ่าเซียวชี้หน้ามือสั่นที่เห็นสะใภ้ใหญ่ลอยกระแทกรั้วเต็มๆและยังลุกขึ้นมายืนไม่ได้เลยตอนนี้

"ก็ลองดู" 

ซานซานตอนวันนี้จะตีปากยายเฒ่าจอมวางแผนนี้ให้หลาบจำและจะให้ลุงซ่งคิดเงินค่าเสียหายคืนมาให้ร่างเดิมสักหน่อย

แม่เฒ่าเซียวง้างมือขึ้นตบหน้าซานซานสุดแรงซานซานก้มลงหลบแม่เฒ่าเสียหลักจะล้มลงซานซานจึงถีบเสริมไปอีกเบาๆ

  ให้หน้ากระแทกพื้นฟันหักสักสองซี่ก็พอหึๆๆสะใจข้าจริงๆ

แม่เฒ่าล้มลงหน้ากระแทกพื้นเลือดกลบปากฟันหักสองซี่ร้องให้โวยวายว่าซานซานทำร้ายตัวเอง

เสียงลุงซ่งตระโกนขึ้นว่า

"หยุดเดียวนี้แม่เฒ่าเซียวแกมารังแกอะไรที่บ้านของซานซานอีก "

ในหนังสือตัดขาดแกบอกเป็นตายไม่มาเผ่าผีร่ำรวยไม่เรียกร้องอีก 

แล้วนี้อะไรแก่ไม่เคารพในสัญญา

ทั่งเรื่องที่ใครมารุกราน หรือหาเรื่องจะโดนปรับครั้งละ 500 หยวน

 แก่เป็นคนคิดขึ้นมาเองก่อนจะตัดขาดกับเซียวหานเย่และนังหนูซานซานเอง 

 วันนี้แกต้องจ่ายมา500หยวนให้นังหนูซานซาน 

 ที่แกพาลูกสะใภ้มาหาเรื่องถึงที่บ้านของซานซานเอง

ช่วยไม่ได้ลุงซ่งบอกอย่างโกรธแทนซานซาน 

และพูดเสียงดังและมีชาวบ้านมาด้วยเป็นสิบคน

แล้วยังเห็นตอนที่สะใภ้ใหญ่วิ่งเข้าใส่ซานซานจนโดนถีบเต็มๆสะใจจริงๆ ชาวบ้านคิดในใจ

ที่ซานซานรู้จักตอบโต้สองแม่ลูกสะใภ้มหาภัยสองคนนี้

แม่เฒ่ารีบตอบปัดว่า

"ข้าแค่มาเยี่ยมลูกชายเท่านั้นเอง 

แต่นังซานซานมันทำร้ายข้าก่อน   แม่เฒ่าเซียวรีบกลับดำเป็นขาวทันที

แกคิดว่าข้าโง่หรือยายเฒ่าดีเหมือนกัน วันนี้ข้าจะได้พูดความจริงว่า

 เซียวหานเย่ไม่ใช่ลูกชายของแกจริงๆ 

แต่เป็นลูกน้องชายของสามีแก ที่มาขออาศัยอยู่ดูแลเซียวหานเย่ที่พ่อแม่มันตายจากตั้งแต่เด็ก 

 และแกยึดเอาทุกอย่างของเซียวหานเย่ไปจนหมด   

ข้าว่าเห็นแก่ที่สามีของแกช่วยดูแลเซียวหานเย่มาตั้งแต่เด็ก 

จึงไม่บอกความจริงเรื้องนี้กับเซียวหานเย่   จนฉันต้องพูดเพราะทนเห็นแก

มาแอบอ้างเอาความกตัญูญูไม่รู้จักพอ

เงินเดือนของเซียวหานเย่แกก็ยึดทั้งหมด 

พอหานเย่บาดเจ็บกลับมาแกก็ไล่เขาออกจากบ้านทั้งที่มันคือบ้านของเซียวหานเย่ 

 ซึ่งแกรู้อยู่แก่ใจดี

และก็ดีที่เซียวหานเย่มันได้นังหนูซานซานเป็นเมีย

และมีบ้านของตายายของนังหนูซานซาน ให้อยู่

  ข้าจึงไม่พูดออกมา  แต่วันนี้ข้าได้พูดสิ่งที่มันติดอยู่ในใจจนหมดแล้ว        

ลุงซ่งบอกทุกคนที่เดินตามมาที่บ้านของซานซาน

เซียวหานเย่ที่ตอนนี้ออกมายืนอยู่ข้างซานซานตั้งแต่เขามองเห็นสะใภ้ใหญ่วิ่งจะตีซานซานแล้ว

แต่เมียบอกว่าให้ดูเฉยๆ เขาจึงมองดูไปก่อน

 ถ้าซานซานไม่ไหวจึงจะเข้าช่วย 

 พอรับรู้ว่าแม่เฒ่าเซียวไม่ใช่แม่จริงๆของตัวเองเซียวหานเย่กับรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

สิ่งที่มันติดค้างในใจได้รับรู้แล้วและไม่เสียใจที่ได้รู้ความจริง 

 ต่อไปทำอะไรจะได้ไม่รู้สึกติดใจอะไรอีก

ซานซานจับมือสามีและบีบมือให้กำลังใจสามี

มองตาสามีอย่างให้กำลังใจกันทางสายตาอย่างเข้าใจกัน

เซียวหานเย่เอามือตบหลังมือซานซานเบาๆและบอกเมียว่า

   "พี่ไม่เป็นไรดีเสียอีกที่ได้รู้ว่านางไม่ใช่แม่ของพี่ต่อไปมันก็เป็นผลดีกับเราทั้งคู่"

"ค่ะ  น้องก็ว่าอย่างงั้น  ดีจริงๆที่พี่ไม่ใช่สายเลือดที่เห็นแก่ตัวของนางน้องโล่งอกจริงๆค่ะพี่เซียว "

    ซานซานตอบสามีเบาๆและยิ้มให้สามี

ชาวบ้านร้อง   "เอ้ยมันคือความจริงหรือนี่"

 ไม่น่าละนางเซียวมันจึงรังแกซานซานและหานเย่ 

 นางช่างหน้าด้านจริงๆมาอาศัยบ้านเขาอยู่และยังอ้างตัวเป็นแม่ที่คอยแต่เรียกร้องหาความกตัญญูจากคนที่ไม่ใช่ลูกของตัวเอง

เห็นลูกชายนางไหมละ ไม่ต้องทำงานหนักอะไรเลย  หลานก็ตัวอ้วนๆ ทั้งนั้น 

แต่นังหนูซานซานแต่งเข้าไปผอมเหลือแต่กระดูกแทบจะปลิวตามลมได้   

ทั้งที่เมื่อตอนแต่งเข้าไปบ้านเซียวนางก็มีร่างกายที่มีไม่ผอมแห้งเหมือนตอนนี้เลยพวกแกว่าไหม 

" อือข้าเห็นด้วย"   

ชาวบ้านที่มาด้วยกันตอบ

พ่อเฒ่าเซียวเดินออกมาข้างหน้าและพูดว่า   

" ลูกรองพ่อเสียใจที่ผ่านมาที่ปล่อยผ่าน"

ให้เมียพ่อทำร้ายลูกมาโดยตลอด เพราะความเห็นแก่ตัว

พ่อขอโทษหวังว่าลูกจะให้อภัยพ่อโง่ๆคนนี้นะลูกรอง

  พ่อเฒ่าเซียวบอกเซียวหานเย่

ถึงอย่างไรเขาก็เรียกพ่อมาตลอดตั้งแต่เด็ก

"ถ้าเช่นนั้น  บ้านหลังนั้นของพ่อกับแม่จริงๆของผม 

  ผมก็ยกให้พ่อเพื่อตอบแทนที่เลี้ยงดูมา  ถือว่าข้าได้ตอบแทนต่อท่านแล้วนะครับพ่อ 

  เซียวหานเย่บอกพ่อเฒ่าเซียว

พ่อเฒ่าเซียวพยักหน้ารับน้ำตาคลอ 

ที่ผ่านมาน้องชายฝากลูกชายให้ช่วยดูแล แต่เขาได้เมียที่เห็นแกตัว 

ตอนแรกก็ดีทุกอย่าง แต่พอได้มาอยู่อาศัยในบ้านของน้องชาย

แต่เมียเขาก็โลภมากยึดเอาของหลานชายเป็นของตัวเองทุกอย่าง

  เขาก็ได้แต่ปิดตาข้างด้วยความทุกข์ใจมาตลอดหลายปี 

ในวันนี่ได้พูดความก็รู้สึกออกมา ก็โล่งอกที่ได้ของโทษ

 กับการเป็นพ่อแย่ๆ ตลอดที่ผ่านมากับเซียวหานเย่