ตอนที่ 9/2 น้อยเนื้อต่ำใจ

พอเห็นท่าทางเฉยชาของเขา ฉันก็คงต้องเข้าใจสินะว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันแค่อารมณ์ชั่ววูบของคนเมา

“ค่ะ เหนือไม่ได้คิดอะไรหรอก” ฉันกล้ำกลืนพูดคำนั้นออกไป พี่ผาเองก็คงไม่ได้ตั้งใจสินะ เมื่อคืนนี้ฉันก็ใจเต้นแรงเป็นบ้าเป็นบออยู่ฝ่ายเดียว ที่แท้เขามีอารมณ์เพราะเมาล้วนๆ

“อืม ดีแล้ว” เขาพูดนิ่งๆ ตามปกติ ก่อนจะลุกออกไปจากห้องรับแขกด้วยท่าทีเย็นชาผิดกับพี่ผาคนเมื่อคืน

ฉันได้แต่ถอนหายใจปลงตกให้กับความคิดฟุ้งซ่าน ก็ดีแล้วที่ไม่ถลำลึกไปมากกว่านี้ เพราะถึงจะเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฏหมาย แต่ถ้าพี่ผาไม่ได้คิดอะไรกับฉัน เขามองเป็นแค่น้องสาว ตื่นมาก็คงรู้สึกผิดมากๆ ที่เราสองคนมีอะไรกันโดยที่มันเกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ

แค่นี้ฉันก็ละอายใจตัวเองมากพอแล้วที่ความรู้สึกมันคิดทรยศตัวเองมาตลอด ปากบอกจะเป็นพี่น้องให้ได้ แต่สุดท้ายก็ตกหลุมรักคนคนเดิมซ้ำๆ อย่างไม่มีเหตุผล

น้ำเหนือ | Part Ended.

(มึงว่าอะไรนะ)

เสียงที่ดังออกมาจากลำโพงแทบจะทำให้แก้วหูภูผาระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ชายหนุ่มขยับโทรศัพท์มือถือออกห่างจากหูเล็กน้อย ก่อนจะกรอกน้ำเสียงตอบกลับไป

“เออ ก็อย่างที่กูเล่าให้ฟังนั่นแหละ”

(กูถามจริงไอ้ผา มึงแดกไปกี่ขวดวะ รู้ไม่ใช่เหรอว่าเมาแล้วแม่งเก็บอะไรไม่ค่อยจะอยู่ แล้วนี่มึงไปจูบน้อง แถมจะขอ…ไอ้เหี้ย มึงก็สุดไป)

ก็เพราะเป็นภูผา ผู้ชายที่ระมัดระวังตัวในเรื่องความรักมาตลอด ยิ่งกับน้ำเหนือก็แทบไม่เคยหลุดโป๊ะให้เธอเห็น แต่เมื่อคืนน่ะหลุดไปเยอะเชียวล่ะ

“กูพลาดจริงๆ ว่ะคิเรย์ แต่แม่ง…กูโคตรเจ็บตอนที่น้องบอกว่าไม่ได้คิดอะไร คือโดนกูจูบไปขนาดนั้น ถลกเสื้อดูดนมก็แล้ว ไม่รู้สึกเลยจริงๆ เหรอ” ภูผาเอ่ยระบายความในใจเสียงเครียด หรือมันเป็นเพราะน้ำเหนือไม่คิดอะไรกับเขา เมื่อคืนที่เธอโดนคุกคามอย่างไม่ทันตั้งตัวก็แค่คล้อยตาม ตามสัญชาตญาณเฉยๆ

(น้องอาจจะตกใจก็ได้ ก็เลยพูดแบบนั้น คงไม่อยากให้มึงคิดมาก)

“หรือจูบกูห่วยวะ แต่ต่อให้กูเมา กูก็จำได้นะว่าพูดอะไรไปบ้าง” คำพูดของคิเรย์เหมือนลมพัดผ่านหู ภูผายังคงคร่ำเครียดกับเหตุการณ์เมื่อคืน

ถ้าเขาไม่เมาก็คงไม่ทำอะไรบ้าๆ ลงไป

(กูล่ะขัดใจกับมึงจริงๆ ทำไมมึงไม่พูดกับน้องตรงๆ ไปเลยวะว่าคิดยังไง)

“กูกลัวน้องคิดไม่ตรงกับกู ถ้าบอกไปแล้วน้ำเหนือเกลียดกูล่ะ จะมองหน้ากันติดได้ไง”

(ก็มึงเอาแต่คิดไปเองแบบนี้ งั้นก็อยู่มันไปแบบนั้นนั่นแหละ จะเป็นเมียก็ไม่ได้ เป็นน้องก็ไม่ใช่ ความสัมพันธ์แบบไหนวะแม่ง กูล่ะปวดเฮด) เสียงบ่นของคิเรย์ทำภูผาถอนหายใจเหนื่อย

เขาคิดว่าตัวเองเก่งทุกอย่าง แต่พอเป็นเรื่องของหัวใจกลับป๊อดแตกไม่สมกับเป็นพ่อเลี้ยงภูผาเลยสักนิด

หลังวางสายคิเรย์ ภูผาเข้ารีสอร์ตเพื่อไปรับลูกแพรที่นัดกันว่าจะพาเธอไปน้ำตก ช่วงนี้สภาพจิตใจหญิงสาวดีขึ้นมาก จากที่จะเสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้าก็ขยับถอยห่างโรคที่ว่ามาได้หลายก้าว

“ไปกันเถอะแพร วันนี้อากาศดี ฝนไม่ตกแน่นอน”

“ผันตัวไปเป็นนักพยากรณ์อากาศแล้วเหรอ”

เสียงคุยเสียงหัวเราะชื่นมื่นของชายหญิงทั้งสองคนบาดลึกในหัวใจน้ำเหนือที่เข้ามาพบเห็นพอดี

เธอพึ่งจะกลับมาจากไร่ส้มกับน้ำหนาว แต่ต้องมาเห็นสามีของตัวเองยืนหัวเราะ พูดคุยสนิทสนมกับเพื่อนสาวของเขา ต่างจากเมื่อเช้าที่ไม่ยิ้ม ไม่คุยกับเธอเลย

“อ้าว น้องน้ำเหนือ” เสียงใสๆ ของลูกแพรร้องทักคนอายุอ่อนกว่าก่อนจะเดินเข้ามาหา “มาจากไหนกันคะ”

“ไร่ส้มค่ะ นี่น้ำหนาวนะคะพี่ลูกแพร เพื่อนของเหนือ” น้ำเหนือแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกัน

“แล้วจะไปไหนกันต่อคะ ว่างไหม”

“ก็…ว่างค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเอื่อย สีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อย ยิ่งเห็นหน้าภูผาก็ยิ่งเหนื่อย หัวใจมันหมดแรงอยากกลับไปนอนชาร์จแบตเติมพลังโง่ๆ ให้ตัวเองบนเตียงมากกว่า

“ไปน้ำตกกับพวกพี่ไหม” เสียงสดใสเอ่ยชวน น้ำเหนือน่ะไม่ได้ตื่นเต้นเท่าน้ำหนาวหรอก ออกจะหมั่นไส้ภูผาที่พาเพื่อนไปเที่ยวนั่น เที่ยวนี่ ตามดูแลดีเหมือนเมียคนหนึ่ง แต่เมียตัวจริงที่ยืนหัวโด่ตรงนี้กลับไม่เคยสนใจ จะเห็นหัวกันหน่อยก็แค่ตอนเมา

คิดแล้วมันก็น้อยเนื้อต่ำใจชะมัด…

เพราะน้ำหนาวอยากไปน้ำตกด้วย น้ำเหนือจึงถูกรบเร้ากึ่งลากแขนให้ตามมาด้วยกัน

“พี่ขอนั่งหลังนะ นั่งหน้าแล้วเวียนหัวน่ะจ้ะ” ลูกแพรยิ้มบอกก่อนจะก้าวขึ้นนั่งบนเบาะหลัง

คราวนี้ภูผาปรายตามองอีกสองคนที่ยืนอยู่ สายตาคู่คมเจาะจงน้ำเหนือเป็นพิเศษ

“เหนือขอนั่งหลังเหมือนกัน” คนตัวเล็กเมินเฉยดวงตาคู่นั้น รีบขึ้นตามไปสมทบข้างๆ ลูกแพรในทันที

เหลือน้ำหนาวที่ต้องกลายเป็นคนนั่งหน้าคู่กับภูผาแทนยัยเพื่อนตัวดีที่ไม่รู้ว่าวันนี้งอนหลัวเรื่องอะไรอีก

เมื่อรถขับมาจอดบริเวณน้ำตก มีร้านขายของกิน น้ำดื่ม ร้านถ่ายรูปที่ระลึก และร้านห่วงยาง

“หนาวกับเหนือจะไปเช่าห่วงยาง พี่สองคนเอาด้วยไหมคะ”

“เอามาให้พี่อันนึงนะ พี่ลูกแพรว่ายน้ำไม่เป็น” ภูผาที่พูดอย่างนั้นก็ถูกเพื่อนสาวกระทุ้งศอกใส่หน้าท้องเบาๆ

“ผาก็ แพรอายน้องนะ”

“ไม่เห็นต้องอายเลยค่ะ หนูสองคนก็ว่ายน้ำไม่แข็งเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวหนูเช่าให้พี่แพรอันนึงนะคะ” จากนั้นน้ำหนาวก็ดึงข้อมือเพื่อนรักให้เดินตามมา ดูจากสีหน้าน้ำเหนือแล้วไม่ค่อยเอนจอยเท่าไรเลย

“แกหึงพี่ผากับพี่ลูกแพรเหรอ”

“อืม” น้ำเหนือยอมรับกับเพื่อนตรงไปตรงมา “ฉันไม่ชอบที่เขาดูแคร์พี่ลูกแพรตลอดเวลา เขาให้ความสำคัญกับเพื่อนมากกว่าฉันซะอีก”

“คิดมาก ตอนอยู่ในรถฉันก็เห็นพี่ผาคอยมองแกอยู่ตลอดแถมยังชวนแกคุยอีก มีแต่แกนั่นแหละที่ไม่สนใจเขาเลย”

“เฮ้อ แกจะไปรู้อะไรล่ะ” น้ำเหนือระบายลมหายใจดังเฮือก

สีหน้าเหนื่อยล้าของเธอบ่งบอกชัดว่าคิดมากกับเรื่องนี้เต็มที “ช่างเถอะ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าระหว่างฉันกับเขามันเป็นมากกว่าที่เป็นอยู่ไม่ได้ ก็แค่หมั่นไส้ไปงั้นแหละ”

ทั้งสองคนเช่าห่วงยางมาให้ลูกแพร แต่เพราะน้ำเหนือเบื่อต้องมองหน้าภูผาและมีสายตาของเขาคอยลอบมองอยู่เนืองๆ หญิงสาวจึงเลือกชวนเพื่อนมาเล่นน้ำห่างทั้งสองคน

เกิดเห็นภาพบาดตาบาดใจเดี๋ยวได้ช้ำในตายกันพอดี แค่นี้ก็อิจฉาพี่ลูกแพรจะแย่แล้ว

เพื่อนสนิททั้งสองเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน น้ำตกแห่งนี้ทั้งกว้างขวาง น้ำเย็นฉ่ำ แต่อาจเป็นเพราะไม่ใช่วันหยุดเสาร์อาทิตย์ จำนวนคนจึงมีไม่เยอะ

“หนาว..แกอยากดูฉันตีลังกาปะ”

“ไอ้เหนือ แกอย่าปีนขึ้นไปแบบนั้น” น้ำหนาวร้องเตือนเพื่อนอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นน้ำเหนือกำลังปีนป่ายโขดหินทั้งที่มีตะไคร้น้ำเกาะเต็มไปหมด

พูดยังไม่ทันขาดคำ น้ำเหนือก็ลื่นไถลตกลงมาจากหินจริงๆ เสียงร้องดังโอ้ยของเธอทำให้ภูผาหันมองขวับ ก่อนจะรีบว่ายน้ำเพื่ออุ้มตัวคนน้องขึ้นบนบก

“ทำอีท่าไหนให้ตกลงมาเนี่ย” เสียงดุมาพร้อมความเป็นห่วงประคองน้ำเหนือให้นั่งพัก มองหัวเข่าที่เป็นแผลถลอกจนเลือดไหลซิบๆ

“เหนือมันจะกระโดดน้ำโชว์ค่ะพี่ผา หนาวเตือนแล้วก็ไม่ฟัง เห็นไหมได้แผลเลย” น้ำหนาวได้ทีรีบฟ้อง น้ำเหนือจึงหันไปถลึงตางอนๆ ใส่เพื่อน

“ซนเป็นลิงเป็นค่างแบบนี้คราวหน้าพี่ไม่พาไปเที่ยวไหนแล้วนะ” เสียงดุไม่จริงจังนักแต่ก็มากพอที่จะทำให้คนขี้น้อยใจอย่างน้ำเหนือเบะปากใส่

ไม่อยากพาไปก็ช่างเขาสิ เธอไปกับคนอื่นก็ได้ เพื่อนเยอะ…

ระหว่างภูผากำลังดูแผลให้น้ำเหนือ เสียงร้องเอะอะของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นไม่ไกล คนเหล่านั้นยืนบนฝั่งและส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายชี้นิ้วลงในน้ำตก

“มีคนจมน้ำครับ มีคนจมน้ำ!”

ภูผาหันมองก็พบว่าคนที่กำลังจมน้ำไม่ใช่ใครที่ไหนแต่ก็คือลูกแพรที่ตอนนี้ไม่ได้เกาะห่วงยาง และเธอจมอยู่ที่น้ำลึกมากแน่นอนว่าลูกแพรว่ายน้ำไม่เป็น

“แพร!” ภูผาไม่รีรอสักเสี้ยววินาที เขารีบกระโดดลงน้ำเพื่อช่วยเพื่อนสาว ในขณะที่ลูกแพรพยายามตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด

ภูผาอุ้มร่างคนตัวเล็กที่สลบขึ้นจากน้ำอย่างทุลักทุเล เขารีบทำการเป่าปากช่วยหายใจและทำ cpr จนลูกแพรที่หยุดหายใจเริ่มรู้สึกตัวและสำลักน้ำออกมาในที่สุด

“แพร! ผาใจหายหมด” ภูผากอดตัวเพื่อนสาวราวกับกลัวเธอจะหายไป ภาพที่น้ำเหนือเห็นมันบาดตาบาดใจไม่ใช่น้อย แต่จะทำยังไงได้ในเมื่ออีกคนอาการหนักมากกว่าเธอ

ภูผารีบตะโกนบอกให้ขึ้นรถเพื่อที่จะพาตัวลูกแพรไปโรงพยาบาล เขาอุ้มร่างคนตัวเล็กแนบอกเดินลิ่วออกไป ส่วนน้ำเหนือก็ต้องให้น้ำหนาวเป็นคนพยุง ตอนที่เธอล้มมันไม่ได้แค่เข่ากระแทกจนเป็นแผลถลอก แต่ยังขาแพลงอีกด้วย คิดไปคิดมาก็ไม่น่าซนเลยจริงๆ