Mag-log in"ในเมื่อฉันปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเขาไม่ได้ ฉันก็ต้องทำให้เขารักจนหัวปักหัวปำ คนอย่างฉันมันไม่มีอะไรจะเสีย…นอกจากเสียตัวให้เขา"
view moreณ บ้านพักตากอากาศบนดอยบ้านพักหลังเดิมที่เป็นสถานที่แรกในการฮันนีมูนของทั้งสองคนและเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจทุกปีที่เมื่อถึงวันครบรอบแต่งงานพวกเขาก็ต้องมาที่นี่ เป็นที่ที่เธอมากี่ครั้งก็ชอบทุกครั้งและไม่เคยรู้สึกเบื่อ ทั้งอากาศร่มรื่นสายลมโกรกเย็นสบาย ไร่ชาและสวนดอกไม้ที่รักไม่มีที่ไหนที่ถูกใจเธอได้
"เวคินลูกเสร็จหรือยัง?" เสียงหวานคนเป็นแม่เปิดประตูเข้าห้องลูกชายพร้อมเอ่ยถาม ก่อนที่จะเจอเจ้าของห้องที่อยู่ในชุดลำลองสุดเท่ พร้อมกับกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบที่เตรียมไว้พร้อม"เสร็จแล้วครับแม่""ลูกชายแม่หล่อมาก""ผมหล่อได้ป๊า" เด็กน้อยเข้าใจพูด ใคร ๆ ก็ต่างบอกว่าทั้งหน้าและนิสัยได้พ่อมาเต็ม ๆ ในขณะที่
"แม่ ๆ ~" เวนิสชี้ไปที่หน้าจอทีวีที่ปรากฏตัวแม่ของเธอกำลังแสดงละครเรื่องสุดท้ายหลังจากที่ประกาศอำลาจากวงการบันเทิง วันนี้ทั้งครอบครัวตั้งหน้าตั้งตารอดูกันพร้อมหน้า แถมยังเป็นตอนจบของละครอีก เป็นกิจกรรมในครอบครัวที่ดีเลยทีเดียว"โตขึ้นหนูอยากเป็นแบบแม่ไหมคะ?" น้ำฝนเอ่ยถามเด็กน้อยที่นั่งบนตักคนเป็นพ่อ
"ปาป๊าขา ~" เจ้าของเสียงใสวัยสามขวบรีบวิ่งไปเกาะขาคนเป็นพ่อหลังจากที่คุณหมอใหญ่ของโรงพยาบาลออกเวรก็บึ่งตรงกลับบ้านในทันทีทันใด"เวนิสสวัสดีหรือยังคะ" ภรรยาสาวที่เดินตามมาเอ่ยขึ้น เด็กน้อยจึงปล่อยแขนจากคนเป็นพ่อแล้วพนมมือไหว้สวย ๆ อย่างที่คนเป็นแม่เคยสอน"สวัสดีค่ะปาป๊า""สวัสดีค่ะคนสวย" หมอวอร์มยกยิ
"เหนื่อยแย่เลยนะคะ เฮียไม่เห็นจำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนี้เลย" ร่างบางเอ่ยกับสามีที่กำลังถอดเสื้อทำงานหลังจากที่เขาเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ช่วงนี้หมอหนุ่มควงเวรไม่มีการพักจนกว่าพ่อของคนตัวเล็กจะออกจากโรงพยาบาลทำเอาน้ำฝนอดสงสารเขาไม่ได้"เฮียต้องทำให้ดีที่สุด""ถึงหน้าที่จะสำคัญแต่สุขภาพของเฮียก็สำคัญเหมือน
"ไม่ใช่แค่ลูกชายเธอหรอกเพียงขวัญ หนูฝนก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ วนไปวนมาอยู่หน้าห้องหมอใหญ่ กว่าจะคืนดีกันได้" คราวนี้น้ำฟ้าแม่ของน้ำฝนพูดขึ้นบ้าง ทำเอาทั้งสองคนเขินหน้าแดงไปหมดที่การทะเลาะกันสร้างผลกระทบให้หลายคนเลยทีเดียว"หม่ามี้คะ พอแล้ว เฮียเขารู้หมดแล้วว่าหนูอยู่ไม่ได้" น้ำฝนกระซิบกระซาบเสียงเบา แ
ตึกตึกเสียงฝีเท้าหนักเดินย่างกรายไปทั่วบ้านลับของเขา ก่อนที่จะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นคนรักที่กำลังชุลมุนวุ่นวายอยู่ในครัว เพราะคิดว่าเธอจะหนีหายเขาไปแล้วจึงกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก แต่พอเห็นแบบนี้ก็อดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ เธอไม่ได้หนีเขาแล้วเรือนร่างบางที่หันหลังขะมักเขม้นกับการทำอาหารถู
ก็อก ๆเสียงเคาะประตูห้องส่วนตัวของหมอใหญ่ดังขึ้นในขณะที่เจ้าของห้องกำลังฟุบหลับด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้าเพราะถูกใช้งานอย่างหนักในรอบหลายวันติดต่อกัน"ผมไม่หิวครับ เป็นไปได้วันนี้ถ้าไม่มีเคสฉุกเฉินไม่ต้องเข้ามานะครับ ผมอยากพัก" เขาจึงเลือกที่จะตอบทั้งที่ยังหลับตา เพราะคิดว่าเป็นพยาบาลผู้ช่วยที่มักจะเ