ตอนที่ 8/2 เริ่มออกอาการ

“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยแสดงความมีน้ำใจของเขาที่เข้ามาช่วยไว้ จำได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในอาจารย์ที่มากับเหล่านักศึกษา

“ผมชื่อธารานะครับ แล้วคุณ…” เสียงลากยาวเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้าฉัน

“น้ำเหนือค่ะ” ฉันยิ้มก่อนจะรับก้อนหินที่อาจารย์ธาราส่งให้ แล้วจึงส่งต่อให้น้ำหนาวอีกที “ส่วนคนนี้เพื่อนฉันเองค่ะ”

“ชื่อน้ำหนาวนะคะอาจารย์” ยัยนั่นยิ้มกริ่มแนะนำตัว

“เรียกผมธาราเฉยๆ ก็ได้ครับ ผมเป็นแค่อาจารย์พิเศษที่มาเข้าร่วมกิจกรรมกับพวกนักศึกษาเฉยๆ” เขายิ้มเล็กน้อย ท่าทางดูสุภาพและเป็นกันเอง

“ตอนแรกผมคิดว่าคุณสองคนเป็นแฝดกันซะอีกครับ แถมชื่อก็ยังคล้ายๆ กันด้วย” อาจารย์ธาราก็พูดเหมือนที่คนอื่นๆ เขาเคยพูดกับเราสองคนนั่นแหละ

ฉันและน้ำหนาวหลุดหัวเราะออกมา จากนั้นเราก็ได้เพื่อนใหม่ในกิจกรรมครั้งนี้เป็นถึงอาจารย์เชียวล่ะ

“ตั๋วฮู้อะยังก่อ ป้อเลี้ยงภูผาเปิ้นบริจาคตังค์หื้อโครงการบ้านเฮาตั้งห้าแสน” (เธอรู้อะไรไหม พ่อเลี้ยงภูผาเขาบริจาคเงินให้โครงการบ้านเราตั้งห้าแสน)

“ป๊าดดด ห้าแสนแต้ก๊ะ หยังมารวยแต้รวยว่า วาสนาแม่ญิงคนไหนได้ไปเป๋นผัวน้อ คงสบายไปทั้งซาด” (ป๊าดดด ห้าแสนจริงเหรอ ทำไมถึงได้รวยขนาดนี้ วาสนาผู้หญิงคนไหนได้ไปเป็นผัวนะ คงสบายไปทั้งชาติ)

เสียงคุยกันของผู้หญิงสองคนที่เดินมาขนกระสอบทรายผ่านหน้าฉันไป กำลังพูดถึงพี่ผา เมื่ออีกคนหันมาเห็นฉันก็สะกิดให้เพื่อนมอง

“ฮั้นลอ เมียป้อเลี้ยง” (นั่นไง เมียพ่อเลี้ยง)

“ป๊าดโทะ งามใบ้งามง่าว” (โอ้โห สวยมากๆ)

สองสายตาของผู้หญิงทั้งสองคนหันมองมาทางฉัน ก็เลยทำเพียงส่งยิ้มคืน ก่อนพวกเธอจะพากันเดินผ่านออกไป

แม้การแต่งงานของฉันและพี่ผาจะไม่ได้เอิกเกริก ไม่ได้จัดใหญ่ เชิญแค่คนที่สนิทกันมากๆ เท่านั้น แต่ข่าวของเราก็แพร่ไปไกลจากปากต่อปากจนรู้กันไปทั่ว

“น้องน้ำเหนือแต่งงานแล้วเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ พึ่งแต่งได้ไม่กี่เดือนเอง” ฉันยิ้มตอบอาจารย์ธารา หลังจากนั้นอาจารย์ก็เงียบไปเลย จากที่คุยสนุกๆ ก่อนหน้าบรรยากาศระหว่างฉันและเขามันดรอปลงในทันที

ช่วงพักทานอาหารกลางวัน ฉันและน้ำหนาวหาที่นั่งเหมาะๆ กันสองคน ยัยตัวดีดูจะมีความสุขและเอนจอยกับสิ่งที่ทำพอสมควรเลยล่ะ

“สงสัยอาจารย์จะชอบแก พอบอกว่าแต่งงานแล้วหน้าแห้งเลย”

“ไม่หรอก แกน่ะคิดมาก” ฉันส่ายหน้าให้กับความคิดของน้ำหนาวที่จู่ๆ ก็วกกลับมาคุยเรื่องไร้สาระ อาจารย์พึ่งรู้จักฉันไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ จู่ๆ จะพูดว่าเขาชอบฉันมันดูหลงตัวเองไปหน่อยไหม

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น ฝายชะลอน้ำที่ช่วยลงมือลงแรงกันสร้างก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ทุกคนล้วนภูมิใจในผลงานตัวเองที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมในครั้งนี้

แต่ก็มีความสุขได้ไม่นานเมื่อฉันและน้ำหนาวมาขึ้นรถช้า จำได้ว่าขามาจำนวนคนมันพอดีกับที่นั่ง ไม่ได้เบียดอัดเป็นปลากระป๋องอย่างในตอนนี้ จะให้ฉันและเพื่อนเอาตัวเองยัดเข้าไปในรถรวมกับคนอื่นๆ คงทำไม่ได้

สุดท้ายเราสองคนก็ได้แต่มองรถสองแถวที่เคลื่อนตัวขับออกไปทิ้งระยะห่างไกลเรื่อยๆ จนลับสายตาในที่สุด

กลายเป็นโดนทอดทิ้งกันอยู่สองคน ต่างฝ่ายต่างมองหน้าราวกับมีคำถามที่คิดเห็นตรงกันว่าเราจะกลับไร่ภูพนาไพรยังไง

“ทั้งสองคนยืนทำอะไรตรงนี้ครับ” เสียงสุภาพของคนคนเดิมราวกับเสียงสวรรค์มาโปรด “ตกรถเหรอ” คำถามของอาจารย์ธาราเหมือนปลดล็อคความหนักอึ้งบางอย่างในใจฉัน

เราสองคนพร้อมใจพยักหน้าให้เขา

“งั้นกลับรถผมไหมครับ ผมเอารถมาเอง” ฉันมองไปยังกลุ่มนักศึกษาที่ทะยอยขึ้นนั่งท้ายกระบะเก่าๆ คนหนึ่ง ส่วนรถยนต์สี่ประตูสีดำอีกคันน่าจะเป็นของอาจารย์ธารา

“ไม่ต้องเกรงใจนะครับ ผมยินดีช่วย” ราวกับอ่านใจกันออก อาจารย์พูดมาขนาดนั้นจะไม่รับน้ำใจไว้ก็กระไรอยู่

ฉันและน้ำหนาวได้ตั๋วกลับแบบวีไอพีไม่ต้องเบียดเสียดแย่งอากาศหายใจกับใคร

“ส่งพวกเราที่หน้าไร่ก็พอค่ะอาจารย์”

“เรียกอาจารย์อีกแล้ว” เขาบ่นไม่จริงจังนัก

“ก็มันติดปากแล้วนี่คะ” ฉันหันไปยิ้มให้เขา อาจารย์ก็ยิ้มกลับ

“เหนือ แกจะให้อาจารย์ส่งเราหน้าไร่จริงๆ เหรอ” น้ำหนาวชะโงกหน้าถามจากเบาะหลัง

“อื้ม เราเดินเข้าไร่ก็ได้”

“แต่มันไกลนะเพื่อน ตอนเช้าน่ะฉันยังพอมีแรงอยู่หรอก แต่ตอนนี้ขาล้าไปหมดแล้ว”

“ผมไปส่งถึงที่ได้นะครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก” อาจารย์ได้ยินที่เราคุยกันก็หันมาพูดด้วย ฉันมองสภาพตัวเองและเพื่อน คงต้องขอรบกวนเขาอีกสักหน่อย

รถยนต์ของอาจารย์ขับเข้ามาในไร่ จำต้องผ่านรีสอร์ต ก่อน อาจารย์จึงขับเข้าด้านในเพื่อไปส่งยัยน้ำหนาวจากนั้นจึงวนรถออกมาและขับไปส่งฉันที่บ้านเชิงดอย

น่าแปลกเหลือเกิน ในเวลานี้ฉันเห็นพี่ผานั่งทำงานอยู่หน้าบ้าน ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยมานั่งตรงนี้เลย อีกอย่างถ้าดูจากเวลาแล้ว พี่ผาไม่น่าจะกลับจากไร่ก่อนเลยนะ หรือว่าเขามีงานด่วน?

“ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ อาจารย์จะกลับเลยไหม”

“ผมขอดื่มน้ำสักแก้วก่อนกลับได้ไหมครับ”

“ได้สิคะ” ฉันส่งยิ้มบางก่อนชวนอาจารย์ลงจากรถและเดินนำเขาไปทางที่พี่ผานั่งอยู่ เมื่ออีกคนเห็นถึงการมาของฉันและชายไม่คุ้นหน้า ดวงตาสีเข้มตวัดมองกันเล็กน้อย สีหน้าราบเรียบไร้ซึ่งอารมณ์ยินดียินร้าย

“พี่ผาคะ นี่อาจารย์ธารา” ฉันเริ่มแนะนำให้สองหนุ่มทำความรู้จักกันไว้ “ส่วนนี่พี่ภูผาค่ะ เป็น..เอ่อ สามีของเหนือ” เกิดความรู้สึกแปลกๆ ที่ต้องพูดคำนั้นต่อหน้าพี่ผา

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณคงเป็นพ่อเลี้ยงภูผาที่ชาวบ้านพูดถึง” อาจารย์ยื่นมือแนะนำตัวแต่พี่ผาทำเพียงแค่ส่งสายตามองเขาเฉยๆ ก่อนจะยื่นมือจับพอเป็นพิธี

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” ความรู้สึกเฉยชาของเขามันแตกต่างจากคำพูดมาก อาจารย์เองคงสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตร จากที่ยิ้มแย้มก็ค่อยๆ หุบยิ้มเสียอย่างนั้น

เวลาผ่านไปพอสมควร อาจารย์ธาราขับรถกลับไปแล้วฉันเองก็ขึ้นมาบนห้องเพื่อที่จะจัดการกับตัวเองที่เนื้อตัวมอมแมมจากการเป็นจิตอาสา

ปัง! เสียงประตูปิดกระแทกรุนแรงเหมือนตั้งใจ ดังขึ้นจากคนตัวสูงทำเอาขวัญหนีกระเจิง ฉันหันมองสีหน้าเคร่งขรึมของพี่ผาที่คราวนี้ไม่รู้ว่าเขาโกรธอะไรฉันอีก

“เดี๋ยวนี้กล้าไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นสองต่อสองเหรอ”

ฉันขมวดคิ้วให้กับคำถามนั้น “ไม่นะคะ จริงๆ มีสามคน พี่ต้องรวมยัยน้ำหนาวด้วย”

“น้ำหนาวเหรอ แต่พี่ไม่เห็น”

“ก็อาจารย์มาส่งพวกเรา ยัยนั่นก็ต้องลงที่รีสอร์ตก่อนสิคะ” ฉันตอบด้วยสีหน้าตาซื่อ แต่พี่ผาที่จ้องหน้าแบบไม่คลาดสักวินาทีดูจะหัวเสียกว่าเดิม

“นี่เหนือไม่รู้ตัวเลยเหรอ”

“รู้อะไรคะ”

เขาพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ มองหน้าฉันก่อนจะเหลือบตามองบนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เราแต่งงานกันแล้วนะ ยังไงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวเมียกัน เหนือจะทำอะไรถ้าไม่แคร์สายตาคนอื่นก็ไว้หน้าพี่หน่อย”

ฉันเอ๋อแดก งงเป็นไก่ตาแตกกับคำพูดสุดเหวี่ยง

“เหนือทำอะไร ก็แค่นั่งรถมากับอาจารย์ เขามีน้ำใจมาส่งก็แค่นั้น”

“แต่พี่ไม่ชอบ!” เสียงดังระดับหนึ่ง กึ่งตวาดกึ่งตะคอกส่งผลให้ฉันสะดุ้งตัวโยน หัวใจเต้นถี่ๆ กับท่าทางอุกอาจของพี่ผา

ไม่เคยเจอเขาพูดจาแบบนี้ใส่เลย ทำไมต้องเสียงดังด้วย คนฟังหัวใจแทบหลุดออกจากอก

“เหนือมีสามีแล้ว ควรรู้ไม่ใช่เหรอว่าต้องวางตัวยังไง เรื่องแค่นี้อย่าให้พี่สอนได้ปะ” แล้วก็อารมณ์เหวี่ยงใส่ฉัน ประตูห้องถูกกระแทกปิดลงอีกครั้ง พี่ผาเดินลิ่วออกไปแล้ว ส่วนฉันยังคงยืนแช่นิ่งที่เดิมอย่างจัดการตัวเองไม่ถูก

เมื่อกี้นี่มันบ้ามาก…เขาโกรธฉันเหรอ แสดงท่าทางแบบนั้นคืออะไร หึงหวงใช่ไหม นี่พี่ผาเห็นฉันเป็นผู้หญิงในฐานะภรรยาไม่ใช่น้องสาวหรือเปล่านะ

ฉันทรุดกายนั่งบนเตียง กุมหัวใจตัวเอง มันเต้นโครมครามเพราะเสียงตะคอกดังและแววตาคมดุของเขา หูก็คอยฟังว่าพี่ผาจะขับรถออกไปข้างนอกไหม แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น ถ้าจะมีสักเสียงที่ดังมากๆ ล่ะก็ คงเป็นเสียงหัวใจฉันนี่แหละ เมื่อกี้ฉี่แทบราดจริงนะ