บทที่เจ็ด

จากนี้ต่อไปไม่ติดค้างกัน 

พ่อเฒ่าเซียวเอาเงินพันหยวนยื่นให้กับเซียวหานเย่และพูดว่า

"พ่อขอโทษนะลูก"

เซียวหานเย่รับเงินจากพ่อเฒ่าเซียวและพูดว่า

"ลูกให้อภัยทุกอย่างไม่ติดค้างกันสำหรับท่านคนเดียว แต่คนอื่นไม่ใช่"

เซียวหานเย่ตอบพ่อเฒ่าเซียวกลับไป

เสียงแม่เฒ่าเซียวร้องด่าสามีเฒ่าว่า

"ตาแก่ แกจะให้เงินมันทำไม เอาคืนมาเดี่ยวนี้นะตาแก่" 

 แม่เฒ่าเซียวตะคอกด่าอย่างไม่พอใจ

พ่อเฒ่าเซียวหันไปด่านางเฒ่าเซียว

"หากแกมาหาเรื่องเซียวหานเย่อีก

   ข้าจะหย่ากับแก่และไสหัวไปจากบ้านของข้าได้เลย 

" เจ้าใหญ่ไปเอาแม่แกกับเมียแกออกมา"

  ต่อไปใครมาหาเรื่องลูกรองอีกข้าจะไล่มันออกจากบ้านข้าทันที

  "เจ้าด้วยสะใภ้ใหญ่ที่ตัวดีนักหาเรื่องได้ตลอดที่ผ่านมา"

เตรียมกลับไปบ้านเก่าของเธอได้เลย   เพราะต่อไปนี้บ้านหลังนั้นลูกรองยกให้ข้าแล้ว

"ต่อไปข้าจะไล่ใครออกไปก็ได้ถ้าก่อเรื่องขึ้นมาอีก

พอแม่เฒ่ารู้ว่าสามีจะหย่าก็ตกใจจนหน้าซีด

 ถ้าโดนหย่าตอนแก่เธอไม่มีบ้านให้กลับไปอย่างแน่นอน

  เพราะที่บ้านคงไม่มีใครต้อนรับเธอที่แต่งออกมาก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้งถึงจะโกรธก็ก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไรออกไปได้แต่กัดฟันทั้งยังที่เจ็บแผลที่ปากอีก

"ดีพวกเจ้ากลับไปได้"

แล้วลุงซ่งบอกต่อไปอีกว่า

"อย่าให้ข้าเห็นว่าใครในบ้านของแกมารังแกสองคนผัวเมียนี้อีกนะตาเฒ่าเซียว"

ลุงซ่งคาดโทษทุกคนในบ้านใหญ่เซียว

หลังจากที่ทุกคนกลับไปหมดแล้วซานซานก็ปิดประตูและพาสามีเข้าในมิติ

   และปลอบใจสามีในแบบของเธอจนเซียวหานเย่อิ่มเอมในหัวใจที่มีเมียดีคอยห่วงใยความรู้สึกและให้ความสัมคัญกับเขาทุกอย่าง 

เขาช่างโชคดีที่ได้แต่งงานกับซานซานตามที่บิดาหาให้จริงๆและมีหนังสือหมั้นหมายกับพ่อของซานซานที่เป็นเพื่อนรักกันจนใด้ทำการหมั้นหมายไว้ให้กับลูกทั้งสอง

เซียวหานเย่กอดร่างเปลือยเปล่าของเมียรัก        หลังจากเข้ามาปลอบใจกันในมิติไปหลายรอบ  เขาก็ยังไม่อิ่ม ลูบไล้ซุกชอกคอเมียรักเพื่ออยากร่วมรักกับเธอต่ออีกมืออีกข้างบีบเค้นอกอวบจนเกินตัวปากก็ดูดดึงอย่างตะกละตะกลามกินเท่าไรก็ยังไม่อิ่มในรสรักของเมียสาว เฝ้าวนเวียนคลอเคียไม่ห่าง ยิ่งเสียงร้องครางหวานแทบขาดใจของเมียรัก  ยิ่งทำให้อารมย์กระเจิ่งอยากฟังเสียงครวญครางหวาน  หานเย่บอกเมียรักร้องให้ดังๆได้เลย ไม่มีใครได้ยิน   ยิ่งได้ยินเสียงร้องครวญคราง         

เขายิ่งกระแทกเอ็นร้อนใส่ร่างเมียรักจนสั่นคลอน หน้าอกอวบใหญ่สั่นไหวไปตามแรงกระแทกเข้าออกของแท่งเอ็นร้อนของสามี จนหานเย่อดไม่ไหวก้มลงดูดดึงบีบเค้นจนซานซานร้องครวญครางแทบขาดใจเสียงขาเตียงดังเอียดอาดตามแรกกระแทกของคนด้านบน

"พี่ค่ะน้องไม่ไหวแล้ว" 

เสียงซานซานร้องเสียงดังเธอใกล้จะเสร็จสมเต็มที่ อะๆ อือๆ พี่เซียว อะๆ แรงอะ อีก อ้าส์ อือๆ อ้าๆ อือ อือ อะ อือ สา-อะ มี แรงอี-ก อ้าส์ อือ  อือ อะ อะ อือ หานเย่เร่งแรงกระแทกตามเมียให้เร็วๆถี่ๆรั่วๆ

"พร้อมกันนะ ซานซาน"

หานเย่กระแทกแรงๆและครางเสียงต่ำอย่างสุขสมตามเมียรักไปติดๆกันก่อนที่ซานซานจะหลับไปในอ้อมกอดของสามีเซียวหานเย่กอดและจูบเมียรักหลังจากที่เธอหลับไปหลังที่เสร็จสมไปหลายรอบที่เป็นเขาที่กิมไม่อิ่มในรอบเดียวจากนั้นหานเย่ก็ทำความสะอาดให้เมียรักอย่างไม่รังเกียจและใส่ผ้าให้ชุดใหม่และกลับมานอนกอดเมียรักและหลับไปด้วยกันจนเช้าของอีกวัน

วันนี้ซานซานตื่นขึ้นมาสามโมงเช้ากว่าๆ

สามีคงออกไปทำงานในฟามร์แล้วซานซานลุกขึ้นมารู้สึกปวดเอวที่เมื่อคืนปลอบใจสามีทั้งคืนใครจะไปรู้ว่าสามียุค80ช่างเร่าใจกินดุกินเก่งแรงไม่มีตก

ขนาดเธอฝึกหนักในอาชีพทหารที่หน่วยมาเจอพ่อคนกินดุแทบจะเดินไม่ไหว

ไม่แปลกใจเลยทีสามีที่เป็นทหารก็คงฝึกหนักไม่ต่างกับเธอเหมือนกัน

  ซานซานคิดก่อนจะเข้าไปแช่น้ำอุ่นในห้องน้ำครึ่งชั่วโมงก่อนจะออกไปกินข้าวที่ห้องครัว ที่สามีเตรียมไว้ให้เรียบร้อย 

ซานซานได้ยินเสียงรถไถใหญ่ทำงานอยู่ในไร่สามีคงไถ่เพื่อปลูกผักต่อหลังจากตัดไปทำผักดองเมื่อวานนี้

ตอนนี้ซานซานกิ่มข้าวอิ่มแล้วออกมานั่งรับลมหน้าระเบียง10โมงกว่า 

มื่อเช้าของวันนี้หลังสามีให้ปลอบใจทั้งคืนคิดแล้วก็อายหน้าแดง 

สามีของเราช่างเร่าร้อนเวลาอยู่ในอารมณ์เสน่หาทั้งคำพูดหวานหูเพื่อออดอ้อนจับเธอกินทั้งคืน

  ดีนะมีน้ำพุวิเศษดื่มแล้วทำให้หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง 

เมื่อคืนซานซานร้องขอให้สามีพอก่อนเพราะไม่ไหวและง่วงนอนมาก  

แต่เขากับเอาน้ำเย็นในตู้เย็นออกมาให้ดื่นกันคนละขวด หลังจากนั้นสามีก็คึกทั้งคืน 

จนตอนนี้ที่ได้ยินแต่เสียงรถไถเงียบเสียงไปแล้วสงสัยเดินไปทำงานต่อไปแล้วมัง

  ซานซานคิดในใจ

นั่งจิบกาแฟเพลินๆมีกระรอกน้อยกระโดนขึ้นมาเกาะที่แขนพร้อมกับพูดว่า

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับเจ้านาย"

"พอดีว่าข้าพึ่งออกจากถ้ำเพราะต้องจำศีลมาขอรับนายหญิง"

กระรอกน้อยบอกเจ้านาย

ซานซานตกใจ

"เอ้ย กระรอกพูดได้อะไรมันจะวิเศษขนาดนี้ มีทั้งมิติ แล้วกระรอกพูดได้   เจ้าพูดกับเราหรือกระรอกน้อย"

ซานซานตั้งสติได้ก็ถามกับไป

"ใช่แล้วครับ  ข้าคือกระรอกน้อยของนายหญิงมาหลายภพชาติ  และรอนายหญิงในมิติเวลา 

หลังจากที่นายหญิงหมดอายุไข  และคอยเวลาที่นายหญิงมาเกิดใหม่ขอรับ"

กระรอกน้อยตอบซานซาน

"เจ้าชื่ออะไรละกระรอกน้อย"

ซานซานถามกับ

"ยังไม่มีชื่อครับรอให้นายหญิงตั้งให้ครับ"

"อือ อย่างนั้นหรือ งั้นให้เจ้าชื่อต้วนต้วนก็แล้วกัน"

ซานซานตอบ 

" เออ  เจ้ามาจากที่ป่า เห็นสามีข้าหรือไม่ต้วนต้วน"

ซานซานถามกับ

"อ้อ  นายท่านออกไปสั่งงานกับนายช่างที่กำลังซ่อมรั่วให้กับเจ้านายนะขอรับ

  เดี่ยวก็เข้ามาแล้วครับ  ตอนนี้นายท่านสามารถเข้าออกในมิติเองได้แล้ว

เพราะนายท่านเป็นคู่ชีวิตแท้   ของนายหญิงทุกภพทุกชาติขอรับ"

ต้วนต้วนน้อยตอบ

"ขอบใจมากต้วนต้วนว่าแต่ในถ้ำที่เจ้าเข้าไปจำศีลมีอะไรดีๆในภูเขาหลังบ้านเราไหม

"อย่างเช่นโสมคนเห็ดหลิดจือประมาณนี้ละ  ต้วนต้วน "

ซานซานถามต้วนต้วนเพราะอยากอยากรู้

"นายหญิงอย่าได้ห่วงในมิติแห่งนี้ของนายหญิงมีทุกสิ่งขอรับ "

ต้วนต้วนตอบอย่างอารมณ์ดีและนั่งกินผลไม้ที่มันเก็บมาจากป่าด้วยและยื่นให้ซานซานกินอีกด้วย 

 สองคนหนึ่งกระรอกนั่งเล่นและกินผลไม้จนอิ่มพูดคุยกันกระหนุ่งกระหนิงจนเซียวหานเย่เข้ามาเห็นเมียนั่งพูดกับกระรอกก็ตกใจเรียกชื่อเมียเสียงดัง

ซานซาน!!!!!!!!!!!