ตอนที่ 5/2 ความในใจ

“แต่แถวนี้ไม่ค่อยมีรถผ่านนะคะ ต้องยืนรอนานกว่าจะโผล่มาสักคัน” ฉันนึกสงสารพี่ศรุต คงไม่มีใครอยากมาเจอปัญหารถเสียกะทันหันข้างทางหรอก แถมเป็นทางที่ค่อนข้างเปลี่ยวและก็มีแต่ป่ารกครึ้ม

“พี่ผา” ฉันหันไปใช้แววตาขอร้องกับเขาอีกครั้ง

“อืม ขึ้นมาสิ” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้ฉันหันไปยิ้มกับพี่ศรุต เขาไม่ต้องยืนรอข้างทางอีกแล้ว

เมื่อมาส่งพี่ศรุตถึงจุดหมาย เขากล่าวขอบคุณพี่ผาและฉันยกใหญ่

“ขอเวลาผมสักสิบนาทีนะครับ เดี๋ยวผมมา” จากนั้นเขาก็ลงจากรถ หายไปสักพักโดยที่ฉันขอให้พี่ผาช่วยรอก่อน ซึ่งคนข้างกายไม่ได้ปริปากพูดอะไรทั้งนั้น สีหน้านิ่งเฉยเหมือนเดิม

“เหนือ” เวลาผ่านไปสักพักพี่ศรุตโผล่มาตรงกระจกรถ เขายื่นน้ำให้ฉันสองแก้ว

“โกโก้ของชอบเหนือ ส่วนอีกแก้วของคุณภูผานะ แทนคำขอบใจที่ช่วยพี่ไว้ ขอให้เดินทางกันดีๆ ล่ะ” ความใจดีเสมอต้นเสมอปลายทำเอาฉันยิ้มแป้น

“ขอบคุณนะคะ”

เมื่อรถแล่นออกจากจุดที่ส่งพี่ศรุต ฉันนั่งดูดน้ำที่เขาซื้อให้อย่างเอร็ดอร่อย ต้องยอมรับเลยว่าความจำเขาดีมากจริงๆ จำรายละเอียดเกี่ยวกับฉันได้ตั้งเยอะ จำได้หมดว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไรทั้งที่พึ่งคบกันไม่นาน อีกอย่างมันอาจจะเป็นเพราะเราก็พึ่งเลิกกันไม่นานด้วยเหมือนกัน

ฉันมองแก้วโกโก้ของพี่ผาที่เจ้าตัวไม่แตะต้องมันเลย นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ชอบอะไรหวานๆ แต่จะปล่อยทิ้งให้มันละลายเสียรสชาติก็กระไรอยู่

“พี่ผา..” ฉันมองคนข้างตัวที่ตั้งอกตั้งใจขับรถมาก

“ถ้าพี่ไม่กิน เหนือขอได้ไหม” มือที่ยื่นไปจะแตะแก้วกลับต้องชะงักแต่เพียงเท่านั้นเมื่อพี่ผาไวกว่า เขาหยิบแก้วโกโก้ไปดูดหน้าตาเฉย

“กินอะไรตั้งสองแก้ว” ตามด้วยบ่นฉันที่ดูเป็นคนตะกละ ก็ไม่คิดว่าเขาจะกิน ฉันแค่กลัวมันจะเสียของ

น้ำเหนือ | Ended.

ภูผาเลือกเข้าพักในโรงแรมหรูระดับไฮเอนด์ที่ตัวเขาเองมีหุ้นส่วนที่นี่ด้วย เป็นโรงแรมในเครือของแบล็คเรดหรือก็คือองค์กรเหล่ามาเฟียซึ่งเขาทำงานและมีผลประโยชน์ร่วมกับหลายๆ คน โรงแรมที่ว่าอยู่ในความดูแลของหนึ่งในสมาชิกแบล็ค เรดเช่นกัน

ตัวเขามาพักที่นี่บ่อยเวลาต้องมาทำงานหรือหาเพื่อน แต่คนตัวเล็กข้างๆ อย่างน้ำเหนือพึ่งมาเป็นครั้งแรก เธอจึงดูตื่นเต้นกว่าปกติ

“พี่ไม่ได้จองห้องที่มีสองห้องนอนนะ เป็นห้องเดิมที่พี่เคยมาพัก เหนือนอนห้องเดียวกับพี่ได้ใช่ไหม”

“ทำไมจะไม่ได้ก็เราเป็นผัวเมียกันแล้ว” น้ำเหนือโพล่งออกไปอย่างใจคิด เพราะกำลังตื่นเต้นกับวิวสุดหรูรอบๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพลั้งปากหลุดอะไรออกไปบ้าง เธอยิ้มหน้าแห้ง

“เอ่อ เหนือหมายถึงเราเป็นสามีภรรยากัน มังก็คงดูไม่น่าเกลียดอะไรหรอกเนอะ นอนห้องเดียวกันได้อยู่แล้ว ตอนอยู่บ้านพี่ผาก็นอนห้องเดียวกับเหนือนี่นา” หญิงสาวรีบอธิบายให้คนพี่เข้าใจความหมายของเธอ

“แต่คราวนี้พี่ไม่นอนพื้นนะ” ภูผายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเดินนำไปยังห้องที่พัก ทิ้งชนวนความสงสัยให้น้ำเหนืออีกแล้ว

พี่เขาบอกจะไม่นอนที่พื้น งั้นก็หมายความว่าจะยอมนอนเตียงเดียวกับน้ำเหนือสักทีสินะ คิดแล้วหัวใจของเธอมันกระชุ่มกระชวยอะไรอย่างนี้

สัมผัสตอนนอนเบียดชิด แขนแตะกัน ตัวก่ายเข้าหากันตื่นเช้ามาเธอนอนซบอกเขา เขานอนกอดเธอ ภาพต่างๆ ลอยเข้ามาในหัวหญิงสาวเต็มไปหมด

ภูผาให้น้ำเหนือได้นอนพักที่ห้อง ส่วนตัวเขามีนัดกับเพื่อนและสมาชิกบางคนของแบล็คเรดยังห้องประชุมของโรงแรม เป็นการพูดคุยหารือเกี่ยวกับธุรกิจใหม่ในเครือ

เสร็จจากการประชุมยาวนานเต็มสองชั่วโมง ภูผาและเพื่อนสนิทลงไปหาเครื่องดื่มยังห้องรับรองแขกวีไอพี ความเหนื่อยล้าของเขาที่มีมากกว่าปกติทำเพื่อนๆ นึกสงสัย

“งานที่ไร่เยอะเหรอวะ”

“ก็เหมือนเดิม”

“แต่มึงดูเหนื่อยๆ นะ หรือว่าเหนื่อยจากขับรถลงดอยมาที่นี่?” มาร์คัสถามอีกครั้ง ภูผามาถึงไม่มีเวลาให้นั่งพักก็ต้องเข้าประชุมทันที

“แค่ขับรถสำหรับกูมันเรื่องจิ๊บๆ กูเหนื่อยอย่างอื่นมากกว่า”

“เหนื่อยเรื่องอะไรวะ”

“เรื่องน้ำเหนือ” คนพูดพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ จุดประกายความอยากรู้ไปตามๆ กัน

“น้องน้ำเหนือซนอะไรให้มึงปวดหัวอีกล่ะ”

“ก็เรื่องแฟนเก่าของน้องนั่นแหละ” ภูผาตอบมาร์ติน พูดไปพร้อมถอนหายใจไปอย่างเหนื่อยหน่าย

“น้องคงยังลืมแฟนเก่าไม่ได้ ทุกวันนี้ก็ยังติดต่อกันอยู่ เมื่อเช้าพวกมึงรู้ไหมกูเจอแฟนเก่าน้องรถเสียข้างทาง ทางลัดเปลี่ยวๆ ที่กูชอบใช้ลงจากไร่น่ะ ส่วนใหญ่ไม่มีใครใช้ทางนั้นนะ แต่แฟนเก่าน้องมันมาได้ไง” คิ้วที่ยิ่งขมวดเข้าไปอีกเมื่อพูดถึงเหตุการณ์นั้น ภูผายังสงสัยไม่หาย

“คงบังเอิญก็ได้” คิเรย์ว่าบ้าง

“เหรอวะ ทำไมกูคิดว่ามันตั้งใจ เมื่อเช้ากูเห็นน้องคุยแชตกับมันเรื่องที่จะเดินทางออกจากไร่ เป็นไปได้รึเปล่าที่มันตั้งใจมาดักรอน้อง”

ภูผาพูดตามที่ใจคิดแต่สิ่งที่เขาหลุดปล่อยไก่ออกมาทำเอาเพื่อนหลุดยิ้มไปตามๆ กัน

“นี่มึงถึงขั้นดูโทรศัพท์น้องเลยเหรอวะ” พายัพยิ้มล้อเพื่อนสนิท ภูผาที่พึ่งนึกขึ้นได้จะแก้ตัวก็คงไม่ทันแล้วจึงทำเพียงยอมพยักหน้าให้มันจบๆ

“เออ กูแอบดูตอนน้องไปอาบน้ำ”

“เป็นเอามากนะมึง ทำไมวะ…กลัวน้องกลับไปหาแฟนเก่าเหรอ” มาร์ตินพูดติดตลก ทว่าใบหน้าเพื่อนสนิทกลับไม่ตลกด้วย

“แค่ที่กูยอมใจดีให้น้องได้มีเวลาปรับตัวหลังเลิกกับแฟน ให้ทุกอย่างมันค่อยเป็นค่อยไปไม่เร่งรีบอะไรน้องเลยมันก็มากพอละ แต่ถ้าจะให้กลับไปหามัน กูไม่ยอม” สายตาภูผาเอาจริงเอาจังในสิ่งที่พูด

“น้องเป็นเมียกู กูไม่ยอมให้กลับไปหาไอ้หน้าไหนทั้งนั้น ถ้าถ่านไฟเก่ามันจะลุก กูนี่แหละจะเอาตีนขยี้ให้ดับเอง”

“โคตรเอาว่ะเพื่อนกู” มาร์ตินหัวเราะชอบใจ ไม่ค่อยเห็นภูผามุมนี้นักหรอก มุมที่หัวร้อนให้กับผู้หญิงน่ะ

“น้องเป็นเมียมึงแล้วจริงดิ เมียในความหมายกูคือต้องได้กันนะ ไม่ใช่แค่มีใบทะเบียนสมรสเฉยๆ” คิเรย์แสยะยิ้มถาม

“ยังไม่ได้” ภูผาจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“อ่อนว่ะ ทำตัวเป็นพ่อพระเอกรอให้เขามูฟออนจากแฟนเก่า ระวังไอ้คนเก่านั่นแหละจะคาบไปแดกอีกสักรอบ” พายัพได้ทีก็ขอซ้ำเติมบ้าง เขายังจำเรื่องตัวเองได้ที่เพื่อนด่าเอาไว้เยอะ

“ใครจะไปเหมือนมึง เอะอะก็ลากขึ้นเตียง กูนี่งงจริงๆ ว่าน้องต้นหยงยอมกลับไปคืนดีได้ยังไง ชั่วขนาดนี้” แต่สุดท้ายภูผาก็ย้อนคำพูดกลับใส่ตัวพายัพได้อีกครั้ง ทำเอามาเฟียหนุ่มพ่นลมหายใจเซ็งจัด

“กูอยากค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ถ้าทำสันดานเหมือนพวกมึงมันไม่ใช่ทางกูว่ะ”

“เออไอ้พ่อพระเอก แน่จริงไม่พูดกับน้องน้ำเหนือแบบนี้วะ ต่อหน้าเขาอะมึงเคยพูดไหม” ภูผานิ่งเงียบให้กับคำถามกึ่งประชดของคิเรย์ อยากไล่มันกลับญี่ปุ่นไปแดกปลาดิบชิบหายเลย รู้มากจริงๆ

“ค่อยเป็นค่อยไปมันก็ดีนะ แต่เรื่องของความรู้สึก ถ้ามึงพูดได้ก็พูดเถอะ ก่อนที่จะไม่ได้พูด”

“ทำไมจะไม่ได้พูดวะ” มาร์ตินถามพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง

“ก็เพราะน้องน้ำเหนือทิ้งมันกลับไปคบแฟนเก่าน่ะสิ”

“โอ้ย เจ็บจี๊ด” มาร์ตินกุมหัวใจก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่น สร้างความเฮฮาแก่เพื่อนๆ ยกเว้นคนที่โดนแซวเต็มๆ อย่างภูผา

รายนั้นแทบจะลุกขึ้นเตะเพื่อนรายตัว ข้อหารู้เรื่องเขาดีจนน่าโมโห ไม่ทราบว่าชีวิตนี้จะมีสักเรื่องไหมที่เก็บเป็นความลับกับไอ้พวกนี้ได้ เพื่อนกินเพื่อนตายของแท้