Mag-log inร่างขาวละเอียดเปิดเปลือยอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาของทั้งคู่หยาดเยิ้มอัดแน่นด้วยความต้องการ ลำคอร่างสูงแห้งผาด ความกระสันพุ่งแทบถึงขีดสุดเขาโน้มตัวลงมาตวัดเลียบีบเคล้นหน้าอกอิ่มคู่สวยราวหิวกระหาย ส่งผลให้น้ำนมไหลซึมออกมาไม่ขาด แต่ไคโรก็ปาดเลียดูดดึงเสียหมดเกลี้ยง ปานสีหวานเข้มขึ้นตามกาลเวลาแต่ไม่ได้
"วันนี้กลับเร็วจัง""ก็รีบเคลียร์งานแล้วมาช่วยลินดูตัวเล็กไงครับ...""...ลินเหนื่อยไหม วันนี้มีอาดื้อใส่คุณแม่หรือเปล่า" ไคโรไถ่ถามด้วยความเป็นห่วง รับรู้ถึงความอ่อนล้าบนใบหน้าหวานได้ไม่ยาก"ค่ะ ก็งอแงตั้งแต่เช้า แถมไม่ยอมให้ลินลุกไปไหนอีก เลยต้องรบกวนป้าพรยกข้าวมาให้ทานตรงนี้เลย""ตัวเล็กป่วนมาม
1 ปี ต่อมามิลินอยู่ในชุดสบายๆ สำหรับอยู่บ้าน นั่งกองอยู่กับพื้นในคอกกั้นเด็ก ใบหน้าหวานฉายแววเหน็ดเหนื่อย เธอเคยคิดว่าโชคดีที่ตลอดช่วงตั้งครรภ์แทบไม่มีอาการแพ้ท้อง และสามารถทำงานใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ทุกสิ่งกลับเปลี่ยนไปเมื่อคลอดลูกสาวออกมา 'มีอา'เด็กสาวตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มราวตุ๊กตา ดวงตากลมโตเ
"คิกคิก ใจเย็นนะคะอย่าเพิ่งกดดันเจ้าสาว เพื่อให้ยุติธรรม เจ้าสาวหันหลังก่อนดีกว่า" พิธีกรส่งเสียงแซวสาว ๆ หน้าเวที เรียกเสียงหัวเราะให้กับแขกที่มางาน"เจ้าสาวพร้อมไหมคะ""ค่ะ""3 2 1 โยนเลยค่ะ"สิ้นเสียงของพิธีกร มิลินก็โยนดอกไม้ข้ามหัว สาวโสดทั้งหลายต่างกระโดดคว้าแย่งชิงสิทธิ์ที่อาจจะได้แต่งงานเป
พิพัฒน์ยิ้มกว้างที่มีโอกาสยืนข้างลูกสาวในวันสำคัญของชีวิต เขาหมุนตัวกลับไปนั่งประจำที่ก่อนที่งานจะดำเนินต่อไปไคโรกุมมือบางไว้แน่น โอบประคองเจ้าสาวแสนสวยขึ้นเวทีด้วยความระมัดระวัง ดวงตาคมเป็นประกายไม่อาจละสายตาจากใบหน้าหวานนั้นได้เลย หัวใจพองโตอิ่มเอมรู้สึกเหมือนวันแรกที่ถูกความน่ารักของเธอสะกดไว
1 เดือนผ่านไปตลอดระยะเวลา 1 เดือนที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความวุ่นวายอย่างที่สุด หลังจากไคโรทราบข่าวเรื่องการท้องของมิลิน ชายหนุ่มก็ยืนกรานให้จัดงานแต่งให้เร็วที่สุด เดือดร้อนไปถึงน้องสาวและว่าที่เจ้าสาวที่แทบจะต้องหยุดงานเพื่อเตรียมงานแต่งในระยะเวลากระชั้นชิดลลิสาและคริสเตียนบิดามารดาของไคโรบ
"อื้อ~" เสียงครางในลำคอบ่งบอกถึงความวาบหวามที่เกิดขึ้นไม่น้อย ร่างเล็กเปลือยเปล่านอนหงายกอดคอชายหนุ่มเอาไว้ โดยที่ไคโรคร่อมเธออยู่ด้านบน ริมฝีปากร้อนของทั้งคู่บดเบียดแนบสนิทกันไม่ยอมห่าง ปากบางเปิดออกเพื่อให้ลิ้นหนาชอนไชเข้ามาสำรวจในโพรงปากชุ่มฉ่ำของเธอได้ถนัด จูบที่แสนเนิบนาบเริ่มแปรเปลี่ยนเป็
"นาย กินข้าวบ้างเถอะ" ลีโอวางถุงอาหารลงบนโต๊ะข้างโซฟาภายในห้องพักคนไข้ เดินไปเปิดกระจกระเบียงพูดคุยกับไคโร แม้จะเอ่ยบอกด้วยเสียงเรียบเฉยแต่ก็ฉายแววเป็นห่วง เมื่อเห็นร่างสูงของเจ้านายหนุ่มที่ยืนอัดบุหรี่เข้าปอดอยู่ที่ระเบียงตลอดทั้งวันไคโรจะทำเพียงนั่งกุมมือมิลินอยู่ที่ข้างเตียง และออกมา
เช้าวันต่อมาหลังจากที่คุณหมอเข้ามาตรวจอาการของมิลินเรียบร้อย พยาบาลก็เดินนำกะละมังใส่น้ำเข้ามาเตรียมที่จะเช็ดตัวให้หญิงสาว"คุณออกไปได้แล้ว เดี๋ยวผมจัดการเอง" ไคโรเอ่ยเสียงเรียบ"เอ่อ ลินว่าให้พี่พยาบาลทำดีกว่านะคะ" มิลินพยายามแย้งออกมา เธอยังคงเจ็บที่บาดแผลทำให้ขยับกายไม่ค่อยถนัด"..." มา
"ทีกับน้องนี่งก กับสาวเปย์เก่ง" คลีโอพ่นลมหายใจออกมาเมื่อพูดคุยกันถึงเรื่องกระเป๋าหรูที่หญิงสาวเคยสงสัย"ฉันก็เกรงใจ อีก 2 ใบยังไม่เคยมีโอกาสได้เอามาใช้เลย แกเอาไปไหม""บ้าฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น กระเป๋าแค่นั้นขนหน้าแข้งพี่ชายฉันไม่ร่วงหรอก ฉันแค่หมั่นไส้พี่ไคเฉย ๆ"พวกเธอพูดถึงกันต่ออีกหลายเรื่