ตอนที่ 7/2 จอมซึน

แต่ล่ะวันภูผาต้องถอนหายใจกับความแสบซนของน้ำเหนือไปไม่รู้กี่รอบ ทำไมถึงได้เข้าใจอะไรยากเย็นขนาดนี้

“ยังไงก็ไม่ได้ ขึ้นไปนั่งรอพี่ด้านบน” น้ำเหนือชักหงุดหงิด แค่ขอนั่งข้างๆ เป็นตุ๊กตาประดับหน้ารถก็ยังดี ทำไมพี่ผาต้องกีดกันเธอด้วย หญิงสาวทำท่าจะเถียงอีกครั้งทว่าเสียงของมาร์ตินดังขัดขึ้นก่อน

“ถ้าไอ้ภูผาไม่ให้ไป งั้นน้องเหนือสนใจมานั่งคันของพี่ไหมครับ” เสียงเชิญชวนนั้นทำเอาดวงตากลมสวยลุกวาว สีหน้าตื่นเต้นพยักรับอย่างไม่ต้องคิดเยอะ

“เอาค่ะๆ พาเหนือไปด้วยคนนะพี่ติน”

“เฮ้อ กูปวดหัวจริงๆ” ภูผาสบถเสียงเหนื่อยหน่ายใจ ทั้งเพื่อนทั้งเมีย เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย

ดวงตาคมกริบมองหน้าอ้อนๆ ของน้ำเหนืออีกครั้ง ก็ชอบทำตัวให้น่าเห็นใจแบบนี้ แถมยังดื้อเป็นที่หนึ่ง สุดท้ายเขาไม่อาจปล่อยให้เธอไปนั่งรถคันอื่นที่ตัวเองไม่ใช่คนขับได้

“ถ้าจะไปด้วยก็ตามมา”

น้ำเหนือยิ้มจนเห็นฟันขาวครบทุกซี่ ท่าทางกระดี๊กระด๊าออกนอกหน้าเมื่อเดินตามหลังภูผาเพื่อเข้าไปเตรียมตัว

แม้หญิงสาวจะไม่ใช่คนขับ แต่เพราะเป็นคนที่นั่งข้างคนขับอย่างไรล่ะ จึงต้องสวมชุดเซฟตี้ไม่ต่างกัน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยและทุกคนพร้อมสำหรับลงแข่งแล้ว ต่างพากันลงสนามยังรถของใครของมัน

รถของภูผาคันสีขาว เขาคงถูกโฉลกกับสีนี้เพราะไม่ว่าจะพาหนะไหนๆ ก็ล้วนเป็นสีขาวทั้งสิ้น

เป็นครั้งแรกที่น้ำเหนือได้นั่งรถแข่ง ออกจะตื่นเต้นจนรู้สึกถึงเหงื่อที่เปียกชุ่มภายใต้ถุงมือ รอสัญญาณจากเจ้าหน้าที่ผู้มาทำหน้าที่เป็นกรรมการอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเสียงปืนดังขึ้นพร้อมสัญญาณไฟเขียว รถของพี่ผาพุ่งทะยานสู่ถนนเบื้องหน้าจนน้ำเหนือใจหายใจคว่ำอย่างไม่ทันตั้งตัว

รอบกายหญิงสาวพร่าเบลอเลือนรางเพราะความเร็ว ถนนที่มีทั้งทางตรงและทางโค้งต้องขับวนสนามถึงหนึ่งรอบเพื่อวนมาเข้าเส้นชัย น้ำเหนือรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดมากที่กล้าประชันตัวเองกับความเร็วนรกแตกแบบนี้ เธอคล้ายจะเป็นลมให้ได้ตลอด

มองรถคันอื่นๆ ทยอยขับแซงภูผาไปอย่างง่ายดาย ทุกคันขับเร็วกันมาก เกิดสมมติเธอไปนั่งรถคันของมาร์ตินจริงๆ คงได้น็อคสลบกลางทาง

น้ำเหนือมองเห็นธงหมากรุกมาแต่ไกล เธอใกล้จะได้หลุดพ้นเต็มที ตอนนี้รู้สึกโลกหมุนติ้วอย่างไรไม่รู้ เหมือนจะเป็นลมแต่ก็พะอืดพะอมในคราวเดียวกัน

รถของภูผามาถึงเป็นคันสุดท้าย สร้างความประหลาดใจให้กับเพื่อนๆ พอสมควร

“ไอ้เหี้ย กูไม่อยากจะเชื่อว่ากูจะได้กินเงินไอ้ภูผา” มาร์ตินพูดด้วยเสียงตื่นเต้นระคนแปลกใจ จากพนันเงินกันคนล่ะหนึ่งล้านเป็นอันว่าวันนี้เขาเก็บเรียบ

“ปกติมึงกับไอ้คัสจะแย่งที่หนึ่งตลอด แต่นี่ไอ้คัสได้ที่สองกูก็พอเข้าใจ แต่มึงได้ที่สุดท้ายเลยนะ” คิเรย์เองก็ประหลาดใจไม่แพ้คนอื่น ฝีมือมันตกหรือยังไงถึงได้รั้งท้ายขนาดนั้น

“แล้วไหนน้ำเหนือวะ” เหล่าผู้ชายคงลืมไปว่ารถของภูผามีตุ๊กตาหน้ารถคนสวยอย่างน้ำเหนือไปด้วย

เมื่อพร้อมใจกันหันกลับไปมองก็พบว่าน้ำเหนือได้ถอดหมวกกันน็อคออกและกำลังนั่งยองๆ โก่งคออาเจียนใส่ล้อรถคันเก่งของภูผาเป็นที่เรียบร้อย

สภาพของเธอในตอนนี้เรียกได้ว่าต่างจากก่อนหน้าที่เคยรบเร้าขอภูผาไปด้วยกันอย่างสิ้นเชิง

“ไปดูแลเมียมึงเถอะไอ้ผา กูว่าไม่น่าจะรอด” คิเรย์ตบไหล่อย่างให้กำลังใจเพื่อน สายตาปลงตกไว้อาลัยสภาพของน้ำเหนือ

ภูผาฝากรถให้เพื่อนดูแล เลอะอ้วกขนาดนั้นคงต้องล้างทั้งคัน ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้โกรธน้ำเหนือเลยสักนิด ออกจะสงสารเธอมากกว่า

“ไหวไหมเหนือ กลับโรงแรมรึเปล่าเดี๋ยวพี่ไปส่ง” ภูผาถามคนพึ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จ เธอเอายาดมที่เขายื่นให้ยัดใส่จมูก สูดดมหลายเฮือกจนค่อยยังชั่ว

“เหนือยังไหวค่ะ แค่นี้สบายมาก”

“ทำเป็นเก่ง เมื่อกี้ฉี่ไม่ราดก็บุญแล้ว” คนตัวสูงส่ายหน้าใส่เธอเล็กน้อย ไม่มีทีท่าว่าจะโกรธกันเลย

“เหนืออ้วกใส่รถพี่ผาด้วย ขอโทษนะคะ”

“ช่างเถอะ ส่งล้างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว” เขาไม่ได้เดือดร้อนใจอยู่แล้ว เรื่องเล็กน้อยขี้ปะติ๋วเดียว

“เหนือได้ยินที่พี่คิเรย์พูด ปกติพี่ผาจะสูสีกับพี่มาร์คัสเอาที่หนึ่งตลอด ทำไมครั้งนี้พี่ขับช้าจนได้ที่โหล่ล่ะคะ” เสียงใสเอ่ยถามอย่างหน้าตาซื่อ น้ำเหนือไม่รู้เหตุผลจริงๆ เหรอ

“คิดว่าพี่ขับช้าเพราะใครล่ะ”

“เพราะเหนือเหรอ เหนือทำให้พี่ผาพลาดที่หนึ่งไปใช่ไหม” จู่ๆ ก็เข้าโหมดรู้สึกผิด ภูผาส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจช้าๆ อีกครั้ง

“ถ้าพี่ขับเร็วจนได้ที่หนึ่งแต่แลกกับการที่เหนือเป็นลมหรือว่าช็อคคารถ พี่ไม่เอาหรอกนะ” เป็นเพราะเธอจริงด้วย

“แต่เงินตั้งหนึ่งล้าน”

“ก็แค่หนึ่งล้านต่างหาก เงินแค่นั้นอย่าไปคิดเยอะ เดี๋ยวพี่แก้ตัวรอบหน้าก็ได้” น้ำเสียงที่อ่อนลงเพราะไม่อยากให้คนน้องคิดมากและโทษว่าเป็นความผิดตัวเอง น้ำเหนือมองแผ่นหลังของคนที่เดินนำออกจากห้องน้ำ ถ้าเธอไม่ขอนั่งด้วยเขาก็คงใส่เต็มได้มากกว่านี้ไม่ต้องมาระวังว่ามีเธอนั่งอยู่ด้วยกัน แม้จะรู้สึกดีอยู่ลึกๆ แต่คิดแล้วก็เสียดายเงินหนึ่งล้านเหลือเกิน

ขากลับทุกคนรวมตัวกันไปทานอาหารร้านลับๆ ริมน้ำที่เริ่มมีกระแสจากการรีวิวของยูทูปเบอร์และกำลังจะกลายเป็นร้านอาหารไม่ลับอีกต่อไป

ระหว่างทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุก น้ำเหนือพึ่งจะรู้เอาตอนนี้ว่าต้นหยงแฟนของพายัพเป็นพี่น้องกับคิเรย์ เพียงแต่คนล่ะแม่ เพราะคิเรย์เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น แม่เป็นชาวญี่ปุ่น ส่วนต้นหยงไทยแท้

และในบรรดาที่เม้าๆ กันอยู่ก็ทำให้เธอรู้ด้วยว่าคู่ของพายัพและต้นหยงเคยทะเลาะจนถึงขั้นตัดเพื่อนตัดพวกกับคิเรย์มาก่อน แต่พอเข้าใจและกลับมารักกันเหมือนเดิม ทุกคนก็ค่อยๆ ลืมเรื่องราวที่เคยบาดหมางกันไป

แถมตอนนี้ก็ดูจะรักกันมาก น้ำเหนือมองพายัพที่คอยเอาใจใส่แฟนสาว ตักอาหารใส่จาน เช็ดปากเมื่ออีกคนกินเลอะ ดูแตกต่างจากพี่พายัพคนก่อนที่เธอเคยเห็นเขามาเที่ยวบ้านพร้อมพี่ภูผาตอนเรียนมหาลัยราวคนล่ะคน

ความรักทำให้คนเราเปลี่ยนไปสินะ สำหรับพายัพก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมากๆ

เห็นแล้วน้ำเหนือก็อดอิจฉาไม่ได้ มองไปทางภูผาที่นั่งข้างๆ เขาก็ทานในส่วนของเขาเงียบๆ ไม่มีการตักอาหารให้เธอแต่อย่างใด

กินใครกินมัน วาสนาคู่ของเธอจะได้มีโมเมนต์หวานๆ เหมือนคู่อื่นเขาบ้างไหมนะ

หลังทานอาหารจนหมด น้ำเหนือขอตัวเข้าห้องน้ำอีกครั้ง เมื่อทำธุระเสร็จเดินกลับมาที่โต๊ะปรากฏว่ามีของหวานมาเสิร์ฟ และด้านหน้าของเธอคือพุดดิ้งมะพราวอ่อนของชอบ มันจะไม่ดูเป็นเรื่องบังเอิญไปหน่อยเหรอ

“ใครสั่งของหวานให้เหนือคะเนี่ย” นัยต์ตาหวานใสจ้องมองถ้วยกระเบื้องที่ใส่ของหวานสุดโปรดก่อนกวาดสายตามองรอบโต๊ะ

“ก็ไอ้คนยืนสูบบุหรี่ตรงโน้นไง คนที่ยืนข้างไอ้คิเรย์น่ะ” มาร์ตินชี้นิ้วไปทางใต้ต้นมะม่วงซึ่งทางร้านจัดเป็นจุดสูบบุหรี่ให้ลูกค้า

คนที่มาร์ตินหมายถึงก็คือสามีนิตินัยของน้ำเหนือนี่แหละ เมื่อรู้ว่าเขาคือคนสั่งขนมหวานจานโปรด หัวใจที่เคยห่อฟีบก็เริ่มพองฟูเต็มไปด้วยความดีใจ ไม่คิดว่าคนซึนอย่างพี่ผาจะจำของชอบเธอได้ด้วย

เห็นนิ่งๆ แบบนี้ก็ไม่คิดว่าจะใส่ใจเหมือนกันนะเนี่ย…