ตอนที่ 8/1 เริ่มออกอาการ

น้ำเหนือ | Part

กลับจากต่างจังหวัดพี่ผาเข้าไปลุยงานในไร่ต่อ หน้าที่ของเขาไม่ใช่แค่ชี้นิ้วสั่งให้ลูกน้องทำนั่นทำนี่เพียงอย่างเดียวแต่ต้องลงมือทำด้วยตัวเอง พี่ผาทั้งดูแลไร่ ดูแลรีสอร์ต ฟาร์มม้า ไหนจะร้านอาหารและรวมไปถึงอีกหนึ่งหน้าที่ที่สำคัญ นั่นก็คือสมาชิกขององค์กรแบล็คเรด มาเฟียระดับต้นๆ ของเมืองไทย

เพื่อนของพี่ผาก็ล้วนแต่เป็นคนในแวดวงนี้ทั้งนั้น การที่เขาต้องไปประชุมหรือคุยเรื่องธุรกิจต่างจังหวัดบ่อยๆ ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องในองค์กร

ฉันไม่ได้รู้ลึกถึงขนาดที่ว่าพวกเขามีธุรกิจกี่สิบอย่าง และแต่ล่ะครั้งประชุมงานเรื่องอะไรบ้าง แต่เท่าที่รู้พี่ผามีหุ้นส่วนในธุรกิจขององค์กรเยอะแยะ จึงไม่แปลกที่แต่ล่ะปีเขาจะได้เงินปันผลเป็นกอบเป็นกำ

ภายนอกดูสุขุมนิ่งเงียบ เป็นที่เคารพของลูกน้องและเหล่าชาวบ้านที่ชอบให้ความช่วยเหลือ พ่อเลี้ยงภูผาที่ใครๆ ก็เกรงขาม แต่ในอีกบทบาทคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลยังพื้นที่ภาคเหนือนี่เอง

ฉันไม่รู้ถึงเหตุผลของพี่ผาและเพื่อนๆ กับการก้าวเข้าสู่เส้นทางสายนี้หรอกนะ แต่เท่าที่เขาอยู่ในแบล็คเรดมาหลายปี ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะส่งผลกระทบอะไรเลย มีแต่ธุรกิจและคนในองค์กรที่พากันเติบโตก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ

“เหนือ..”

“อะ…เอ้อ แกว่าอะไรนะ”

“นี่แกไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยเหรอ” น้ำหนาวคงเล่าอะไรให้ฉันฟังสักอย่าง แต่ที่ไม่ตั้งใจฟังเพราะเอาแต่คิดถึงเรื่องของพี่ผายังไงล่ะ

“เอ่อ ก็เรื่องควายอะไรนี่แหละ ใช่ไหม” ฉันเกาหัวแกรกๆ มองยัยน้ำหนาวที่หน้ายุ่งกว่าเดิม

“ควายอะไรของแกวะ ฉันกำลังพูดถึงฝายต่างหาก” ยัยนั่นหน้าเหวี่ยงใส่ฉันก่อนจะเดินมาล้มตัวนอนข้างๆ และส่งมือถือให้ฉันดู

“แกจะไปด้วยกันไหม” พร้อมคำถามเกี่ยวกับสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ มันคือเพจหมู่บ้านบนดอยซึ่งไม่ได้อยู่ไกลจากดอยหยาดฟ้าที่ฉันอาศัย ในเพจมีโพสต์ต้องการคนช่วยสร้างฝายชะลอน้ำและโพสต์ขอรับบริจาคเงินสมทบทุนซื้อท่อประปา แท็งค์เก็บน้ำ

“ถ้าสนใจฉันจะได้ลงทะเบียน เขาจะได้ทำข้าวกล่องให้พอดีกับจำนวนคน”

“แกอยากไปเหรอ”

“อื้ม น่าสนุกออก ได้บุญด้วย” ฉันมองสีหน้ายิ้มแย้มของเพื่อน น้ำหนาวพักที่รีสอร์ตมาได้หลายอาทิตย์แล้ว เธอเป็นลูกคนรวยที่ว่างงานมาเกือบเดือนเพราะออกจากงานเก่าเนื่องจากรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ เธออยากหาแพสชั่นใหม่ๆ ให้ตัวเอง อยากลองทำอะไรหลายๆ อย่าง เผื่อจะเจอสิ่งที่ชอบ

“เอาสิ ได้ออกไปทำกิจกรรมอะไรแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” ฉันพยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย น้ำหนาวจึงรับหน้าที่เป็นคนลงทะเบียน

อยู่คุยเล่นที่รีสอร์ทกับเธอจนดึกดื่น รู้ตัวอีกทีก็ต้องรีบกลับแล้ว แม้ว่าน้ำหนาวจะขอให้ค้างด้วยกันเพราะกลัวฉันปั่นจักรยานมืดๆ ค่ำๆ จะเป็นอันตราย แต่ทางจากรีสอร์ตจนมาถึงบ้านเชิงดอยออกจะสว่างจ้าขนาดนั้น ฉันไม่กลัวเลยสักนิด

ไฟในบ้านเปิดไว้สว่างโร่ พี่ผาอาจยังนั่งทำงานอยู่ก็ได้ หากแต่เมื่อเปิดห้องเข้ามากลับแตกต่างไปจากสิ่งที่ฉันคิด พี่ผานอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงของฉัน แต่ข้างล่างก็มีฟูกที่นอนซึ่งเจ้าตัวคงปูเอาไว้

“พี่ผา…”

“กลับบ้านดึกขนาดนี้ไม่นอนค้างข้างนอกไปเลยล่ะ” น้ำเสียงนิ่งๆ เอ่ยกับฉันแต่ไม่แม้จะเงยหน้ามามอง

“ขอโทษค่ะ” ฉันพูดแค่นั้น ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ เพราะรู้สึกว่าตัวเองก็ผิดจริง “พี่ผานอนดึกจัง รอเหนือเหรอคะ” ถามตามที่ใจคิด เพราะเห็นเขานั่งพิงหัวเตียงเหยียดขาเล่นมือถือแทนที่จะนอนข้างล่างของตัวเอง

พี่ผาปรายตาสายตานิ่งๆ มองฉัน พอโดนมองแบบนั้นก็เริ่มคิดว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

“ใครรอเหนือ พี่ยังไม่ง่วงต่างหาก” ท่าทางที่เขาตอบกลับมันดูกวนโอ๊ยอย่างบอกไม่ถูก ไอ้หัวคิ้วเข้มเลิกสูง สายตานิ่งเฉยเป็นเอกลักษณ์ ฉันจิ๊ปากให้กับมาดเข้มของพ่อเลี้ยงภูผา จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าของตัวเองเพื่อเข้าไปอาบน้ำชำระล้างเนื้อตัวก่อนเข้านอน

ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไม่นานนัก เดินตัวหอมออกมาอีกทีก็พบว่าคนที่บอกไม่ง่วงๆ ตอนนี้นอนหลับสนิทบนฟูกของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ฉันวางผ้าขนหนูพาดกับพนักเก้าอี้แล้วล้มตัวนอนตะแคงบนพื้นข้างๆ คนตัวสูงที่หลับปุ๋ยไปแล้ว

ใบหน้าหล่อเหลาของพี่ผามันมีเสน่ห์เอามากๆ โครงหน้าเหลี่ยมเหมาะกับทรงผมอันเดอร์คัตที่ปกติจะเซ็ตด้วยเจลจนหล่อเนี้ยบทุกครั้ง

เปลือกตาปิดสนิทแต่ในยามตื่น ดวงตาคมลึกคู่นั้นสะกดคนมองให้ติดตรึง จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาหยักลึกได้รูปหากแต่มีสีแดงอมคล้ำเพราะสูบบุหรี่บ่อย

ทุกๆ อย่างที่เป็นพี่ผามันดูดีหมดเลย ยิ่งได้มองใกล้ๆ ในระยะที่ห่างกันแค่นิดเดียว ฉันก็ยิ่งตกหลุมพรางความหล่อของเขา คนเรามันสามารถหล่อกันได้ขนาดนี้เลยเหรอ

“พี่ผาหล่อจัง” ฉันจะหยุดคิดถึงคำนี้ได้ไง ก็ในเมื่อมันคือความจริงทุกอย่าง นอนมองหน้าพี่ผานานเท่านาน นานจนฉันเคลิ้มหลับโดยไม่รู้ตัว

เวลาผ่านไปจนถึงตอนได้ยินเสียงเรียกจากอีกคน น้ำเสียงเข้มดังไม่ไกลจากตัวเหมือนพูดกรอกหู ปลุกฉันที่นอนหลับสบายให้เหยียดแข้งเหยียดขา บิดตัวขี้เกียจพร้อมลืมตารับเช้าวันใหม่

“เฮ้ยยย! พะ…พี่ผา” เป็นเช้าที่ทำฉันเกือบช็อคเมื่อเจอใบหน้าพี่ผาอยู่ห่างกันแค่คืบ หนำซ้ำเมื่อมองดูตัวเองดีๆ พบว่าฉันนอนซุกตัวในอ้อมแขนของพี่เขา แถมยังแย่งผ้าห่มไว้เองจนหมดอีก

“ตื่นสักทีนะตัวแสบ ทำไมลงมานอนตรงนี้” เสียงเข้ม หน้าขรึมไม่เหมาะกับอากาศดีๆ ของยามเช้าเลย พี่ผาไม่คิดจะยิ้มทักทายกันหน่อยเหรอ

“อ้อ คือว่าเหนือ…” ฉันขบคิดหาทางออก จะให้บอกไปว่าเมื่อคืนเหนือนอนจ้องหน้าพี่ผาแล้วแล้วเคลิ้มหลับ ฉันก็อายเป็นนะ

“เหนือคงนอนตกเตียงค่ะ”

“ถ้าเหนือนอนตกเตียงก็ต้องนอนฝั่งนี้ข้างๆ เตียงสิ ไม่ใช่มานอนกอดพี่อีกฝั่ง” แววตาเค้นถามอีกครั้ง จะเอาคำตอบให้ได้เลยใช่ไหม

“โอ้ย พี่ผาถามมากจัง เหนือไปล้างหน้าดีกว่า” ฉันทำแก้มพองลมพร้อมชักสีหน้าทำเป็นรำคาญใส่เขา ทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือห้องน้ำล่ะนะ

เช้านี้น้าหมี่ไม่ได้ทำอาหารแต่ซื้อข้าวผัดจากตลาดให้ฉันและพี่ผาคนล่ะกล่อง เครื่องดื่มของฉันคือน้ำส้ม ส่วนของพี่ผาเป็นกาแฟเข้มๆ โนน้ำตาล

“วันนี้จะออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนอีกล่ะ” หลังจากจ้องฉันสวาปามอาหารเช้าอยู่หลายนาทีก็เอ่ยถามเสียงเรียบ แต่เป็นคำถามปนความประชดประชันในเนื้อเสียง

“ไม่ได้จะไปเที่ยวสักหน่อย วันนี้เหนือไปทำความดีต่างหาก” คิ้วเข้มขมวดเหมือนไม่ค่อยเข้าใจ

“เหนือจะไปช่วยพวกชาวบ้านสร้างฝายชะลอน้ำ คนไปกันเยอะนะ น้ำหนาวบอกว่ามีกลุ่มนักศึกษามาด้วย ช่วยกันหลายๆ คนน่าสนุกดี” ฉันยิ้มแย้มบอกพี่ผา แต่เขาก็ทำเพียงแค่ครางรับนิ่งๆ หน้าตาเฉยชากว่าเมื่อครู่อีก

“ไปแล้วอย่าไปซน ไปสร้างความเดือดร้อนอะไรอีกล่ะ”

“เอ้า นี่พี่เห็นเหนือเป็นคนยังไง”

พี่ผาใช้สายตาไร้อารมณ์มองฉัน “จะให้พูดตรงๆ ไหม”

“พอเลย เหนือไม่อยากฟังแล้ว” ฉันถอนหายใจหงุดหงิด แต่พี่ผามองหน้ากันแบบนั้นก็พอจะรู้ตัวแล้วล่ะ ในสายตาเขาฉันมันก็แค่ผู้หญิงกระโดกกระเดกคนหนึ่ง จะไปสู้สเปคผู้หญิงเรียบร้อย พูดน้อยอ่อนหวานของเขาได้ยังไง

ฉันและน้ำหนาวไม่ได้เอารถไปเองเพราะผู้ใหญ่บ้านมีรถบริการรับส่งถึงที่ เราเลยมารอรถสองแถวที่ว่าบริเวณหน้าไร่ จากนั้นเมื่อมาถึงบนดอย จะมีการแจกแจงรายละเอียดปลีกย่อยต่างๆ เท่าที่ฉันดูแล้วคนก็เยอะอย่างที่คิด เหล่านักศึกษาคละกันไปทั้งชายหญิง มีอาจารย์จากมหาลัยมาคอยดูแลอีกด้วย

เมื่อได้รับหน้าที่ว่าต้องทำอะไรบ้าง เหล่าจิตอาสาอย่างฉันสองคนก็ไม่รอช้าพร้อมลุยงานเช่นคนอื่นๆ

ฝายชะลอน้ำกว่าจะสร้างเสร็จใช้เวลาหลายชั่วโมง แต่จำนวนคนที่ร่วมแรงร่วมใจกันในวันนี้คงจะทำให้เสร็จเร็วขึ้น

พวกผู้ชายแรงดีๆ แบ่งไปตัดไม้ไผ่ ส่วนพวกผู้หญิงช่วยกันยกกระสอบทรายจากท้ายรถกระบะลงมาไว้ริมตลิ่งรอสร้างฝาย

เพียงไม่นานเสียงพูดคุยหยอกล้อปนไปกับเสียงตอกไม้ตึงตังก็ดังประสานกัน หนุ่มสาวเรี่ยวแรงดีรุ่นๆ ฉันกำลังลำเลียงกระสอบทราย ก้อนหินทะยอยส่งให้พวกผู้ชายที่คอยรอรับวางเรียงเป็นแนวฝาย ต่อให้จะเปียกหรือเหน็ดเหนื่อยแต่ก็นับว่าเป็นกิจกรรมเสียแรงที่สนุกดี

“ก้อนนั้นมันหนัก ระวังหล่นทับเท้านะครับ ให้ผมช่วยยกดีกว่า” น้ำเสียงสุภาพและหน้าตาเป็นมิตรของผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยทักเมื่อเห็นฉันพยายามยกก้อนหินก้อนเบอเริ่มส่งต่อให้น้ำหนาว