ตอนที่ 6/2 ความเมาเป็นเหตุ

ภูผาเอ่ยปากด่าแบบไม่ออกเสียง แต่อ่านเอาก็รู้ว่าเป็นคำหยาบคายเอาเรื่องเหมือนกัน คิเรย์หัวเราะอารมณ์ดีไม่สะทกสะท้าน เขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเพื่อนสนิทหน้าบาร์เครื่องดื่มก่อนจะหันไปสั่งเหล้าสูตรเข้มกับพนักงาน

“เผด็จศึกเลยปะคืนนี้”

“อะไรของมึง”

“ก็เข้าทางไม่ใช่เหรอ ไม่ลองหน่อยวะ” คนแนะนำหัวเราะฮึมๆ ในลำคอ แต่อีกฝ่ายคิดตามคำแนะนำนั้นแทบจะยกเท้าถีบเพื่อนให้ตกจากเก้าอี้

“เพื่อนกูแต่ล่ะคนเหี้ยๆ ทั้งนั้นไม่มีดีผสมนิดเดียว ยกเว้นไอ้คัสไว้คนนึงพอ”

“แหม ใจจริงมึงก็อยากกูรู้ ไอ้พ่อคนดี”

“เออ ถ้าดีแล้วมันอดแดกกูก็ยอม เพราะถ้าเลวแล้วผู้หญิงทิ้งแบบพวกมึง กูขายขี้หน้าแย่” ภูผาแขวะกลับจนคิเรย์หลุดหัวเราะอีกครั้ง

จะแซวมันเรื่องอะไรก็แซวไป แต่ถ้าแซวเรื่องผู้หญิงเมื่อไรก็ถือว่าปลุกสกิลปากร้ายในตัวไอ้ภูผาเลยล่ะ

ภูผาปล่อยให้น้ำเหนือสนุกต่ออีกไม่นานก็ได้แบกกลับจริงๆ สภาพเธอเมาแอ๋จนแดงไปทั้งตัว เป็นคนเมาที่พูดมากเหลือเกิน ไม่รู้ว่ากินเหล้าเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

ตัวเขาเองเคยสนิทสนมกับน้ำเหนือเมื่อตอนยังอยู่บ้านเดียวกัน ได้ไปรับไปส่งโรงเรียน ช่วยสอนการบ้านเหมือนพี่ชายน้องสาวทั่วไป กระทั่งเริ่มโตเป็นหนุ่มมีสังคมเพื่อนเป็นของตัวเองก็ติดเพื่อน ติดเที่ยว ส่วนน้ำเหนือที่โตเป็นสาวก็ไม่ได้เล่นบ้าพลัง ขี่คอ ชกต่อยกับเขาเหมือนเมื่อก่อน แต่ไปจับกลุ่มส่องผู้ชาย หัดแต่งหน้ากับเพื่อนๆ ของเธอเหมือนกัน

จุดห่างเหินของสองคนก็มาจากการต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ภูผาไปเรียนมหาลัยในตอนที่น้ำเหนืออยู่มัธยม ตอนนั้นก็ยังมีพูดคุยกันบ้าง ถึงจะไม่สนิทเท่าตอนเด็กๆ จนเขาจบมาเธอก็สอบติดมหาลัยดังในกรุงเทพฯ ตรงจุดนี้นี่เองที่ทำให้ความสัมพันธ์มันขยับห่างไปอีก ทั้งระยะทางและวันเวลา

เพราะฉะนั้นการที่เราต้องมาจับคู่แต่งงานจึงไม่ได้มีความกระอักกระอ่วนใจในเรื่องความสัมพันธ์แบบพี่น้องนัก แม้ว่าเมื่อก่อนภูผาเคยมองน้ำเหนือเป็นน้องสาวคนหนึ่งที่เข้ามาเติมเต็มให้ชีวิตพ่อและเขามีความสุขแต่ยิ่งนานวัน เธอเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ความคิดที่เคยเอ็นดูเสมือนน้องมันก็เปลี่ยนไป

ใครใช้ให้โตมาสวยขนาดนี้ แล้วยิ่งต้องมาแต่งงานเป็นคู่ผัวเมียกันอีก เขาจะหักห้ามใจได้อีกนานแค่ไหน

ภูผาแบกร่างเล็กเข้ามาในห้อง วางเธอบนเตียงอย่างนุ่มนวลแต่คนเมาไม่รู้ประสาส่งเสียงครางอืออาในลำคอราวจะประท้วงอะไรสักอย่าง

“ไม่น่าปล่อยให้ดื่มเยอะเลย” ก็พึ่งจะเห็นน้ำเหนือเมาครั้งแรก ดูรั่วและน่ารักดี แต่ก็เล่นเอาเหนื่อยใช่ย่อย

ภูผาห่มผ้าให้คนตัวเล็ก มองสองแก้มแดงก่ำ นัยต์ตาปรือปรอย ปิดๆ เปิดๆ ปากพึมพำอะไรฟังไม่ออก กลิ่นเหล้าตีหึ่งออกมายิ่งกว่าอาบทั้งตัว

“พี่ผา..” เสียงยานคางของคนเมาเรียกเขาไว้เมื่อภูผาทำท่าจะเดินเข้าห้องน้ำ

“เหนือ..อึก อยากอาบน้ำ” ไอ้ประโยคที่เจ้าตัวพูดออกมาคงไม่รู้ตัวเลยสินะ

“สภาพนี้จะอาบได้ไงเล่า”

“พี่ผาอาบให้เหนือเส่! โง่จริง” โอเค คงไม่รู้เรื่องห่าเหวอะไรเลย สั่งให้เขาอาบน้ำให้ตัวเองไม่พอ ซ้ำยังมาด่าว่าเขาโง่อีก

“พี่จะอาบให้ได้ไง เมาแล้วนอนเหอะ”

“ทำไมจะอาบให้ไม่ด้ายยย~ ก็เราสองคนเป็นผัวเมียกัน อึก…ถึงพี่ผาจะไม่เคยแม้แต่จูบเหนือก็เถอะ” เธอพ่นความในใจออกมาเสียยืดยาวแต่ทำเอาคนที่นิ่งฟังทุกประโยคหายใจติดขัด

ภูผาเบนหน้ามองทางอื่น เธอพูดแบบนั้นต้องการอะไร อยากให้เขาจูบมากนักเหรอ

“อยากอาบน้ำ อยากอาบน้ำ!”

“ไม่ได้ ค่อยอาบพรุ่งนี้เช้า” คนตัวสูงเอ็ดเสียงเข้ม

น้ำเหนือจะสวมบทเป็นคนเมารักความสะอาดในตอนที่เขาอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ได้ยังไง ให้เขาอาบน้ำให้งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ มีหวังได้ทำมากกว่าจูบแน่ๆ

“ฮื่อ งั้นพี่ผาคลีนหน้าให้เหนือหน่อย” เสียงฮึดฮัดขัดใจขอกันอีกครั้ง ภูผามองใบหน้าหวานสวยของคนเมา ผู้หญิงนี่เรื่องเยอะจริงๆ ขนาดเมาก็ยังจะรักสวยรักงาม คงกลัวตื่นมาสิวบุกสิท่า

“ก็ได้ๆ” พ่นลมหายใจหนักหน่วงก่อนตัดปัญหารีบทำให้มันเสร็จๆ ถึงจะดูเหมือนน้ำเหนือไม่มีสติสตังจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่หญิงสาวกลับจำได้หมดว่าอะไรวางไว้ตรงไหนและเขาควรทำยังไงกับกระเป๋าเครื่องสำอางของเธอบ้าง

“ทำไมครีมเยอะแยะจังวะ” เช็ดหน้าด้วยคลีนซิ่งแล้วก็ตามด้วยน้ำเปล่า ต้องลงสกินแคร์อะไรเยอะแยะจนเขาเริ่มงงไปหมดแล้ว มาค้างแค่ไม่กี่คืนแต่ดูเหมือนน้ำเหนือจะยกคลังสกินแคร์หน้าโต๊ะเครื่องแป้งรวมลงในกระเป๋าเดียวหมด

“ทาลิปมาร์กให้เหนือด้วย”

“ห้ะ กระปุกไหนอีก”

“สีชมพู๊วววงายยย ปากจะได้นุ่มๆ น่าจูบ” จากนั้นก็ทำปากจู๋จุ๊บอากาศ ภูผาเห็นแล้วส่ายหน้าระอาใจเต็มทน

“อยู่นิ่งๆ ซิเหนือ จะเสร็จแล้ว”

“อื้อ ลิปอร่อยอะ”

“เหนือจะเลียทำไม”

“อื้อ~ นี่อะไร จ๊วบๆ”

“เหนืออย่าดูดนิ้วพี่สิวะ” ภูผาง้างปากสวยดึงนิ้วออกมา ลมแทบจับให้กับความซนของคนตัวเล็ก ถ้ารู้ว่าเมาแล้วจะทำให้เหนื่อยขนาดนี้ เขาคงจำกัดให้แค่สามแก้วก็พอ

“ปากเหนือน่าจุ๊บยางอะ~” เสียงยานคางของหญิงสาวถามกันอีกครั้ง เธอทำปากจู๋น่ารักให้ภูผามองโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนพี่ไม่อยากทำแค่มองเฉยๆ

ใบหน้าสวยแก้มอิ่มแดงเปล่งปลั่ง เปลือกตาสีไข่นั้นปิดสนิท ปากสีชมพูแวววาวด้วยลิปมาร์กเผยอยิ้มน้อยๆ

อาจจะเป็นเพราะดื่มมาพอกรึ่มๆ ด้วยก็ได้

ภูผาไม่อยากทำแค่มอง ทำไมคนตัวเล็กต้องพูดเหมือนเป็นการเชิญชวน ไว้ใจเขาขนาดนั้นเลยเหรอ นี่ก็ผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกัน ถ้าความอดทนมันขาดสะบั้นอะไรจะเกิดขึ้นบ้างยังไม่รู้เลย

สิ่งล่อล่อใจอย่างริมฝีปากน้ำเหนือกำลังดึงดูดให้ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าหาเรื่อยๆ ลมหายใจผะแผ่วที่รินรดถึงกัน อีกเพียงแค่นิดเดียว

“พี่ผา…” เธอกลับถีบเขาตกจากภวังค์ฝันหวาน

“พี่ไม่ได้จะจูบนะ แค่ดมกลิ่นลิปเฉยๆ” รีบแก้ตัวเหมือนคนกลัวความผิดทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ลืมตามารับรู้เรื่องราวอะไรด้วยซ้ำ

น้ำเหนือยันตัวลุกนั่ง สีหน้าท่าทางดูไม่ค่อยดี

“เหนือเป็นไร”

“อึก…เหนือจะ”

“จะอะไร จะเอาอะไร” ภูผาขยับเข้าไปถามใกล้ๆ อย่างเป็นห่วง

“เหนือจะอ้วก…!” จบเสียงนั้นก็แหวะเอาอะไรต่อมิอะไรในลำคอที่อัดแน่นราดใส่เสื้อภูผาอย่างเต็มกลั้น สีหน้าพะอืดพะอมของชายหนุ่มมาพร้อมอาการปวดหัวจี๊ดๆ

เป็นทุกอย่างแล้ว ทั้งพี่ชาย คนขับรถ คนคอยดูแล คนจ่ายเงิน ที่ระบายตอนเธออ้วก เหลืออย่างเดียวที่อยากเป็นแต่ยังเป็นไม่ได้คือผัวของเธอ

ผัวที่ไม่ได้มีแค่ทะเบียนสมรส ไม่ใช่แค่ผัวในนาม แต่เป็นผัวที่เอาไว้นอนกกกอด กว่าจะถึงขั้นนั้นก็คงต้องผ่านอะไรอีกเยอะ อย่างในวันนี้ก็ต้องผ่านการเช็ดอ้วกให้เธอก่อนล่ะนะ