ตอนที่ 7/1 จอมซึน

สายจนแดดส่องก้นยังไม่มีทีท่าคนบนเตียงจะตื่นมาใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นสักที กระนั้นภูผาทำได้แค่มอง ไม่อาจเข้าไปปลุกรบกวนฝันหวานของเธอ

(มึงจะมาตอนไหนไอ้ภูผา)

น้ำเสียงพายัพที่เอ่ยลอดมาทางปลายสายถามซ้ำเพื่อนสนิทอีกครั้ง วันนี้พวกเขาอุตส่าห์เคลียร์งานเพื่อให้ได้หยุดตรงกัน อยากมีโมเมนต์สนุกๆ ตอนอยู่กับเพื่อนบ้าง ถ้าขาดใครไปสักคนก็คงกร่อยแย่

“กูไปเลทหน่อย ต้องรอน้ำเหนือตื่นก่อน”

(ไอ้คิเรย์บอกกูว่าเมื่อคืนมึงแบกน้ำเหนือกลับไป นี่มึงจัดหนักจนน้องยังไม่ลุกเลยเหรอวะ)

“จัดหนักเหี้ยอะไรของมึง สมองพวกมึงนี่นะ คิดได้แต่เรื่องใต้สะดือจริงๆ น้ำเหนือเมามากโว้ยเลยยังไม่ตื่น” ภูผาพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ให้กับคำพูดพายัพที่เอะอะก็จะให้เขาจับน้ำเหนือกินท่าเดียว

ดีนะเขาเป็นคนไม่คล้อยตามใครง่ายๆ ไม่งั้นคงได้บ้าจี้ทำตามตามแรงยุแรงเชียร์ของพวกมันแล้ว

หลังวางสายจากพายัพ เสียงอู้อี้ของคนตัวเล็กที่เริ่มจะรู้สึกตัวดังขึ้น ภูผาหันไปมอง พบว่าน้ำเหนือลุกนั่งด้วยสภาพผมเผ้าพันกันไม่เป็นทรง หน้าตายับยุ่งดูไม่ได้

“กี่โมงแล้วอะพี่ผา” เสียงคนขี้เซาร้องถาม มือเรียวขยี้เปลือกตาด้วยอาการง่วงงุน มีความอยากนอนต่อ

“จะเที่ยงแล้วน้ำเหนือ”

“หา! นี่เหนือตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

“อืม แต่พี่ว่าก็ปกติไม่ใช่เหรอ” เหมือนเขาหลอกด่ากันทางอ้อมว่าปกติตอนอยู่บ้านเธอก็ตื่นสายแบบนี้ประจำอยู่แล้ว แต่ก็ไม่เคยตื่นเกือบเที่ยงไหมล่ะ ก็แค่สิบโมงเช้านิดๆ เอง

“เมาขนาดนั้นตื่นเช้าได้สิแปลก” อ่า…ใช่ เมื่อคืนเธอดื่มไปเยอะพอสมควรเลยล่ะ

“พี่ผาแบกเหนือกลับมาเหรอ”

คำถามของเธอทำเอาคนพี่ถึงกับถอนหายใจเหนื่อย เขาส่ายหน้าราวกับปลอบตัวเอง คือ…อยากรู้ว่ามันหนักหนาขนาดนั้นเลยเหรอ

“ทรงนี้จำอะไรไม่ได้ชัวร์” จากนั้นก็ถอนหายใจอีกรอบ ไล่เธอให้ไปอาบน้ำอาบท่าจัดการกับสภาพและกลิ่นไม่พึงประสงค์

น้ำเหนือทำธุระต่างๆ ของตัวเองเสร็จ ภูผาก็พาคนน้องลงมาทานอาหารในห้องอาหารที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้ จากนั้นพาเธอขึ้นรถเพื่อไปยังสถานที่แห่งหนึ่งด้วยกัน

“พี่ผาจะพาเหนือไปเที่ยวไหนอะ” เสียงกระดี๊กระด๊าถามอย่างอารมณ์ดี

“ไม่ใช่ผับแน่นอน” แต่ภูผากลับประชดประชันใส่ด้วยสีหน้าราบเรียบ

น้ำเหนือเริ่มนั่งไม่ติด เธอร้อนรนอยู่ในใจ เมื่อคืนนี้เมาไม่ใช่น้อย จึงไม่อาจรู้เลยว่าได้สร้างวีรกรรมอะไรไว้บ้าง พี่ผาดูจะไม่พอใจกันแบบนี้ เธอไปทำอะไรใส่เขานะ

“เมื่อคืนเหนือพูดอะไรไม่ดีใส่พี่รึเปล่า”

“…” อีกฝ่ายยังคงเงียบ มีเพียงสายตาแสดงถึงความเหนื่อยหน่ายที่หันมองกันครู่หนึ่ง หรือว่าที่เขาไม่พูดเพราะเธอทำมากกว่านั้น

“เหนือ…เหนือเมาแล้วทำอะไรให้พี่ผาไม่พอใจเหรอ” ยิ่งคิดก็ยิ่งจินตนาการไปไกล “ระ…หรือว่าเหนือ เหนือ…” ริมฝีปากบางสั่นกึก สายตาเบิกมองคนข้างกายพร้อมนิ้วที่ชี้หาเขาเมื่อคิดว่าเธออาจแสดงกิริยารุกล้ำมากๆ เขาจึงมีท่าทางหนักอกหนักใจตลอด

เธอต้องเผลอไปจูบเขาแน่ๆ …

ใช่เลยยัยน้ำเหนือ เธอพลาดแล้วล่ะ!

ท่าทางตลกของอีกฝ่ายที่มองเขาเหมือนเห็นผี ภูผาต้องกลั้นขำสุดฤทธิ์ เขาค่อนข้างเก่งในเรื่องเก็บสีหน้าอาการล่ะนะ

“คิดอะไรของเรา ตัวเองน่ะเมาแล้วอ้วกใส่เสื้อพี่เต็มๆ เลย”

“อ้วกเหรอ? เหนืออ้วกใส่พี่ผา”

“อืม เสื้อที่พี่พึ่งได้มาใหม่ ตอนนี้อยู่ในถังขยะแล้ว” คนพูดดูไม่อนาทรร้อนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นสักเท่าไรนัก เพราะเห็นแล้วว่าการตีหน้าขรึมแกล้งน้ำเหนือมันสนุกเกินไป สนุกจนเขาอาจหลุดขำออกมาได้ง่ายๆ

ส่วนน้ำเหนือได้ยินเช่นนั้นลอบถอนหายใจแผ่วเบา เธอโล่งอกเป็นที่สุด อย่างน้อยๆ ก็แค่อ้วก ไม่ใช่เมาแล้วพล่ามอะไรโง่ๆ หรือทำอะไรห่ามๆ อย่างการคว้าพี่ผามาจูบ มีหวังเธอได้ขุดหลุมฝังร่างตัวเองแน่

สถานที่ที่ภูผาพาเธอมาด้วยกันคือสนามแข่งรถขนาดใหญ่ มีเพื่อนๆ ของภูผาคอยท่ารออยู่นานแล้ว พวกเขากำลังเช็ครถของใครของมัน ทั้งนี้มีช่างที่ชำนาญคอยดูแลรถเหล่านั้นและให้คำแนะนำอยู่ด้วย

“เหนือไปนั่งคุยกับน้องต้นหยงนะ ไปทำความรู้จักกันไว้” ภูผาชี้ให้เธอมองดูเด็กสาวหน้าตาน่ารัก ผู้เป็นแฟนสาวของพายัพ

น้องกำลังส่งยิ้มให้กันพอดี น้ำเหนือรู้สึกเป็นมิตรและถูกชะตาจึงไม่อิดออดเดินไปทำความรู้จัก

“หวัดดีค่ะ พี่ขอนั่งด้วยคนนะ” น้ำเหนือฉีกยิ้มหวานทักทายอีกฝ่ายพร้อมนั่งลงข้างๆ บนอัฒจันทร์สนามแข่ง

“น้องชื่อต้นหยงใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ ส่วนพี่ชื่อน้ำเหนือ”

“รู้จักชื่อพี่ด้วย”

“ก็พี่ภูผาพูดถึงบ่อยๆ หนูจะไม่รู้จักได้ไงคะ” ก็ยิ่งแปลกใจกับคำพูดของน้องไปอีก

“จริงเหรอ พี่ภูผาเนี่ยนะพูดถึงพี่ เขาชมหรือว่านินทาให้ฟังอะ” น้ำเหนือยิ้มถามอย่างอยากรู้ พี่ผาชอบดุว่าเธอซนอย่างนั้น ซนอย่างนี้ เขาคงเอาวีรกรรมเธอไปเล่าให้คนอื่นฟังแหงๆ เลย

“พี่ผาชอบอวดพี่เหนือมากกว่านะคะ ทั้งเรื่องที่พี่เหนือรับวาดรูป เรื่องเรียนจบได้เกียรตินิยม หลายเรื่องเลยค่ะ แต่ก็มีบ่นๆ ให้ฟังบ้างเวลาที่พี่เหนือดื้อ” ต้นหยงยิ้มแหยเมื่อพูดจบ ประโยคบอกกล่าวของเด็กสาวทำให้น้ำเหนือที่ไม่เคยรู้มาก่อนถึงกับอมยิ้มมีความสุข สายตาคู่สวยมองลงไปยังด้านล่างที่ภูผายืนคุยกับเพื่อน

ก็ไม่คิดว่าจะเอาเรื่องของเธอไปอวดเพื่อนด้วย คิดว่าเป็นพี่ชายสายซึนซะอีก

“เธอคะ พี่ขอกำลังใจหน่อย” พายัพเดินขึ้นมาบนอัฒจันทร์เอ่ยกับแฟนสาวตัวเล็กอย่างออดอ้อน

น้ำเหนือสงสัยว่าพวกเขากำลังจะทำอะไร ซึ่งดูจากการที่มีรถห้าคันจอดเรียงหน้ากระดานบนถนนแล้วนั้น ก็คลายความสงสัยได้ในทันที

“พวกพี่จะแข่งรถกันเหรอคะ” น้ำเหนือถามพายัพหลังจากเขาขอกำลังใจแฟนสาวจนได้หอมแรงๆ มาสองฟอด

“ใช่ครับ นานๆ ทีจะได้เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตา เลยปิดสนามแข่งมาแข่งกันเองซะเลย” ฟังดูแล้วน่าสนุกจัง ก็ว่าทำไมทั้งอัฒจันทร์มีแค่เธอและน้องต้นหยงที่นั่งเหงาๆ กันสองคน

“เหนืออยากลองนั่งรถแข่งดูบ้าง”

“ลองขอไอ้ภูผาดูสิ”

“แล้วน้องต้นหยงล่ะ สนใจไหม” น้ำเหนือหันไปถามเด็กสาวด้วยท่าทางตื่นเต้น แต่ต้นหยงกลับยิ้มแห้งและส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่ดีกว่าค่ะ คราวก่อนหนูอ้วกแตกเลย พี่พายัพขับเร็วเกิน”

“โอ๋ พี่ขอโทษค่ะ เธอนั่งสวยๆ เชียร์พี่ก็พอ” คำพูดคำจาหวานหูของสองคู่รักทำให้น้ำเหนือที่นั่งอยู่ด้วยกันเหมือนกลายเป็นส่วนเกินเข้าไปทุกที

หญิงสาวลุกขึ้นเดินลงมาข้างล่างเพื่อขอภูผานั่งรถแข่งของเขาด้วย เธออยากลองอะไรที่มันหวาดเสียวแบบนี้มานานแล้ว

“ไม่ได้” หากแต่เสียงเด็ดขาดปฏิเสธ ดับความฝันของน้ำเหนือในทันที

“ทำไมล่ะ เหนืออยากนั่งด้วย ขอเหนือไปด้วยคนนะพี่ผา” หญิงสาวกระพริบตาปริบๆ เผื่อเขาจะเห็นใจกันอีกครั้ง ซึ่งเท่าที่เห็น ใบหน้าหล่อเหลาดูเฉยชาราบเรียบมาก

“ไม่ก็คือไม่ มันอันตราย”

“เอ้า ถ้าอันตรายแล้วพวกพี่จะแข่งกันทำไม”