ตอนที่ 6/1 ความเมาเป็นเหตุ

ภูผากลับเข้าห้องหลังผ่านการพูดคุยกับเพื่อนๆ จนเริ่มปวดหัว คราวนี้เรื่องของเขาตกเป็นหัวข้อในการสนทนาเต็มๆ สิ่งที่เขาเก็บไว้ในใจก็โดนเพื่อนสาวไส้ออกมาจนหมด สมกับเป็นเพื่อนแท้

ชายหนุ่มตรงดิ่งเข้าห้องนอน สิ่งแรกที่เขาให้ความสนใจไม่ใช่วิวข้างนอกซึ่งมองเห็นตึกรามด้านล่างและท้องฟ้าปลอดโปร่งสบายตา หากแต่สิ่งดึงดูดความสนใจพายัพมากกว่าวิวคือหญิงสาวที่นอนคว่ำตัวกระดิกขาสบายอกสบายใจ

ท่านอนไม่ระวังของน้ำเหนือทำให้กระโปร่งเทนนิสที่เจ้าตัวสวมใส่มันเลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อนและอะไรวับๆ แวมๆ ยามหญิงสาวแกว่งขา คนมองกลืนน้ำลายลงคอ ระงับอาการตื่นตัวให้จิตใจสงบ เขาจะมาตบะแตกเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้

ทนมาตลอด ก็ต้องทนต่อไป…

“เหนือ”

“อ้าว พี่ผาประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ” คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ว่าภูผาโผล่มาตั้งแต่เมื่อไรดีดตัวลุกขั่งขัดสมาธิในทันที

“อืม เหนือหิวรึยัง”

“หิวแล้วค่ะ พาเหนือไปกินของอร่อยๆ หน่อยสิ” ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มหวานอย่างน่ารัก การที่น้ำเหนือกลับมาสดใสหลังจากเริ่มทำใจกับการจากไปของพ่อเขาได้ นั่นเป็นสิ่งที่ภูผาต้องการ

“โอเค งั้นก็ไปอาบน้ำ”

“พี่ผาใจดีที่สุด”

“แต่พี่ไปผับไอ้คิเรย์ด้วยนะ ถ้าเหนือไม่อยากไปพี่จะกลับมาส่งที่โรงแรมหลังกินข้าวเสร็จ”

“ได้ไง” คนตัวเล็กโวยวาย “เหนือจะไปด้วย พี่ผาพาเหนือติดรถมาก็อย่าเอาไว้เป็นตุ๊กตาประดับห้องสิ เหนือก็อยากเมาเหมือนกันนะ”

“หื้ม” คิ้วเข้มเลิกสูงในทันใด

“เหนือหมายถึงอยากไปเที่ยว เปิดประสบการณ์ที่ใหม่ๆ ไงคะ ไม่รู้แหละเหนือขอไปด้วย” คนตัวเล็กพูดจารวบรัดมัดมือชกก่อนสองขากระโดดจึ๋งลงจากเตียง วิ่งลิ่วเข้าห้องน้ำเป็นที่เรียบร้อย

ภูผาขับรถออกมาไม่ไกลจากตัวโรงแรมนัก ร้านอาหารที่เขาพาน้ำเหนือมาทานก็ไม่ใช่ร้านหรูหราแต่อย่างใด เป็นร้านเล็กๆ ริมทาง มีลูกค้าส่วนมากคือชาวบ้านหาชาวกินค่ำ

“ของอร่อยของพี่ผาคือข้าวมันไก่เหรอเนี่ย” น้ำเหนือชะเง้อคอมองเจ้าของร้านวัยกลางคนที่ยืนสับไก่บนเขียงอย่างคล่องแคล่ว มีลูกมือผู้หญิงประกบข้างคอยช่วยตักข้าว ตักน้ำซุปนั่นคงจะเป็นลูกสาว

“อื้ม อร่อยนะ พี่มาพักแถวนี้ทีไรก็ต้องมากินร้านนี้ตลอด” ภูผามองใบหน้าหวานใสของคนตรงข้าม น้ำเหนือเป็นคนชอบแต่งหน้าแต่ก็ไม่ได้แต่งจัดจนเกินไป ผิวที่ขาวเนียนตามฉบับคนถูกฟูมฟักเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี ประกอบกับการดูแลตัวเองของเธอด้วยยิ่งทำให้หญิงสาวดูมีออร่า สว่างสดใสอยู่เสมอ

เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่พึ่งย้อมกับเพื่อนคู่ใจอย่างน้ำหนาวไปไม่นานนี้เอง เมื่อต้องแสงแดดที่สาดส่องมาจากนอกร้านลงบนกระหม่อมกลางหัวนั่น ยิ่งขับให้คนตัวเล็กดูสวยสะกดสายตา ปากนิด จมูกหน่อย การแต่งตัวน่ารัก ภูผาไม่รู้ตัวเลยว่าเขาจ้องมองอีกฝ่ายนานเกินไปแล้ว

เมื่ออาหารที่สั่งไปมาเสิร์ฟ ภูผาไม่รอช้ารีบลงมือจัดการกับข้าวมันไก่สุดโปรดตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย การที่เขาเจริญอาหารซึ่งไม่ใช่รสมือป้าหมี่ ต้องยอมรับว่าร้านนี้อร่อยมากจริงๆ

น้ำเหนืออมยิ้มมองคนพี่ เธอรักในความเรียบง่ายของเขา ต่อให้พี่ผามีเงินเยอะก็ยังทำตัวติดดินไม่ได้สร้างเพดานชีวิตสูงๆ แต่อย่างใด มีแต่เพดานพวกนั้นจะขยับให้เขาเอง

คนตัวเล็กทำทีเป็นถ่ายรูปข้าวมันไก่ในจานของตัวเอง ก่อนจะใช้จังหวะทีเผลอของอีกฝ่ายแพลนกล้องไปทางเขา พี่ผาในกล้องว่าดูดีมากแล้ว แต่ก็สู้ตัวจริงไม่ได้เลย

“แอบถ่ายรูปพี่เหรอ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยทักกันตรงๆ ทำให้น้ำเหนือรีบลดระดับโทรศัพท์มือถือของตัวเองลงมา เพราะการที่เธอจ่อกล้องไปทางเขามันก็ดูจะโจ่งแจ้งไปหน่อย

“หลงตัวเองเหอะ เหนือคุยกับเพื่อนต่างหาก” เฉไฉเปลี่ยนเรื่อง ทำมึนตามประสาน้ำเหนือจนคนตัวสูงต้องข่มใจไม่ให้หลุดยิ้มกับความเลิ่กลั่กมีพิรุธของเธอ

“ก็แล้วไป เพราะถ้าเหนือแอบถ่ายรูปหลุดของพี่จริงๆ ไม่ว่ามุมไหมก็ถ่ายออกมาหล่ออยู่ดีนั่นแหละ”

ผับคิเรย์

สถานบันเทิงเปิดใหม่ที่ใหญ่สุดในจังหวัด รวมผู้คนสายเที่ยวกินดื่มจากทั่วทุกสารทิศให้หลั่งไหลเข้ามาใช้บริการ มีโซนรับรองแขกหลายแบบ ทั้งผู้ที่ต้องการความเป็นส่วนตัวและผู้ที่อยากเอนจอยกับลูกค้าคนอื่นๆ

ทั้งแสง สี เสียง รวมไปถึงบรรยากาศคึกคักรอบตัวชวนให้น้ำเหนือคิดถึงชีวิตสุดโต่งตอนเรียนมหาลัย หญิงสาวหันไปสั่งเหล้าสูตรเข้มกับบาเทนเดอร์ ก่อนจะโดนคนข้างๆ กระแอมไอเสียงดุ

“ถ้าเมาพี่ไม่แบกกลับนะ”

“เอ้า ได้ไง”

“ก็เราตัวหนัก “

น้ำเหนือฉุนกึก แค่กินข้าววันล่ะสี่ห้าจาน มีพุงหมาน้อยนิดๆ น้ำหนักเกือบแตะเลขห้าเฉยๆ แต่ก็แค่เกือบ พี่ผาต้องถึงขั้นบอกว่าเธอตัวหนักจนเขาแบกกลับไม่ไหวเลยเหรอ

“หนูตัวเล็กแค่เนี่ย!” ก่อนจะชี้ให้อีกคนดูตัวเองหัวจรดเท้า ภูผาก็ไล่สายตามองตามแต่กระนั้นก็จินตนาการไปไกลอยู่เหมือนกัน

ตัวเล็กก็จริง แต่บางอย่างมันไม่เล็กไม่น้อยเหมือนขนาดตัวนี่ไง

“ไม่รู้แหละ ถ้าพี่ผาไม่อุ้มเหนือกลับ เหนือจะให้พี่คิเรย์ไปส่ง” เพราะรู้ว่ายังไงดื่มไปก็ต้องเมาแน่ๆ เมื่อรู้ว่าคนพี่ไม่อยากอุ้มเธอ น้ำเหนือก็พูดประชดไปเลย

ภูผาที่ได้ยินและไม่พอใจอยู่ลึกๆ เขาเก็บอาการเก่งแต่ไม่วายดีดหน้าผากให้หนึ่งทีจนหญิงสาวโอดครวญ

“เจ็บนะ!”

“ก็ดูพูดเข้า เดี๋ยวเถอะ” มองแบบคาดโทษจนน้ำเหนือยู่ปากใส่ พอเอาเข้าจริงๆ เขาก็ไม่ได้ห้ามอะไรเธอแล้ว จะสั่งเหล้าเข้มแค่ไหนทำเพียงนั่งมองเฉยๆ มีบ้างที่สั่นหัวอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ไม่เหมือนคู่ผัวเมีย เหมือนพ่อต้องตามมาเฝ้าลูกมากกว่า

พอเหล้าเข้าปาก อะไรๆ ก็เปลี่ยน น้ำเหนือโยกตัวเบาๆ ให้จังหวะเสียงเพลง เธอคุยวิดีโอคอลกับเพื่อน ยิ้มแย้ม หัวเราะ มีความสุข ทุกๆ อย่างล้วนตกอยู่ในสายตาคนพี่ที่เอาแต่คอยจับจ้องแบบไม่ละไปมองอย่างอื่น

รู้ตัวอีกทีก็จ้องน้ำเหนือนานเกินความจำเป็น จ้องกันชนิดที่ว่าเหล้าในแก้วละลายจนรสชาติเจือจางเลยล่ะ

“ปวดฉี่อะ เหนือขอไปเข้าห้องน้ำนะพี่ผา”

“ไปเองได้เหรอ ให้พี่พาไปไหม”

“ไม่ต้อง เหนือไปเองได้” แก้มกลมซ้ายขวาแดงแจ๋เพราะฤทธิ์น้ำเมา ตาเยิ้มๆ แต่ลิ้นยังคงไม่อ่อนเปลี้ย ยังพูดรู้เรื่องก็คงไม่เป็นอันตรายอะไรนัก

“อืมไปเถอะ เดินระวังๆ ด้วย” ภูผากำชับเสียงเข้ม คนตัวเล็กทำเพียงยกมือทำท่าโอเคก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำเพื่อทำธุระของเธอ สายตาภูผามองตามอย่างเป็นห่วง

“มองขนาดนั้นไม่ตามไปเลยล่ะ” เสียงแซวคุ้นเคยที่ดังมาก่อนตัวทำให้ภูผาหันกลับไปมอง

“ต้องกลั้นยิ้มเป็นชั่วโมง เมื่อยหน้าแย่เพื่อนกู” เสียงไอ้เจ้าของผับนั่นเอง